შონი ენელოუ, 2025 წლის 20 ოქტომბერი. ეს სტატია გამოქვეყნდა 2025 წლის 15 ოქტომბრის The Film Comment Letter-ის გამოცემაში, ჩვენს უფასო ყოველკვირეულ ბიულეტენში, რომელიც ფილმების ორიგინალურ კრიტიკასა და წერილებს აერთიანებს. გამოიწერეთ ბიულეტენი აქ. „დაცემის ხმა“ (მაშა შილინსკი, 2025) პრე-რაფაელიტებმა იცოდნენ: ყველაფერი თმაზეა. მე-19 საუკუნის ბრიტანელი მხატვრების მიერ, რომლებიც ცნობილნი იყვნენ თავიანთი მკაფიო რეალიზმით, დახატული ჩაძირული ქალების მრავალ გამოსახულებაზე (ოფელია ხშირი საგანი იყო), სწორედ თმა იპყრობს ჩვენს ყურადღებას: გრძელი, ტალღოვანი კულულები, სველად ჩამოშვებული, მხრებზე ჩამოყრილი ან წყალში გაშლილი, მცურავი. ეს ნახატები სექსუალური პასიურობისა და მორჩილების ხედვებია; ლამაზი ქალი, რომელიც სიყვარულისთვის თავს იხრჩობს, მე-19 საუკუნის ევროპელების ფეტიშისტური ფიქსაცია იყო — არა მხოლოდ პოეტებისა და მხატვრების, არამედ მრავალი საშუალო კლასის ადამიანისთვისაც, რომლებიც საუკუნის მიჯნაზე ყიდულობდნენ „სენის უცნობი ქალის“ სიკვდილის ნიღბებს, ანონიმური ქალის, რომლის ცხედარიც, სავარაუდოდ, პარიზის მდინარიდან ამოიყვანეს. ჩაძირული ქალი მაყურებელს სექსუალური აგრესიის სენტიმენტალურ უარყოფის საშუალებას აძლევს; ის ევროპული პატრიარქატის ერთ-ერთი პირველსახეა და აჩრდილივით დასდევს ქალთა სუიციდისა და ქალური სიკვდილის ინსტინქტის ჩვენს ყველა წარმოდგენას. მილაგროს მუმენტალერის თავშეკავებული დრამა „დინებები“ და მაშა შილინსკის სასტიკი, თაობათაშორისი მეხსიერების ნაწარმოები „დაცემის ხმა“ — ორივე მათგანი 63-ე ნიუ-იორკის კინოფესტივალზე აჩვენეს — თვითდახრჩობილი ქალის გამოსახულებას გასაოცარი პირდაპირობით აცოცხლებს. „დაცემის ხმა“-ში, რომელიც ჩრდილო-აღმოსავლეთ გერმანიის ერთ-ერთ მამულში ოთხი თაობის ოჯახებს შორის გადაადგილდება — ერთი პირველი მსოფლიო ომამდელ ეპოქაში, ერთი ნაცისტების ეპოქაში, ერთი 1970-იან წლებში და ერთი თანამედროვე — გოგონები და ქალები ცვივიან, ყვინთავენ და სევდიანად მიაბიჯებენ გველთევზებით სავსე ელბის მდინარეში, მათი სხეულები კი წყლის ზედაპირზე გამჭოლი მზის სხივებით არის განათებული. თუმცა, ისინი უარს ამბობენ დახრჩობაზე და სანაცვლოდ თვითდაზიანებისა და გაუჩინარების ფორმებს ირჩევენ, რაც ეროტიზმის ყოველგვარ ფანტაზიას გამორიცხავს. როცა მდედრობითი სქესის გვამებს ვხედავთ, ისინი საზარელია: ნემსი ბებიის ქუთუთოებშია გაყრილი; და, რომელმაც გაუპატიურებას სიკვდილი ამჯობინა, სკამზეა წამოყენებული მაკაბრული საოჯახო ფოტოსთვის. „დაცემის ხმა“-ს ოპერატორული ნამუშევარი ბუნდოვანი, გაბუნდოვნებული დისტანციით ხასიათდება, მაგრამ გაუგებარი ხმების აფეთქებები ემოციური ინტენსივობის მომენტებს ექსპრესიონისტული ძალით უსვამს ხაზს. პირველი ისტორიული სცენები, რომლებიც ფერმერულ ოჯახსა და მათ მოსამსახურეებს ასახავს, ფოტოგრაფიის ადრეულ გამოყენებას სულიერიზმისა და ოკულტიზმისთვის იხსენებს, ხოლო აჩრდილისებრი ატმოსფერო ღრმავდება, როდესაც შილინსკისა და ოპერატორ ფაბიან გამპერის კამერა კონცენტრირდება სხეულის ჭრილობებსა და ძალადობაზე — ამპუტირებული ფეხების მქონე ძმებზე, განმეორებითი გაუპატიურებისთვის სტერილიზებულ მოახლეებზე, ადამიანის ხორცში ჩაბუდებულ გველთევზებზე გაშიშვლებული კბილებით. როგორც ეს მაგალითები გვიჩვენებს, შილინსკი და მისი თანამშრომლები ყველაზე მეტად ფალურ იარაღზე არიან დაინტერესებულნი, რის გამოც შოკისმომგვრელია, როდესაც სახლის რესტავრირების თანამედროვე სცენაში, ბოჰემურ ოჯახში, ქალი ნაზად იწევს ქმრის პენისს ჯინსებიდან. უახლეს წარსულში განვითარებულ ამ სექციებში, რომლებიც ფოკუსირებულია მოზარდ გოგონებსა და მათ მოსიყვარულე, მაგრამ გაუგებარ დედებზე, ფილმი კარგავს გარკვეულ ინტენსივობას პირველი ორი თაობის თითქმის არქაული ძალადობის აქტიური საფრთხის გარეშე, მაგრამ აგრძელებს რეზონანსულ გამოსახულებებად გაერთიანებას — დედა, რომელიც ორ ხეს შორის გაჩერებულ მანქანაშია ხაფანგში; გოგონები, რომლებსაც ლეიბზე იატაკზე მიათრევენ, როგორც ტივზე. პრე-რაფაელიტური ოფელიას მინიშნება უფრო მკაფიოა „დინებები“-ში. მუმენტალერის ფილმი გლუვი ელეგანტურობით, თუნდაც სიგლუვით ვითარდება, რაც მის პოლიტიკურ მახვილგონიერებას მალავს. იზაბელ აიმე გონსალეს სოლას გრძელი და ლამაზი თმა აქვს, და როდესაც მისი პერსონაჟი, ლინა, მის დაბანას წყვეტს, შოკისმომგვრელია იმის დანახვა, თუ როგორ ხდება ის ცხიმიანი და აწეწილი, ჩაჩქანივით დახვეული და კვანძებად შეკრული. ლინას გაურკვეველი თვითმკვლელობის მცდელობა, გადაღებული ბალეტის ცივი ელეგანტურობით — ჟენევაში პროფესიული ჯილდოს მიღების შემდეგ, ის გადის ქალაქში, გადაკვეთს ხიდს, უეცრად გადაძვრება მოაჯირზე და მდინარეში ხტება — ფილმის პირველ რამდენიმე წუთში ხდება. დანარჩენი ფილმი ფოკუსირებულია იმაზე, რაც ხდება მას შემდეგ, რაც ის უბრუნდება ქმარსა და პატარა ქალიშვილს და მათ მდიდრულ სახლს ბუენოს-აირესში, სადაც ის მთლიანად წყვეტს შხაპის მიღებას, ვერ იტანს გამდინარე წყლის შეგრძნებასაც კი ან მის ხმას. შოკი, როცა ლინა ჭუჭყიან თმას კისრიდან იშორებს და თავის კანზე წითელ გამონაყარს ამხელს, მხოლოდ შემდგომი სცენით იჩრდილება: კვირების (ან უფრო მეტი ხნის) უუნარობის შემდეგ, რომ ებანა, ლინა აღმოჩნდება თმის სალონის უკანა ოთახში, სადაც მას სახის ნიღაბს უკეთებენ და ზოგადი ანესთეზიის ქვეშ აყენებენ, რათა კოსმეტოლოგმა — რომელსაც ის წარსულიდან იცნობს — შეძლოს მისი სხეულისა და თმის დაბანა. ერთი წუთი დამჭირდა იმის გასააზრებლად, რომ სალონში ნოვოკაინი იყო, რადგან კლიენტები იქ სამედიცინო სილამაზის პროცედურებისთვის მიდიან, რაც თანამედროვე ბურჟუა ქალებში ჩვეულებრივი მოვლენაა. ეს არის სცენა, რომელიც „დინებებს“ გადამწყვეტად გადააქვს პრივილეგირებული ქალის აუხსნელი გაუცხოების პერსონაჟის კვლევიდან...