ბარტ ლეიტონის ფილმი „დანაშაული 101“ (Crime 101) თავს ისეთ გააზრებულ, პერსონაჟებზე ორიენტირებულ კრიმინალურ თრილერებს მიაკუთვნებს, რომლებიც ოდესღაც კინოთეატრებში დომინირებდა. მასში აშკარად იგრძნობა მაიკლ მანის „ცხელების“ (Heat) მიმართ პატივისცემა პოლიციელი-კრიმინალის დაპირისპირების ჩარჩოთი და მოთმინებით, პროცედურული რიტმებით, ასევე ნიკოლას ვინდინგ რეფნის „დრაივის“ (Drive) ელემენტები, რომლებიც საზოგადოების ზღვარზე მცხოვრები ჩუმი, შეუცნობელი კაცის პორტრეტშია ასახული. ფილმს ჰქონდა პოტენციალი ყოფილიყო მიმზიდველი: დუელი ცნობილ ძვირფასეულობის ქურდსა და მის კვალზე მდგარ დეტექტივს შორის, რომელსაც ძლიერი სამსახიობო ანსამბლი და ფარული საფრთხის ატმოსფერო ამყარებდა. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ ფინალური აქტი ფილმის შესაძლო პოტენციალის ციმციმებს გვთავაზობს, მასთან მისასვლელი გზა გამაღიზიანებლად ნელია, არათანაბარი და ხშირად დაუკავშირებელი. თავისი არსით, „დანაშაული 101“ მარტივი უნდა ყოფილიყო. კრის ჰემსვორთი მაიკ დევისს განასახიერებს, მეთოდურ კრიმინალს, რომელიც ძარცვებს კალიფორნიის 101-ე მაგისტრალის გასწვრივ ახორციელებს, ხოლო მარკ რუფალოს დეტექტივი ლუ ლუბესნიკი ცდილობს მის სქემას ჩასწვდეს მომდევნო დანაშაულამდე. ეს კლასიკური კატა-თაგვობანას სცენარია, რომელიც დაძაბულობაზე, იმპულსსა და მონადირესა და მსხვერპლს შორის ფსიქოლოგიურ ურთიერთქმედებაზეა დაფუძნებული. სამაგიეროდ, პირველი საათი თავისუფლად დალაგებული მომენტების კრებულივით ვითარდება. სცენები უბრალოდ ხდება, შემდეგ სხვა სცენები, შემდეგ კიდევ სხვა, ყოველგვარი ძლიერი მიზეზ-შედეგობრივი კავშირის გარეშე. იმის ნაცვლად, რომ იყოს „ეს ხდება, ამიტომ ეს ხდება“, ნარატივი ხშირად სიუჟეტური პუნქტების ჩამონათვალს ჰგავს, რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირებას ელოდებიან. წინსვლის ეს ნაკლებობა ფილმის დასაწყისს გაცილებით გრძელს ხდის, ვიდრე ის რეალურად არის. ფილმს სურს ჩაიძიროს ატმოსფეროში, სამეთვალყურეო კადრებსა და პერსონაჟების დაკვირვებაში, მაგრამ ის აუდიტორიას არ აძლევს საკმარის ემოციურ ან ნარატიულ ინვესტიციას, რათა გამართლდეს მის მიერ მოთხოვნილი მოთმინება. როდესაც ჰემსვორთის პერსონაჟი მაიკი თავის პირველ დანაშაულს კადრში ჩადის, ის შოკის ნაცვლად მხრების აჩეჩვით სრულდება. ფილმმა არ მოგვცა საკმარისი ინფორმაცია იმის შესახებ, თუ ვინ არის ის, რა უბიძგებს მას, ან რას რისკავს, რომ დაკარგოს. წარსულის მინიშნებები და მოტივაციის ფრაგმენტები არსებობს, მაგრამ ისინი ძალიან ბუნდოვანი რჩება, რათა მაიკი დამაინტრიგებელ ამოცანად აქციოს. ჰემსვორთის შესრულება ამ შეზღუდვას ასახავს. ის მაიკს ჩუმად, შინაგანად და თითქმის აჩრდილივით თამაშობს – რაც შორსაა იმ ქარიზმატული კინოვარსკვლავისგან, რომელსაც მაყურებელი მასთან ჩვეულებრივ აკავშირებს. ეს მიზანმიმართული არჩევანია, აშკარად შთაგონებული ძველი კრიმინალური ფილმების სტოიკური ანტიგმირებით, მაგრამ სცენარი მას საკმარის მასალას არ აძლევს სამუშაოდ. შედეგი არის შესრულება, რომელიც იდუმალის ნაცვლად დადუმებულად გამოიყურება. მეტი ფაქტურა, მეტი წინააღმდეგობა და ზედაპირის მიღმა მეტი ხილვა იყო საჭირო, რათა ის შორეულის ნაცვლად მომხიბვლელი ყოფილიყო. რუფალო, ამასობაში, კომფორტულად იკავებს ნაცნობ ტერიტორიას დეტექტივი ლუბესნიკის როლში. მას მანამდეც უთამაშია ამ პოლიციელის როლის ვარიაციები ფილმებში „ილუზიის მბრძანებლები“ (Now You See Me), „გირაო“ (Collateral), „ზოდიაქო“ (Zodiac) და ცოტა ხნის წინ HBO-ს სერიალ „თასქში“ (Task) და ის ამას საიმედოდ კარგად აკეთებს. პერსონაჟი ყველაზე საინტერესო მაშინ ხდება, როდესაც ფილმი პოლიციის ძალებში არსებულ კორუფციაზე ამახვილებს ყურადღებას, სისტემურ ხრწნასა და პირად კომპრომისზე მიანიშნებს. თუმცა, ამ მომენტების მიღმა, მისი სიუჟეტის უმეტესი ნაწილი ჟანრის ჩვეულებრივ რიტმებს უბრუნდება: სამეთვალყურეო კადრების შესწავლა, მტკიცებულებების შეგროვება და ფრაზების წარმოთქმა, რომ „რაღაც არ ემთხვევა“. ეს მუშაობს, მაგრამ იშვიათად აკვირვებს. გარდა ამისა, ჰემსვორთისა და რუფალოს, Marvel-ის „თორი: რაგნაროკიდან“ (Thor: Ragnarok) ცნობილი კომედიური დუეტის „სამსახურის მეგობრების“ ხილვა ამ მძიმე კრიმინალურ დრამაში თითქმის არ არის გამოყენებული სრული პოტენციალით. ფილმის ყველაზე აშკარა შეცდომა შერონ ქოლვინის სიუჟეტური ხაზია. ჰოლი ბერი დამაჯერებლად თამაშობს სადაზღვევო ბროკერის როლს, რომელიც ყურადღებას ამახვილებს ქვესცენაზე, სადაც ასაკოვანი ქალები კორპორატიულ კიბეზე ასვლისას არსებულ ბარიერებს უმკლავდებიან. ეს ღირებული თემაა და ბერი მას სიმძიმეს მატებს, მაგრამ ის უცნაურად არის მოწყვეტილი ფილმის დანარჩენ ნაწილს. მისი კავშირები ჰემსვორთისა და რუფალოს სიუჟეტურ ხაზებთან, საუკეთესო შემთხვევაში, მყიფეა, და ნარატივი მუდმივად წყვეტს მასზე გადართვას იმ მომენტებში, როდესაც ცენტრალური კონფლიქტი საბოლოოდ იმპულსს იკრებს. ეს განსაკუთრებით შემაშფოთებელია ფინალურ აქტში, როდესაც მაიკისა და ლუბესნიკის დაპირისპირება პიკს აღწევს, მაგრამ ფილმი გადადის ქვესცენისკენ, რომელიც არასოდეს ამართლებს თავის არსებობას. ანალოგიურად, ადგილს მოკლებულია მაიკსა და მაიას (მონიკა ბარბარო) შორის რომანი. ამ ურთიერთობას აკლია ინტეგრაცია დიდ ისტორიაში და ის გვიან დამატებულად გამოიყურება, თითქოს ის განვითარების გვიან ეტაპზე დაამატეს პროტაგონისტის ჰუმანიზაციისთვის ან სტუდიის მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად. ის არსებითად არ აყალიბებს მაიკის გადაწყვეტილებებს და არ ამძაფრებს ცენტრალური ნარატივის ფსონებს, ხოლო მისი ემოციური მომენტები საჭირო საფუძვლის გარეშე ჩნდება, რათა მათ რეზონანსი ჰქონდეთ. მაია არ არის საკმარისად საინტერესო პერსონაჟი, რომ მასზე მივეჯაჭვოთ, და მისი გაქრობა ფილმის დიდი ნაწილის განმავლობაში მაყურებელს გაურკვევლობაში ტოვებს, როდესაც ის მოგვიანებით კვლავ გამოჩნდება. სადაც „დანაშაული 101“ ნამდვილად ცოცხლდება, ეს არის ის მომენტები, როდესაც კადრში ბარი კიოგანი ჩნდება. ორმონის როლში, ის არასტაბილურობას და არაპროგნოზირებადობას მატებს ფილმს, რომელიც ხშირად ზედმეტად კონტროლირებული ჩანს. ის არის ის ძალა, რომელიც ფილმს სჭირდება.