„დაო“ იწყება ეკრანზე გამოტანილი ტექსტით, რომელიც მის სათაურს განსაზღვრავს, როგორც „მარადიულ და წრიულ მოძრაობას, რომელიც ყველაფერში მიედინება და სამყაროს აერთიანებს“ — ეს არის ერთ-ერთი გზა, რომლითაც შეიძლება გადმოიცეს ცნობილი, ხელშეუხებელი, მრავალგან გავრცელებული ფილოსოფიური კონცეფცია, და ის საუკეთესოდ მუშაობს ფრანგი-სენეგალელი რეჟისორის, ალენ გომისის, კინეტიკური, თავისუფალი, ტრანსკონტინენტური მეექვსე სრულმეტრაჟიანი ფილმისთვის. საბედნიეროდ, ეს ასევე ერთადერთი შემთხვევაა, როდესაც მისი იდეებით მდიდარი, მაგრამ ექსტრავაგანტულად სენსორული ფილმი პირდაპირ ხსნის საკუთარ თავს. გლობალიზაციისა და დიასპორული იდენტობის ამ ფართო, ცვალებადი გამოკვლევის ყველა სხვა მნიშვნელობა უნდა მოიძებნოს სახეების, ადგილებისა და დაუღალავი ადამიანური მოძრაობის დაკვირვებაში, რადგან ის მიჰყვება ორ ფრანგ-ბისაუ-გვინეელ ქალს ორი საზეიმო ოჯახური შეკრების გავლით, რომლებიც მათი კულტურული იდენტობის საპირისპირო ნახევრებშია ფესვგადგმული. ერთ მათგანში, მეორე თაობის ემიგრანტი გლორია (კეტი კორეა) ბრუნდება მამის მშობლიურ სოფელში, სოფლის გვინეა-ბისაუში, ტრადიციული ხსოვნის რიტუალისთვის, რათა აღნიშნოს მოხუცი კაცის გარდაცვალება და თავისი ოცდაათიან წლებში მყოფი ქალიშვილი, ნური (დი’ჟოე კუადიო), თავის წინაპართა სამშობლოს გააცნოს. მეორეში, ნურის მდიდრული, ხმაურიანი ქორწილი აფრიკელ და ევროპელ სტუმრების სიმრავლეს იზიდავს მაღალი კლასის ფრანგულ აგარაკზე, რაც იწვევს კულტურული მიკროაგრესიების და უფრო პირდაპირი კონფლიქტების მასპინძლობას. ამ ორ ვრცელ, მრავალფეროვან მოვლენას შორის მოქცეული, შთამბეჭდავი, მაგრამ ჩამთრევი სამსაათიანი ხანგრძლივობის განმავლობაში, „დაო“ არის გომისის შემოქმედებაში შესწავლილი პირადი, პოლიტიკური და სტილისტური ფიქსაციების კაშკაშა კულმინაცია — ის საერთაშორისოდ ცნობილია თავისი კონგოზე დაფუძნებული პერსონაჟების კვლევით „ფელისიტე“, რომელმაც 2017 წლის ბერლინალეზე ჟიურის დიდი პრიზი მოიგო და საერთაშორისო ოსკარების მოკლე სიაში მოხვდა. მიუხედავად იმისა, რომ მისი დიდი მასშტაბი და მოხეტიალე თხრობითი სტრუქტურა შეიძლება დააფრთხოს ნაკლებად ავანტიურისტი არტჰაუს დისტრიბუტორები, გომისის უახლესი ნამუშევარი (რომლის პრემიერაც ასევე ბერლინის კონკურსზე შედგა) მაინც მისი ყველაზე ენერგიულად მასშტაბური და ხელმისაწვდომი ნამუშევარია, რომელიც ფართო აუდიტორიას იწვევს იდენტიფიცირებისკენ თავის კულტურულად მიმოფანტულ პერსონაჟებთან. თეორიულად რადიკალური ფორმალური ხერხით, რომელიც აღსანიშნავი უშუალობით თამაშობს, გომისი თავის პერსონაჟებს მსახიობების კასტინგის სესიების მეშვეობით წარმოაჩენს — ეს დოკუმენტური ინტიმურობის ადრეულ ნოტს აძლევს, რომელიც მთლიანად სცენარულ მოქმედებებს მოიცავს. „თქვენ იქნებით ნამდვილი ყალბი ოჯახი“, – ეუბნება გომისი თავისი ანსამბლის წევრებს ცარიელ თეთრ სარეპეტიციო ოთახში, სანამ ისინი სხვადასხვაგვარად გამოხატავენ საკუთარ იდეებსა და იმედებს ისტორიისთვის, რომელიც ჯერ არ უამბიათ. („არ მინდა ნათამაშები მყავდეს ნაცემი, მორჩილი ქალი“, — ამტკიცებს ერთ-ერთი მათგანი, — „თუ ის არ არის ისეთი, ვინც ქმარს კლავს.“) და სწორედ ამ შუალედურ სივრცეში, რეალობასა და ფიქციას შორის იწყება დრამა, კორეასა და კუადიოს მონაწილეობით, რომლებიც რეპეტიციას გადიან მთავარ, ამამძრავებელ სცენას — როდესაც სტუდენტი ნური თავის შეშფოთებულ დედას აცნობებს, რომ ის დაინიშნა. აქედან, ჩვენ გადავდივართ ფილმის რეალურ ტყუპ გარემოში. სამხრეთ აფრიკელი ჯაზ პიანისტის აბდულა იბრაჰიმის მსუბუქი, თხევადი შესრულება — მისი საკვანძო ალბომიდან „Blues for a Hip King“, რომელიც მთელი ფილმის მუსიკალურ გაფორმებას უზრუნველყოფს — მოიცავს საუნდტრეკს, ხოლო კამერა ერთ მხრივ აფიქსირებს გრძელ, უხეშ მგზავრობას გვინეა-ბისაუს შორეულ შუაგულში, მეორე მხრივ კი მხიარულად მოძრავ „ახალდაქორწინებულების“ კოლონას ფრანგული ღვინის რეგიონში. ამ ორ მოვლენას შორის ზუსტი ქრონოლოგიური ხარვეზი გაურკვეველია, რადგან ფილმი მათ შორის ხტუნავს, თუმცა აშკარაა, რომ ისინი მჭიდროდ არის დაკავშირებული 50 წლის გლორიასთვის, დამოუკიდებელი აზროვნების მქონე ქალისთვის, რომელიც თავისი ცხოვრების გზაჯვარედინზე იმყოფება, რადგან ის თავისუფლდება დედობის პირდაპირი პასუხისმგებლობებისგან. მამამისი — რომელსაც ის, ყოველგვარი სიბოროტის გარეშე, „ძლიერს“ უწოდებს — პარიზში გაზარდა, სანამ მოგვიანებით ცხოვრებაში აფრიკულ სამშობლოში დაბრუნდებოდა, და რაღაც გლორიას შურს მისი მიჯაჭვულობის გრძნობა. ის სოფელში მძიმე, ტრადიციებით შეზღუდული ცხოვრების წესს ერთგვარი სასიამოვნო, მეორადი ნოსტალგიით, მაგრამ ასევე ტურისტული ცნობისმოყვარეობით უყურებს, რასაც ნური გრძნობს თავისი პირველი „სახლში“ ვიზიტისას. ხშირად ენდობიან მოყოლას თავისი ჩუმი, მოხეტიალე მზერით, სცენების ტემპერატურა იცვლება იმის მიხედვით, ვის უყურებს და როგორ, კორეა სრულიად შესანიშნავ შესრულებას გვთავაზობს, როგორც ადამიანი, რომელიც თავისი ცხოვრების ყველა სფეროში თავს უცხოდ გრძნობს, ოჯახთან ერთად თუ მის გარეშე. ის თავდაჭერილი, თვითკმარი ღირსებით დადის, მაგრამ ასევე ინსტინქტური, უკანდახეული სიფრთხილით, არ სურს ზღვრებს გარეთ გასვლა. ქორწილის სტუმრების სიაში, მაგრამ ფრთხილად მეზობელ მაგიდასთან ზის მისი თეთრკანიანი შეყვარებული ფრანსუა, რომელიც მოსწონს, მაგრამ არ აქვს სურვილი გააღრმავოს ან გაასაჯაროოს მათი ურთიერთობა. მისი სიფრთხილე მკვეთრ კონტრასტშია სხვა შერეულ წყვილთან