აარონ სორკინის „დასავლეთის ფთა“ (The West Wing) მისი დასრულებიდან 20 წლის შემდეგაც კი საყვარელ პოლიტიკურ დრამად რჩება და მიუხედავად იმისა, რომ მისი ზოგიერთი პოლიტიკური ასპექტი დღეს მოძველებულად ჟღერს, ის მაინც ინარჩუნებს აქტუალობას. „დასავლეთის ფრთის“ მოქმედება ვითარდება პრეზიდენტ ჯედ ბარტლეტის (მარტინ შინი) გამოგონილი, ორვადიანი ადმინისტრაციის დროს და თვალს ადევნებს თეთრ სახლში მომუშავე თანამშრომლებსა და პოლიტიკოსებს. შვიდი სეზონის განმავლობაში, მსახიობთა გუნდმა, რომელსაც მარტინ შინი, რობ ლოუ, ელისონ ჯენი, რიჩარდ შიფი, ბრედლი უიტფორდი, ჯანელ მოლონი და მრავალი სხვა ხელმძღვანელობდნენ, გამოააშკარავა ამერიკის ძალაუფლების ცენტრის შიდა მექანიზმები, სორკინისთვის დამახასიათებელი ინსტიტუტებისადმი ოპტიმიზმით, რამაც ზოგიერთ ასპექტში კარგად გაუძლო დროს, ზოგიერთში კი – არა. „დასავლეთის ფთა“ საეთერო ტელევიზიით 1999 წელს გამოვიდა. რა თქმა უნდა, ის გარკვეულწილად მოძველებულია. ძნელია არ მოძველდე, როცა ზედიზედ 7 წლის განმავლობაში სეზონში 20-ზე მეტ ეპიზოდს უშვებ. მოდით, დავიწყოთ იმ ასპექტებით, რომლებმაც კარგად გაუძლო დროს. დიალოგები კვლავ შესანიშნავია. დიალოგების ავტორების „რაშმორის მთაზე“ სორკინი აუცილებლად მოხვდებოდა. მსახიობთა გუნდი დღესაც ისეთივე შესანიშნავია, როგორც მაშინ იყო. ყოველთვის იმედგაცრუებაა, როცა ძველ შოუს უბრუნდები და ხვდები, რომ მსახიობების კარიერა ამის შემდეგ არ განვითარებულა. „დასავლეთის ფთა“ სავსეა მსახიობებით, რომლებმაც დიდი კარიერა გაიკეთეს. ეს არის მსახიობების ერთგვარი „ვინ ვინ არის“ სია, რომლებიც მალე ცნობილები გახდნენ. სცენარი ისეთივე ძლიერია, როგორც 90-იან წლებში იყო და გაგიკვირდებათ, რამდენად სწრაფად ჩაგითრევთ სიუჟეტი. თუმცა, ბევრი რამ არ გაუძლო დროს კარგად. ჯოშის (ბრედლი უიტფორდი) და დონას (ჯანელ მოლონი) რომანი არის კლიშირებული მაგალითი „გამოვა თუ არ გამოვა“ ტიპის სასიყვარულო ხაზისა. ალბათ, შოუს მთავარ კრიტიკებს შორის, ჯერ კიდევ მაშინ, იყო მისი სენტიმენტალური, გულუბრყვილობასთან ახლოს მყოფი პოლიტიკის ასახვა. „დასავლეთის ფრთაში“ ყველას აქვს ზნეობრივი ხერხემალი. ყველა მიისწრაფვის რაღაც მორალური ჭეშმარიტებისკენ. რა თქმა უნდა, ისინი შეცდომებს უშვებენ, მაგრამ საბოლოო ჯამში, „დასავლეთის ფრთის“ პერსონაჟები ცდილობენ გააკეთონ ის, რაც მათი აზრით, ქვეყნის საუკეთესო ინტერესებშია. თითქმის კომიკურია ახლა, მიმდინარე მოვლენების შედარება იმასთან, რაც ტელევიზიით იყო ნაჩვენები. „დასავლეთის ფთა“ ყოველთვის იქნებოდა მოძველებული შოუ. თუ არ ხართ მზად თქვენი ამბავი მეტაფორებით, ალუზიებითა და სატირით გაჟღენთოთ, პოლიტიკური შოუ სწრაფად მოძველდება. მას აქვს ორმაგი პრობლემა: მიმდინარე საზოგადოებასთან და მიმდინარე პოლიტიკასთან გამკლავება, ამიტომ რაც უფრო იცვლება ეს ყველაფერი, მით უფრო მოძველებულად გვეჩვენება „დასავლეთის ფთა“. სამყარო სწრაფად იცვლება და „დასავლეთის ფთა“ ყოველთვის ვერ ახერხებს ფეხის აწყობას. სერიალს აქვს რიტმი და ლოგიკა, რომელიც საუკეთესო შემთხვევაში ახლა მოძველებულად გამოიყურება. „დასავლეთის ფთა“ პრემიერა ბილ კლინტონის პრეზიდენტობის დროს შედგა და ჯორჯ უ. ბუშის პრეზიდენტობით დასრულდა – ორი განსხვავებული პარტიის პრეზიდენტები, რაც ნიშნავს, რომ შოუ ცვლილებების დროს შეიქმნა. მიუხედავად ამისა, „დასავლეთის ფთამ“ ვერ შეინარჩუნა ამერიკის ევოლუციის სწრაფი ტემპი ბოლო 20 წლის განმავლობაში, რაც სერიალი გავიდა ეთერში. „დასავლეთის ფრთის“ თეთრი სახლი ახლა თითქმის ამოუცნობია და ეს არც კი გულისხმობს მასში განხორციელებულ ფიზიკურ ცვლილებებს. „დასავლეთის ფთა“ ასახავს პოლიტიკურ სამყაროს, სადაც პასუხისმგებელი პირები ქვეყნის, ან თუნდაც მათი ამომრჩევლების საუკეთესო ინტერესებს ითვალისწინებენ. ეს 2000-იანი წლების დასაწყისშიც კი გაზვიადებული იყო, მაგრამ ნახევრად დასაჯერებელი. ახლა კი თითქმის ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს რომელიღაც გამოგონილი ქვეყნის მთავრობას ვუყურებთ, რომელსაც გაგვიმართლებდა, თუ ვინახულებდით. კიდევ ერთხელ აღსანიშნავია, რამდენად შესანიშნავია აარონ სორკინის დიალოგები. 2026 წელსაც კი, ისინი ისევე კარგად მუშაობს. არ არსებობს შანსი, რომ თეთრი სახლის დერეფნებში ახლა მოისმინოთ რაიმე ისეთივე მჭევრმეტყველი, ჭკვიანური, ნათელი ან თავმდაბალი, როგორც შოუში, მაგრამ ეს მაინც შესანიშნავი დიალოგებია, რაც არ უნდა ძნელი დასაჯერებელი იყოს. სორკინის დიალოგები ყოველთვის იყო მისი ყველაზე ძლიერი მხარე. ბოლო დროს ის საკუთარი ფილმების რეჟისორად მოგვევლინა, არაერთგვაროვანი შედეგებით. რაც არ შემცირებულა, არის მისი დიალოგების წერის უნარი. დიდი „სორკინის სიტყვა“ ისეთივე ძლიერია, როგორც არასდროს, და ის სრულად არის წარმოჩენილი „დასავლეთის ფრთაში“. თეთრი სახლის დარბაზები ძალიან შესაფერისი ადგილია სორკინის დიდი გამოაშკარავებებისთვის, დრამატული გაკიცხვებისთვის, სწრაფი და ჭკვიანური გვერდითი შენიშვნებისთვის და სიტყვით გამოსვლებისთვის, რომლებიც ხალხის მთავრობის, ხალხის მიერ და ხალხისთვის ღირებულებაზე საუბრობენ; და ისინი კვლავაც ისეთივე დრამატული წონით ჟღერს, როგორც არასდროს. შესაძლოა, „დასავლეთის ფთა“ ისეთი შოუა, რომელიც ისე უნდა ვუყუროთ, როგორც შექსპირს ვკითხულობთ ან შავ-თეთრ ფილმებს ვუყურებთ. მოძველებული ასპექტები გადამწყვეტია და გვაძლევს წარმოდგენას იმ დროის ცხოვრებაზე. ამან შესაძლოა „დასავლეთის ფთა“ იმაზე ძველად მოგვეჩვენოს, ვიდრე სინამდვილეშია, მაგრამ განა 2006 წელი დიდი ხნის წინ არ იყო? შოუ ყოველთვის ოპტიმისტურად იყო განწყობილი პოლიტიკის მიმართ – ის 90-იან წლებშიც კი მისაბაძი იყო. „კაპრასეული“ იყო ტერმინი, რომელსაც მაშინ იყენებდნენ, რაც ფრენკ კაპრას ოპტიმისტურ ფილმებს გულისხმობდა, როგორიცაა „მისტერ სმიტი ვაშინგტონში მიდის“. და დიახ, დიალოგი ხშირად სრულყოფილია. იდეა იმის შესახებ, რომ პრეზიდენტის სამედიცინო მდგომარეობის შესახებ არავისთვის არაფრის თქმა პრეზიდენტობას დაანგრევდა...