მაიკ დევისის მიერ ყოველი დანაშაულის ჩადენამდე გულმოდგინედ შეგროვებული თმის ღერები და მშრალი კანის ნაწილაკები ცხადყოფს, რომ ის ჩვეულებრივი კრიმინალი არ არის. ფილმის „დანაშაული 101“ (Crime 101) საწყისი სცენები სწორედ მაიკს მიჰყვება, როდესაც ის თამამ, მაგრამ ზედმიწევნით ორგანიზებულ ძარცვას ახორციელებს. მაიკი ეფექტური და გამომთვლელია, მაგრამ არა მოძალადე. როდესაც რაღაც გეგმის მიხედვით არ მიდის, ის სიმშვიდეს ინარჩუნებს და სიტუაციას იმპროვიზაციის გზით აგვარებს. ის ისეთი გააზრებული ქურდია, რომელიც თხილამურის ნიღაბს და ფერად კონტაქტურ ლინზებს იყენებს სახის ერთადერთი ხილული ნაწილის დასაფარად. როდესაც ლოს-ანჯელესის პოლიცია მის ბოლო დანაშაულის გამოსაძიებლად ჩნდება, საქმის გამომძიებელი დეტექტივი, ლუ ლუბესნიკი, თითქოს აღფრთოვანებულია თავისი ეჭვმიტანილით. „მას წესები აქვს! და იცავს მათ!“ – აღტაცებით ეუბნება ლუბესნიკი თავის სკეპტიკურ პარტნიორს. ვინ გაკიცხავს ლუს ასეთი ენთუზიაზმისთვის? ყველას უყვარს კინოქურდი, რომელიც თავის წესებს ადგენს და მკაცრად იცავს მათ. ნუ დავივიწყებთ, რომ მილიონობით დოლარის ღირებულების ბრილიანტების მოპარვა იუველირისგან საზოგადოების ერთ-ერთ მნიშვნელოვან წესს არღვევს, თუმცა მაიკ დევისის მსგავსი ქურდებისთვის ფილმებში გულშემატკივრობა სასიამოვნოა. ისინი მიმზიდველნი არიან ჩვეულებრივი მაყურებლისთვის, რომლებიც საკუთარ ცხოვრებაში წესებს იცავენ და არასოდეს იფიქრებდნენ მაღალი ფსონების ძარცვის განხორციელებაზე – მაგრამ ვისაც მოსწონს ფიქრი, რომ თუ ამას გააკეთებდნენ, მაიკის მსგავსნი იქნებოდნენ: ჭკვიანები, ძლიერები, მკაცრები (მაგრამ არა სასტიკები) და უაღრესად კარგები თავიანთ საქმეში. მაიკი საკუთარ თავს ერთგვარ რობინ ჰუდად მიიჩნევს, რომელიც მდიდრებს ართმევს და ღარიბებს (ანუ საკუთარ თავს) აძლევს. ეს ილუზიაა, მაგრამ სასიამოვნოა, რომ ასეთი ილუზიის ირგვლივ არის აგებული დაძაბული თრილერი. და „დანაშაული 101“ თავიდან ბოლომდე სასიამოვნო სანახავია. ეს არ არის ისეთი პროცედურული ფილმი, რომელიც სისხლითა და გვამებითაა სავსე. ის ეხება შედეგების გარეშე მანქანის დევნის სიხარულს და კარგად შესრულებული გეგმის კმაყოფილებას, რომელიც დიდ თანმხლებ ზიანს არ იწვევს. აგრეთვე წაიკითხეთ: ბოლო 10 წლის 10 საუკეთესო სამოქმედო ფილმი ფილმი შეიცავს ქვეტექსტის გადმოცემის რამდენიმე დამღლელ მცდელობას. დიალოგი ზოგჯერ სტოიკოსი პროფესიონალების მოკლე მეტყველებიდან გადადის „თქვი რაღაც მნიშვნელოვანი იმაზე, თუ როგორ ვცხოვრობთ ახლა™“ სტილზე. როდესაც ლოს-ანჯელესის პოლიციელი ლუ ლუბესნიკი დევისის საქმესთან ირიბად დაკავშირებულ ქალს კითხავს, მათი გაცნობიდან 90 წამში ის მას „ამერიკული ნამცხვრის ნაჭრის“ წართმევაში ადანაშაულებს, ქალი კი აფორიზმით პასუხობს, თუ როგორ „ქმნის ყოველი ადამიანური ურთიერთობა ნიმუშს“ – თითქოს ორივე საუბრობს მხოლოდ იმაზე, რაც სამოტივაციო კალენდრებზე წაუკითხავს. მეორეს მხრივ, „დანაშაული 101“ თავისებურ ნიმუშს გვთავაზობს, რომელიც შექმნილია დანაშაულებრივი ფანტასტიკის ხანგრძლივი ტრადიციით პოლიციელსა და ქურდს შორის სიმბიოტურ ურთიერთობაზე. ეს უახლესი ნიმუში დიდ მსგავსებას ამჟღავნებს ისეთ ფილმებთან, როგორიცაა „სიცხე“ (Heat), და ისეთ სატელევიზიო შოუებთან, როგორიცაა „მავთული“ (The Wire). ერთ მომენტში, ორი პერსონაჟი სტივ მაკქუინის საყვარელი ფილმების – „ბულიტის“ (Bullitt) და „თომას კრაუნის საქმის“ (The Thomas Crown Affair) – ღირსებებს ადარებს. ფილმში, სადაც პერსონაჟები ხშირად სვამენ შეკითხვებს დამთხვევების ბუნებაზე, არ ჩანს შემთხვევითი, რომ „დანაშაული 101“ სწორედ ამ ორ ნაწარმოებს ახსენებს. „დანაშაული 101“-ის ზოგიერთი ელემენტი ამ ადრინდელი ნამუშევრების პირდაპირ ქურდობას ჰგავს – მაგრამ, რა თქმა უნდა, მაიკ დევისის (კრის ჰემსვორტი) მსგავს ქურდს არ ექნებოდა პრობლემა, რომ მაიკლ მენის ან დევიდ საიმონის ნამუშევრებიდან „მოეპარა“. ისინი ზუსტად ისეთი სამიზნეები არიან, როგორებიც მაიკს მოსწონს: მდიდრები, რომლებიც კარგად არიან დაზღვეულები და ზარალის ატანა შეუძლიათ. გამოცდილ ძველ „ღობესთან“ (ნიკ ნოლტე) მუშაობისას, მაიკი პოულობს ძვირფას სამკაულებს ლოს-ანჯელესის მასშტაბით, იღებს ინსაიდერულ ინფორმაციას მათი უსაფრთხოების სუსტი წერტილების შესახებ და შემდეგ იყენებს ამ სუსტ წერტილებს რაც შეიძლება სწრაფად და უსაფრთხოდ. მიუხედავად იმისა, რომ „დანაშაული 101“ სამოქმედო ფილმია, ეს როლი ჰემსვორტისთვის ერთგვარი გამონაკლისია, რადგან მისი ტიპური გმირი თითქმის ღმერთის მსგავსია, რომელიც იმდენად დარწმუნებულია საკუთარ შესაძლებლობებში, რომ მოკვდავ ემოციებზე, როგორიცაა შფოთვა ან იმედგაცრუება, არც კი დარდობს. მაიკს მაინც აქვს ჰემსვორტის უზარმაზარი აღნაგობა და უხეში ყბის ხაზი, მაგრამ ის მუდმივად ნერვიული აფორიაქებული ადამიანია; მისი თვალები დახეტიალებს, თითები მოუსვენრად მოძრაობს, თითქოს ელოდება, რომ ყოველ კუთხეში ვინმე ელოდება დასაჭერად ან მოსაკლავად. ნევროტული პერსონაჟი ჰემსვორტისგან არ მინახავს, მაგრამ აქ მან ეს გასაკვირად კარგად შეასრულა. ჩემოდნით ცხოვრება ქირავნობის ავეჯიან ბინებში, მანქანების მუდმივი ცვლა, დანაშაულის ადგილზე ყოველგვარი კვალის დატოვების გარეშე – მაიკი შეიძლება დაუჭერელი იყოს – ყოველ შემთხვევაში მანამდე, სანამ ის არ იტყვის უარს „ღობისგან“ შემოთავაზებულ სამუშაოზე, რომელიც ძალიან სარისკოდ მოეჩვენება. „ღობე“ სწრაფად ცვლის მას სხვა კრიმინალით, რომელსაც ბარი კეოგანი თამაშობს. ეს პერსონაჟი ისეთივე ქაოსურია, როგორც მაიკი წესრიგიანი, და მისი უგუნური საქმიანობა მთელი სქემის გამომჟღავნებას ემუქრება. ამასობაში, ლუბესნიკი (დაჭმუჭნული და ჩაფიქრებული მარკ რუფალო) უახლოვდება თავისი თეორიის საბოლოო დამტკიცებას, რომ ლოს-ანჯელესის 101-ე მაგისტრალზე ძარცვების სერია ერთი „მარტოხელა რეინჯერის“ – ანუ მაიკის – მიერ არის ჩადენილი. მაგრამ მაიკისგან განსხვავებით, ლუბესნიკი წესებს არ იცავს, ყოველ შემთხვევაში იმ დაუწერელ წესებს, რომლებიც კარნახობს ლოს-ანჯელესის პოლიციის ძარცვის განყოფილების წევრებს, რომ უფრო მეტად ზრუნავდნენ თავიანთი საქმეების სტატისტიკაზე, ვიდრე რეალურად საიდუმლოებების ამოხსნაზე. ლუს გამოძიებები საბოლოოდ მიჰყავს მას მეორე მთავარ ფიგურამდე ...