დანი ბოილი, რომელსაც დამსახურებულად აფასებენ „28 დღის შემდეგ“ ფრენჩაიზში თავისი თამამი დაბრუნებისთვის, გასულ წელს კიდევ ერთ მოვლენას აღნიშნავდა: მისი და აარონ სორკინის თანამშრომლობის, ფილმ „სტივ ჯობსის“ 10 წლის იუბილეს. ამ ფილმმა უნიკალური სტრუქტურული მიდგომა იპოვა გარდაცვლილი ტექნოლოგიური გენიოსის რთული ცხოვრების სამ საკვანძო პერიოდის გამოსაკვლევად. იუბილეს აღსანიშნავად, B.C. Wallin-მა ფილმისადმი მიძღვნილი პირველი წიგნი, „სტივ ჯობსის მონოგრაფია“ (STEVE JOBS MONOGRAPH) გამოსცა. „წიგნის იდეა ისაა, რომ ფილმი, როგორც თავისი შემადგენელი ნაწილების ჯამზე მეტი, სრულად რომ დავაფასოთ, უნდა გავიგოთ და დავაფასოთ თითოეული ის კომპონენტი, რაც მას ქმნის – ამ შემთხვევაში: პროდუქცია, ჯობსი, სორკინი, ბოილი, კამერა, შესრულება, მუსიკა, მონტაჟი, შედეგები; ესეებით, რომელთა ავტორებიც RogerEbert.com-ზე, Polygon-ზე, Bright Wall/Dark Room-სა და NPR-ზე თანამშრომლობენ“, – აღნიშნავს უოლინი. ახლა, როცა წიგნი ხელმისაწვდომია, ჩვენ სიამოვნებით წარმოგიდგენთ ექსკლუზიურ ესეის სარა ჯეი ლაიბერისგან შესრულების ასპექტზე. წაიკითხეთ ესეი ქვემოთ და წიგნის შეძენა შეგიძლიათ აქ. მე მყავდა „კომპიუტერის მამა“, რომელიც სულ „რაღაცას აკეთებდა კომპიუტერზე“, როცა ვიზრდებოდი. მის უკან ვიდექი, როცა ის Photoshop-ში მუშაობდა, თავისი ფანტაზიის ბეისბოლის გუნდის ბრენდინგს ქმნიდა, ან უახლეს პაუერ პოპ ალბომებს საეჭვო ვებსაიტებიდან იწერდა, რომლებიც ჩემს თვალში ყოველთვის უფრო სერიოზული ჰაკერული დომენები ჩანდა, ან კიდევ ჩემთვის შეუფერებელ ფილმის მიმოხილვებს კითხულობდა Ain’t It Cool News-ზე, დარწმუნებული ვიყავი, რომ ოდესღაც მეც გავიზრდებოდი და „რაღაცას გავაკეთებდი კომპიუტერზე“, ჩემი შვილის თვალწინ. ჩემს ფანტაზიაში, მე არასოდეს „რაღაცას მარტო არ გავაკეთებდი“ – მე გავუზიარებდი ყველაფერს იმ ბავშვს და ვასწავლიდი ვრცელი ინტერნეტის ნავიგაციას, როგორც თანამგზავრს. ძალიან ადრე გავხდი „ძალიან ონლაინ“, როგორც ოჯახური საქმიანობის გაგრძელების საშუალება. სტივ ჯობსს ჰყავდა ქალიშვილი ლიზა, რომელსაც სამი მსახიობი (მაკენზი მოსი, რიპლი სობო და პერლა ჰანი-ჯარდაინი) განასახიერებდა სამ სხვადასხვა ასაკში, დანი ბოილისა და აარონ სორკინის ფილმში „სტივ ჯობსი“. ლიზასაც ჰყავდა „კომპიუტერის მამა“, რომელიც სულ „რაღაცას აკეთებდა კომპიუტერზე“, თუმცა, როგორც მეჩვენება, მას არასოდეს ჰქონია შანსი, ყოფილიყო მამის „კომპიუტერული საქმიანობის“ შიდა წრეში. მას არასოდეს უდგა მხარზე და არ უკვირდებოდა, რა ხდებოდა. იშვიათად თუ უწევდა მასთან ერთ ოთახში ყოფნა. სამსახიობო სკოლაში ჩავაბარე, ალბათ, იმის შედეგად, რომ ვიზრდებოდი სახლში, სადაც მშობლების ყურადღებისთვის კომპიუტერს ან ტელევიზორს უნდა ვებრძოლე. ჩემი ადრეული სამსახიობო ვარჯიშის ნაწილი სტატუსის სავარჯიშოები იყო. ვისწავლეთ, რომ მსახიობებს შეუძლიათ მაღალი ან დაბალი სტატუსის თამაში, რათა გავლენა მოახდინონ სცენის დინამიკაზე, იმისდა მიხედვით, თუ როგორ მიუდგება მათი პერსონაჟი გარშემომყოფებთან ურთიერთობას. მაღალი სტატუსის მქონე მოთამაშეს, მაგალითად, მეფეს ან დედოფალს, შეუძლია „თავი აამაღლოს პარტნიორის დასაწევად“, აიძულოს სცენის პარტნიორი დაბალ სტატუსში გადავიდეს თავისი უხეში ძალით. დაბალი სტატუსის მქონე მოთამაშეს, მაგალითად, სამეფო მოსამსახურეს, შეუძლია „პარტნიორი აამაღლოს თავის დასაწევად“ იმ შემთხვევაში, თუ მეფეს ან დედოფალს, რომელსაც ემსახურება, სჭირდება სტატუს-კვოს შენარჩუნება. სტატუსი ძირითადად თავმოყვარეობის თამაშია, რომელიც სიკეთისა და ბოროტებისთვის გამოიყენება. ჯობსის როლში, მაიკლ ფასბენდერი ყოველთვის მაღალ სტატუსს თამაშობს და უმეტესად, ის „თავს ამაღლებს სცენის პარტნიორის დასაწევად“. როგორც მეფე. უბრალო მოკვდავები არიან ისინი, ვინც მერყეობენ აღიარებულ ავტორიტეტსა და ვედრებას შორის, ცვლიან ადამიანებთან ურთიერთობის მანერას იმის მიხედვით, თუ რა სჭირდებათ მათ საუბრებიდან. როგორც გენიოსი შემოქმედი-ღმერთი, ჯობსი არასოდეს იხრება, არასოდეს უფრთხება და არასოდეს აძლევს საშუალებას თავის კოლეგებს, მეგობრებს ან ოჯახს დაიჯერონ, რომ მას დაბალი სტატუსის რეჟიმიც კი აქვს. სწორედ ეს ხდის ჯობსის ურთიერთობებს ლიზასთან ასე გამორჩეულს და განსხვავებულს მის სხვა ურთიერთობებისგან ფილმში. ჩვენ ვხედავთ, თუ როგორ ამცირებს ჯობსი სხვებს და აიძულებს მათ დამორჩილებას, ეპყრობა დამამცირებლად კოლეგებს, თანაშემქმნელებსა და სხვა ზრდასრულებს, ვისი სტატუსიც თეორიულად შეიძლება ემთხვეოდეს ან ასახავდეს მისას. მაგრამ ჯობსი არ წყვეტს „თავის ამაღლებას სცენის პარტნიორის დასაწევად“ მაშინაც კი, როცა სცენის პარტნიორი ბავშვია – მისი შვილი. ეს თამაშს ამხელს. როდესაც ჯობსი ლიზას ამცირებს, რათა თავი აიმაღლოს, ის პათეტიკურად, და არა ძლევამოსილად გამოიყურება. სტივ ჯობსი არ არის გენიოსი შემოქმედი-ღმერთი; ფილმის უმეტესი ნაწილის განმავლობაში მას არ შეუძლია იმის აღიარებაც კი, რომ საკუთარი ქალიშვილი შექმნა, რადგან არასრულყოფილი ადამიანური ქმნილების პირისპირ ყურება გაცილებით რთულია, ვიდრე მისი სახელის პროდუქტზე დატანა. ფასბენდერის ჯობსს არ აქვს დრო არავისთვის, ვინც ზუსტად მის დონეზე არ მუშაობს. სორკინის ცნობილი „სეირნობა-და-საუბრები“ ზუსტად ერგება ჯობსის ნების მამოძრავებელ ძალას; ფილმის უმეტეს ნაწილს დერეფნებსა და მწვანე ოთახებში ვატარებთ, გიგანტური პროდუქტების პრეზენტაციებამდე წამებში, ვუყურებთ, როგორ ხდიან ჯობსის ხელქვეითები შეუძლებელს შესაძლებლად. ჯობსი განსაკუთრებით უხეში, აგრესიული და თვითმითოლოგიურია ისეთ ადამიანებთან ურთიერთობისას, როგორებიც არიან ენდი ჰერცფელდი (მაიკლ სტულბარგი) და სტივ ვოზნიაკი (სეტ როგენი) – ადამიანები, რომლებსაც ის უბრალო შემსრულებლებად, და არა შემოქმედებით ვიზიონერებად მიიჩნევს; სხვა კომპიუტერულ სპეციალისტებთან, შესაძლოა, პრაქტიკული ცოდნის ნაკლებობის დასაფარად, განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ფასბენდერ-ჯობსისთვის „თავის ამაღლება სცენის პარტნიორის დასაწევად“. კეიტ უინსლეტი ამ ფილმში განსაკუთრებით გამოცდილი სტატუსის ქამელეონია, რომელიც ჯოანა ჰოფმანს ისეთ პერსონაჟად განასახიერებს,