ზოგიერთი ფილმი უბრალოდ არ ყვება ამბავს; ის გაბნევთ. ის გითრევთ, ამახინჯებს თქვენს ვარაუდებს, გატარებთ ფსიქოლოგიურ ჯოჯოხეთში და შემდეგ ისე გტოვებთ, რომ გეკითხებათ საკუთარ თავს, უყურებდით თრილერს, სოციალურ ექსპერიმენტს, თუ რაიმე სახის კინემატოგრაფიულ ოინს. დევიდ ფინჩერის „თამაში“ სწორედ ასეთი ფილმია. ეს არის ფილმი, რომელიც შექმნილია იმისთვის, რომ აგაჟღეროთ, იმედები გაგიცრუოთ, გაგაოცოთ და საბოლოოდ აგალაპარაკოთ საკუთარ თავთან, იყო თუ არა ის, რაც ახლახან განიცადეთ, გენიალური, გიჟური, თუ ორივე ერთად. 1997 წელს გამოსული, „შვიდსა“ და „მებრძოლთა კლუბს“ შორის მოქცეული, „თამაში“ ხშირად იმ ორი გიგანტის ჩრდილქვეშ ექცევა, მაგრამ ეს ასე არ უნდა იყოს. ეს არის ფინჩერი თავისი ყველაზე ცივი და მოთამაშურად სასტიკი ფორმით, რომელიც ფსიქოლოგიური თრილერის კონცეფციას იღებს და ყოველ ხრახნს ამკაცრებს. ეს არის ფილმი, რომელიც აგებულია პარანოიის, იდენტობის ნგრევისა და იმ შემზარავი აზრის გარშემო, რომ თქვენი მთელი ცხოვრება შეიძლება გაიტაცოს კომპანიამ, რომელიც თქვენ ნებაყოფლობით დაიქირავეთ. და მიუხედავად იმისა, რომ მას თითქმის სამი ათეული წელი შეუსრულდა, დასასრული კვლავაც კამათს იწვევს. მართლა ყველაფერი გეგმის მიხედვით წავიდა? რამდენი „საშიში“ მომენტი იყო უსაფრთხო? რამდენად შორს წავიდოდა CRS ნიკოლას ვან ორტონის გასატეხად? და მთავარი შეკითხვა: არის თუ არა დასასრული დამსახურებული, თუ ეს უბრალოდ იაფფასიანი ხრიკია აუდიტორიაზე? მოდით, ჩავუღრმავდეთ და გავშიფროთ „თამაში“, ისე რომ შემთხვევით თავად არ დავრეგისტრირდეთ ერთ-ერთ ასეთ თამაშზე. ნიკოლას ვან ორტონი (მაიკლ დუგლასი) ისეთი მამაკაცია, რომლის მთელი პიროვნებაც ერთ გამოთქმამდეა დაყვანილი: გულგრილობა. ის მდიდარი, ძლევამოსილი, უნაკლო და სრულიად მიუწვდომელია. ის ისეთი ადამიანია, რომელიც ყოველთვის ისე გამოიყურება, თითქოს დაგვიანებულია საბჭოს სხდომაზე, სახლშიც კი. ის ადამიანებს დისტანციაზე იჭერს, მოწყვლადობას თავს არიდებს, როგორც დაავადებას, და სიხარულის ცნება მისთვის ისეთივე უცხოა, როგორც ემპათია. ეს მისი ორმოცდამერვე დაბადების დღეა, თარიღი, რომელსაც მძიმე მემკვიდრეობა აქვს. მამამისმა თავი ზუსტად იმავე ასაკში მოიკლა, ოჯახური სასახლის სახურავიდან გადმოხტა. ნიკოლასს არასოდეს გადაუმუშავებია ეს ტრავმა. სამაგიეროდ, მან ის სამუშაოს, ფულის და ემოციური ბლოკირების ქვეშ დამარხა. ამ სტერილურ არსებობაში შემოდის მისი ძმა კონრადი (შონ პენი), ქაოტური, იმპულსური, გულღია საპირისპირო ნიკოლასისა. კონრადი მის ცხოვრებაში დაბრუნდა დაბადების დღის საჩუქრით, რომელიც არავის არ ჰგავს: ვაუჩერით მომხმარებელთა დასვენების სერვისებისთვის, ანუ CRS-ისთვის, რომელიც გვპირდება „თამაშს, რომელიც სპეციალურად თქვენზეა მორგებული“. ნიკოლასი ისე რეაგირებს, როგორც გამოიცნობდით, მაგრამ კონრადი დაჟინებით ამტკიცებს, რომ ამან მისი ცხოვრება შეცვალა. ნიკოლასი საკმარისად დაინტერესებულია გამოძიებისთვის. CRS მას უტარებს ტესტების სერიას, რომლებიც ინვაზიური და უცნაურია, რაღაც შუალედური ფსიქიატრიულ შეფასებასა და რეალითი შოუს ქასთინგს შორის. ისინი ეუბნებიან, რომ ის არ არის შესაფერისი, რაც, რა თქმა უნდა, ტყუილია. თამაში დაუყოვნებლივ იწყება. კლოუნის მანეკენი ჩნდება მის სავალი ნაწილზე იდუმალი გასაღებით. ნიკოლასის ტელევიზორი პირდაპირ მას ესაუბრება. ამასობაში, მიმტანი სახელად კრისტინი შემოდის მის ცხოვრებაში ზუსტად არასწორ, ან სწორ, დროს. მისი საბანკო ანგარიშები იცლება. შეიარაღებული ადამიანები ანადგურებენ მის სახლს. კონრადი, როგორც ჩანს, ქაოსში ვარდება. ტაქსის მძღოლი მას მანქანაში ატყუებს და წყალში აგდებს. ის მექსიკაში იღვიძებს, გაკოტრებული, პირადობის გარეშე, მიტოვებული, როგორც საკუთარი თავის აჩრდილი. რაც თავსატეხით იწყება, სწრაფად იქცევა ფსიქოლოგიურ ომად. ნიკოლასს სჯერა, რომ CRS თაღლითობაა, დახვეწილი ოპერაცია, რომელიც ცდილობს მის გაკოტრებას, განადგურებას, ან უარესს. და იმ დროისთვის, როდესაც ის იარაღით შევარდება სავარაუდო CRS-ის შტაბ-ბინაში, ის დარწმუნებულია, რომ ეს არ არის თამაში. ეს ხაფანგია. ყველაფერი დაინგრა. რაც ნიშნავს, რომ ფილმი მზადაა, ძალადობრივად ააწყოს ის თავიდან. ფინჩერს ყოველთვის სიამოვნებდა ისეთი ამბების შექმნა, სადაც პერსონაჟები კონტროლისთვის იბრძვიან, სანამ სამყარო მათ ამას ართმევს. „თამაში“ ამ მოტივს უწმინდეს ფორმამდე დაიყვანს. ნიკოლას ვან ორტონი, ყოველმხრივ, არის კაცი, რომელიც ებრძვის მოწყვლადობას. მისი ცხოვრება საგულდაგულოდ არის მოწყობილი სიურპრიზების თავიდან ასაცილებლად. ის თავს არიდებს ემოციურ სიახლოვეს. ის თავს არიდებს გაურკვევლობას. ის თავს არიდებს ყველაფერს, რამაც შეიძლება გამოაჩინოს ბზარები მისი უემოციო გარეგნობის ქვეშ. CRS უბრალოდ არ ართმევს მას ამ კომფორტს. ის აფეთქებს მათ. ის ძალადობრივად ანგრევს ყველაფერს, რაც ნიკოლასს უსაფრთხოდ მიაჩნია. მისი ფული, მისი სახლი, მისი რეპუტაცია, მისი რუტინა — ყველაფერი ქირურგიული სისასტიკით წაერთმევა მას. ის მომენტი, როდესაც ის კრისტინს იარაღით ემუქრება, არ ეხება CRS-ის შეჩერებას. ეს ეხება შეშინებულ კაცს, რომელიც ეკიდება ერთადერთ რამეს, რაც, მისი აზრით, დარჩა: ავტორიტეტის ილუზიას. მაგრამ თამაშის ნამდვილი მიზანი ის ჭრილობაა, რომელსაც ნიკოლასმა არასოდეს მიაქცია ყურადღება: მამის თვითმკვლელობის ტრავმა. ფილმი ისე ზუსტად ქმნის ამ მეხსიერებასთან დაპირისპირებას, რომ ნიკოლასი იძულებულია შეხვდეს იმ მემკვიდრეობას, რომლისგანაც გარბოდა. მან თავისი ცხოვრება იმ კაცის მიხედვით ააგო, ვინც ყველაფერზე ხელი აიღო, მათ შორის თავის ვაჟებზეც, და ეს მემკვიდრეობა მასში ქვაბრჯივით ზის. თამაში უბიძგებს მას ამ მეხსიერებისკენ, სანამ ის ვეღარ შეძლებს მის თავიდან აცილებას, და ამით რაღაცას ხეთქავს. რასაც CRS საბოლოოდ უწყობს ხელს, ემოციური აღორძინებაა. არა ნაზი, არა სუფთა, არამედ მტკივნეული...