დიდ ეკრანზე წარმატების კუთხით, Marvel-ს DC-ზე გაცილებით უკეთესი ისტორია აქვს. მართალია, DC პასუხისმგებელია ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო კომიქსების ადაპტაციაზე, როგორებიცაა „ბნელი რაინდი“, „სუპერმენი: ფილმი“ და „ძალადობის ისტორია“, მაგრამ მას ჯერ არ ჰქონია თანმიმდევრული ფრანშიზა ისე, როგორც Marvel-ის კინემატოგრაფიულ სამყაროს აქვს. DCEU ჩავარდა და დაიწვა, რამაც Warner Bros.-ს აიძულა ჯეიმს განნი და პიტერ საფრანი სტუდიის ახალ ხელმძღვანელებად დაენიშნა. მიუხედავად იმისა, რომ განნის „სუპერმენი“ ბოლო წლების ერთ-ერთი საუკეთესო ბლოკბასტერი იყო, გაურკვეველია, როგორ განვითარდება DCU-ის მომავალი ახლა, როცა Paramount Pictures-მა Warner Bros. შეიძინა. ბეტმენისა და სუპერმენის გარდა, ბევრი საკულტო DC პერსონაჟი არ ყოფილა, რომლებსაც დამაჯერებელი ეკრანიზაცია ერგოთ. წარმოგიდგენთ DC კომიქსების ათ ყველაზე სუსტ ფილმს, რეიტინგის მიხედვით. „ბეტმენი და რობინი“ ისეთი სკანდალურად კოლოსალური წარუმატებლობაა, რომ შესაძლოა, ახლა უკვე ზედმეტ სიძულვილს იღებს. ჯოელ შუმახერი ნამდვილად ცდილობდა შეექმნა რაღაც, რაც ტონალობით უფრო ახლოს იქნებოდა ორიგინალურ სატელევიზიო სერიალთან „ბეტმენი“, ადამ უესტისა და ბერტ უორდის მონაწილეობით, მაგრამ მის ზედმეტად სტილიზებულ გოთემ-სიტიში შემზარავი ხუმრობები და ყვირილა დიზაინი უბრალოდ არ იმუშავა. „ბეტმენმა და რობინმა“ სრულად დაამახინჯა ყველა დროის ერთ-ერთი უდიდესი კომიქსის ბოროტმოქმედი; უმა თურმანმა და არნოლდ შვარცენეგერმა შეასრულეს სამარცხვინო როლები როგორც შხამიანი სურო (Poison Ivy) და მისტერ ფრიზი (Mr. Freeze) შესაბამისად. მიუხედავად იმისა, რომ ჯორჯ კლუნი თეორიულად კარგი არჩევანი იყო ბრიუს უეინის როლზე, რადგან მას შეეძლო ეთამაშა ელეგანტური მილიარდერი პლეიბოი, მისი ნებისმიერი კადრი ბეტკოსტუმში აბსოლუტურად სასაცილოდ გამოიყურებოდა, ხოლო მისი ქიმია კრის ო’დონელის მომაბეზრებელ დიკ გრეისონთან და ალისია სილვერსტოუნის ბეტგერლთან თითქმის არ არსებობდა. „აკვამენი და დაკარგული სამეფო“ დიდი იმედგაცრუება აღმოჩნდა, რადგან აშკარად არ იყო ის ფილმი, რომლის გადაღებაც ჯეიმს ვანს სურდა, იმის გათვალისწინებით, რომ არსებობდა ცნობები ფართო გადაღებების შესახებ, რომლებიც COVID-19-თან დაკავშირებული ინდუსტრიის დახურვამდე დაიწყო. მიუხედავად იმისა, რომ ერთ მომენტში ბენ აფლეკიც და მაიკლ კიტონიც უნდა მონაწილეობდნენ, „აკვამენი და დაკარგული სამეფო“ საბოლოოდ გახდა „დაკარგული ფილმი“ ყოფილ DCEU-ში, რითაც უზრუნველყო, რომ ერთ დროს ამბიციური ფრანშიზა დაიხურა პატრიკ უილსონის ჩიზბურგერის ჭამის სცენით. ვანი აშკარად გენიოსია საშინელებათა ჟანგში, მაგრამ „აკვამენის“ ორივე ფილმს უცნაური ტონალობა აქვს, სადაც ისინი ზედმეტად ვიზუალურად გადატვირთულია გასართობად, თუმცა ზედმეტად სასაცილო და უხეშია იმისთვის, რომ სერიოზულად აღიქვან. მცდელობები, რომ „აკვამენსა და დაკარგულ სამეფოში“ მეტი იუმორი დაემატებინათ, სრულიად აცდენილი აღმოჩნდა მიზანს. „სუპერმენი III“ ერთ-ერთი ყველაზე უცნაური გაგრძელებაა, რაც კი ოდესმე გადაღებულა, რადგან ის ძირითადად მხოლოდ ნახევარი სუპერმენის ფილმია, რადგან სიუჟეტის მეორე ნაწილი რიჩარდ პრაიორმა მოიტაცა. მიუხედავად იმისა, რომ პრაიორი პერსონაჟის დიდი გულშემატკივარი იყო და აშკარად ყველა დროის ერთ-ერთი უდიდესი კომიკოსია, უჩვეულო იყო მისთვის მნიშვნელოვანი როლის თამაში სუპერმენის გაგრძელებაში, რომელიც კრისტოფერ რივსს ბევრს არაფერს აძლევდა გასაკეთებლად. „სუპერმენი III“-ში მხოლოდ ერთი მართლაც შესანიშნავი სცენაა, რომელშიც სუპერმენის „ბოროტი“ ვერსია კლარკ კენტს უპირისპირდება ჩხუბში, რომელიც გასაკვირად სასტიკი ხდება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ეს საკმაოდ მოსაწყენი და უმნიშვნელო გაგრძელებაა, რომელიც ტონალობით უფრო ახლოსაა 80-იანი წლების კომედიასთან, ვიდრე კომიქსების სამოქმედო ფილმთან. რივის პერსონაჟისადმი ერთგულება თითქმის ერთადერთია, რაც მას ასატანს ხდის. „მწვანე ლამპარი“ იმდენად ცუდი ფილმი იყო, რომ რაიან რეინოლდსმა არსებითად მთელი თავისი კარიერა მისთვის ბოდიშის მოხდაში გაატარა და იმდენად შორსაც კი წავიდა, რომ მის ხარჯზე იხუმრა „დედპული 2“-ის სასაცილო პოსტ-კრედიტულ სცენაში. ირონიულად, რეინოლდსი არ არის ფილმის პრობლემა, რადგან ის კარგი ქასთინგის არჩევანი იყო ჰალ ჯორდანის როლზე და ძლიერი ქიმია აქვს თავის მომავალ მეუღლესთან რეალურ ცხოვრებაში, ბლეიკ ლაივლისთან. პრობლემა ისაა, რომ „მწვანე ლამპარი“ DC ისტორიის ერთ-ერთ ყველაზე მაგარ მითოლოგიას მოსაწყენ ჭაობად აქცევს და იყენებს ყველაზე ცუდ CGI-სა და 3D-ს, რაც კი შეიძლება წარმოიდგინო, პერსონაჟის მტრების გალერეის სხვადასხვა უცხოპლანეტელების შესაქმნელად. ყველაზე იმედგაცრუებული ის არის, რომ ფილმის რეჟისორი მარტინ კემპბელი იყო, გენიოსი, რომელიც „ოქროსთვალისა“ და „კაზინო როიალის“ უკან იდგა, რომელსაც სავარაუდოდ, იმ დროს Warner Bros.-ის შემოქმედებითი მენეჯმენტის მიერ სრული შემოქმედებითი კონტროლი არ მიეცა. „სამართლიანობის ლიგა“ ერთ-ერთი ყველაზე საკამათო სუპერგმირული ფილმია ოდესმე გადაღებულთა შორის, მისი წარმოების უჩვეულო ხასიათის გამო. მას შემდეგ, რაც ზაკ სნაიდერმა ფილმი წარმოების დროს დატოვა, ჯოს უიდონი ჩაერთო გადაღებების განსახორციელებლად და მნიშვნელოვნად შეცვალა ტონალობა. არ იქმნება შთაბეჭდილება, რომ რომელიმე რეჟისორს ჰქონდა სრული თავისუფლება; „სამართლიანობის ლიგას“ არ აქვს სნაიდერის სტილიზებული მოქმედება ან უიდონის ჭკვიანური პერსონაჟების წერა, და საბოლოოდ ის გრძნობა რჩება, რომ ეს არის სტუდიის უდიდესი კომპრომისი, რომელიც ცდილობდა ყველაფერი რაც შეიძლება უსაფრთხოდ ეთამაშა. „სამართლიანობის ლიგა“ არასრულყოფილი და სიუჟეტური ხვრელებით სავსე ჩანს და მსახიობებს შორის ძლიერი ქიმია არ აქვს. მიუხედავად ამისა, ზაკ სნაიდერის „სამართლიანობის ლიგაც“ არც ისე ბევრად უკეთესია, რადგან ის უბრალოდ წარმოადგენს იმავე სიუჟეტის უფრო გრძელ და მოსაწყენ ვერსიას.