ბარტ ლეიტონის კრიმინალურ თრილერში, რომელიც ჟანრის ოსტატის, დონ უინსლოუს ნოველის მიხედვით შეიქმნა, გიგანტური ამბიცია აშკარად იგრძნობა. ფილმი გამოირჩევა ლაბირინთული სიუჟეტით, რომელიც მოულოდნელად ერთიანდება; შესანიშნავი საწარმოო ღირებულებებით, მათ შორის ლოს-ანჯელესის ლოკაციებზე გადაღებული უხვად კადრებით, რაც ხაზს უსვამს ადგილობრივ წარმოებას; და შესანიშნავი შესრულებით ვარსკვლავებით გადატვირთული მსახიობების შემადგენლობისგან (მცირე როლებშიც კი ცნობილი მსახიობები გვევლინებიან). თუმცა, მიუხედავად მთელი მისი ტექნიკური და ნარატიული ოსტატობისა, „დანაშაული 101“ ნაკლებად დამაჯერებელი აღმოჩნდება. ის იმდენად ძლიერად ცდილობს ფართომასშტაბიანი კინემატოგრაფიული გობელენი გახდეს, რომ მისი ნაკერების ყალბი ნაკერები ზედმეტად აშკარა ხდება. მიუხედავად ამისა, ძნელია ფილმის გაკიცხვა იმის გამო, რომ ძალიან ბევრს ცდილობს. მსახიობთა გუნდი სიმდიდრეს ასხივებს, რომელსაც სათავეში უდგანან კრის ჰემსვორტი დევისის როლში – გლუვი საიუველირო ქურდი, რომელიც მკაცრი მორალური კოდექსით მოქმედებს; ჰოლი ბერი შერონის როლში – მაღალი დონის სადაზღვევო აგენტი, რომელიც სულ უფრო და უფრო მწარდება იმის გამო, რომ მისი უფროსები სათანადოდ არ აფასებენ მას; და მარკ რუფალო ლუს როლში – ვეტერანი ლოს-ანჯელესელი დეტექტივი, რომელმაც როგორღაც მოახერხა თავისი პრინციპების შენარჩუნება დეპარტამენტში, სადაც უფრო მეტად დახურული საქმეების დაგროვებაზე არიან ორიენტირებულნი, ვიდრე სიმართლის ძიებაზე. შემდეგ გვყავს ბარი კეოგანი, რომელიც ელექტრიზირებულია როგორც გათეთრებული თმების მქონე, მოტოციკლით მოძრავი ცუდი ბიჭი, ძალადობისკენ მიდრეკილებით; ნიკ ნოლტე, როგორც კრიმინალური სამყაროს ნივთების მიმღები, რომელიც ორჯერ არ ფიქრობს თავისი კლიენტების ღალატზე; ოსკარის ნომინანტი მონიკა ბარბარო („სრულიად უცნობი“) როგორც ქალი, რომელთანაც დევისი ფრთხილ ურთიერთობას იწყებს; კორი ჰოუკინსი ლუს პრაგმატული პოლიციელი პარტნიორის როლში; და, ერთი მოკლე, მაგრამ შთამბეჭდავი სცენისთვის, ჯენიფერ ჯეისონ ლი ლუს მეუღლის როლში, რომელიც ქორწინებას ტოვებს. რეჟისორ-სცენარისტი ლეიტონი, რომელმაც მსგავს თემატურ ტერიტორიაზე იმუშავა ფილმში „ამერიკელი ცხოველები“, ოსტატურად ახერხებს ნარატიული ძაფების მართვას, მაშინაც კი, თუ სიუჟეტი იმდენად ბევრ დამთხვევას შეიცავს, რომ ლოს-ანჯელესი პატარა ქალაქად მოგვეჩვენება, სადაც ყველა ერთმანეთს ხანდახან ხვდება. ამბავი დევისის გარშემო ვითარდება, ჯენტლმენი ბანდიტის, რომელიც გააზრებულად უბრუნებს თავის მსხვერპლს მობილურ ტელეფონებს გაქცევამდე და რომელიც, კინემატოგრაფიული ქურდების დიდი ტრადიციისამებრ, ბოლო დიდი ნაძარცვის შემდეგ ბიზნესიდან გასვლას ცდილობს. მან შეიმუშავა კარგად დაგეგმილი მეთოდი, რომელიც იყენებს წინასწარ ინფორმაციას სამკაულების გაძარცვისა და სწრაფი გაქცევისთვის ლოს-ანჯელესის ავტობანის მეშვეობით, რაც ფილმის სათაურის სიტყვათა თამაშს ქმნის. ერთადერთი პოლიციელი, რომელიც მის სქემას ცნობს, ლუა, მაგრამ ის ვერ ახერხებს ზემდგომების დარწმუნებას. ამასობაში, შერონს, რომელსაც დაწინაურებაზე უარი ეთქვა და ხვდება, რომ მისი სამუშაო ვადა ასაკის გამო სულ უფრო მცირდება (ჯერ კიდევ განსაცვიფრებლად მომხიბვლელ ბერის დასაფასებელია ის, რომ მან ეს დამაჯერებლად შეასრულა), დევისი მიმართავს, რათა მისი ინფორმაციის ერთ-ერთი წყარო გახდეს. ის ასევე მეგობრობას იწყებს ლუსთან, რომელიც მისი ერთ-ერთი კლიენტის ძარცვას იძიებს და რომელსაც მოგვიანებით იოგას გაკვეთილზე ხვდება. ბევრი რამ არის აღსაქმელი — ალბათ ზედმეტად ბევრი, უამრავი ქვე-სიუჟეტური ხაზით, რომელიც ფილმს გაბერილ 140 წუთამდე წელავს. სავარაუდოდ, ყველაზე ნაკლებად საჭირო არის ის, სადაც დევისი მეძავებთან მისი ურთიერთობების ნაცვლად რეალური რომანის დამყარებას ცდილობს, მაგრამ ეს წარმოდგენას გვიქმნის მის ემოციურად განცალკევებულ ხასიათზე. ჰემსვორტი საინტერესო ელფერს სძენს თავის როლს, წარმოაჩენს სტივ მაკქუინის სტილის მაჩო სიგრილის საჭირო რაოდენობას (ცნობილ მსახიობზე მიზანმიმართულად არის მინიშნება), მაგრამ ასევე გადმოსცემს დევისის მზარდ შიშსა და დაუცველობას. ასევე შესანიშნავია რუფალოს ნამუშევარი, რომელიც ფილმის საწყის ნაწილში იმდენად დაუვარცხნელი ჩანს, რომ პიტერ ფალკის კოლომბოს სტილის ხატად წარმოაჩენს. მსახიობი იმდენად ეშმაკურ, დაუფასებელ თავდაჯერებულობას ანიჭებს პერსონაჟს, რომ ლუს დაუჯერებელ მოქმედებებს ფინალურ აქტში თითქმის სარწმუნოს ხდის. ბერი წლების განმავლობაში თავის საუკეთესო შესრულებას აჩვენებს, გადმოსცემს იმ ბრაზსა და დაუცველობას, რაც შერონის გადაწყვეტილებას განაპირობებს, რომ წესებით აღარ ითამაშოს. ხოლო ხრინწიანხმიანი ნოლტე, რომელიც მხოლოდ რამდენიმე სცენაში ჩანს, აჩვენებს იმ სასტიკ სიმძიმეს, რამაც ის თავის აყვავების პერიოდში ეკრანის ერთ-ერთ საუკეთესო მსახიობად აქცია. მაგრამ ეს კეოგანია, რომელმაც „სოლტბერნში“ თავისი უშიშრობა გამოავლინა, ვინც შოუს იპარავს. მისი ცოცხალი შესრულება, როგორც ჩანს, ფსიქოპათი ცუდი ბიჭების მრავალი წინა კინო-გამოსახულებით არის შთაგონებული, მოქმედებას მისასალმებელი კინეტიკური ენერგიით ავსებს. ლეიტონი ფილმს მომხიბვლელად პრიალა ელფერს სძენს, რასაც ხელს უწყობს ერიკ ალექსანდერ უილსონის შესანიშნავი კინემატოგრაფია და Blanck Mass-ის დაძაბული, ელექტრონულ მუსიკაზე დაფუძნებული საუნდტრეკი. თუმცა, არის შემთხვევები, როდესაც რეჟისორი თავის მანქინაციებს ზედმეტად აშკარას ხდის, მაგალითად, ზედმეტად საყვარელი ჯვარედინი მონტაჟით, რომელიც ასახავს, თუ როგორ არიან პერსონაჟები ერთსა და იმავე ქსელში გაბმული. საბოლოოდ, „დანაშაული 101“ ზედმეტად ხელოვნური და შეთხზული ჩანს, რომ დამაჯერებელი იყოს. თუმცა, ბევრია...