ალექს ბილინგტონი, 21 თებერვალი, 2026 ამ ათწლეულის საუკეთესო ფილმების უმეტესობა მარტივ, მნიშვნელოვან წინაპირობას იღებს და მას კრეატიული, ჭკვიანური კინემატოგრაფიული არჩევანით ამაღლებს. საქმე მხოლოდ ისტორიის მოყოლაში არ არის – ეს ნებისმიერს შეუძლია. საქმე იმაშია, თუ როგორ მოყვებით ამბავს, როგორ იყენებთ კინემატოგრაფიულ ტექნიკას, რომ ის რაღაც უფრო მეტად აქციოთ, როგორ შეუძლია კინოს უბრალო ამბავი მართლაც ღრმა რამედ გადააქციოს. და პოტენციურად გავლენიანად, თუ მას სწორი აუდიტორია ნახავს. „დევნა“ ერთ-ერთი საუკეთესო თანამედროვე იურიდიული თრილერია, რაც ამ ათწლეულში მინახავს. ეს გერმანული ფილმი 2026 წლის ბერლინის კინოფესტივალზე (და აუდიტორიის ჯილდოც მოიპოვა) „პანორამას“ სექციაში შედგა. მიუხედავად იმისა, რომ ის თითქოსდა გერმანიას და მის დარღვეულ, კორუმპირებულ მართლმსაჯულების სისტემას ეხება (მიუხედავად განუწყვეტელი მტკიცებისა, რომ ის ყველაზე ობიექტურია), ის ასევე უნივერსალური ისტორიაა ნებისმიერ ქვეყანაში არსებულ კორუფციასა და უსამართლობაზე. ის სიტყვასიტყვით რასიზმზეა და იმაზე, თუ როგორ იფარება ხშირად რასიზმი, როგორ ხდება მისი „გათეთრება“, როგორ იწერება ის როგორც „ნორმალური ადამიანები არ არიან ცუდები“. „მათ არ უნდოდათ ზიანის მიყენება!“ მაგრამ რასიზმს უნდა დაუპირისპირდე და პირდაპირ გაუმკლავდე – და ოჰ, როგორ უპირისპირდება მას ეს ფილმი. „დევნა“ არის ჩამთრევი, შთამბეჭდავი, მომხიბვლელი ისტორია ერთი ქალის შესახებ, რომელიც სამართლიანობას ნებისმიერ ფასად აღადგენს. „დევნა“, რომლის თავდაპირველი გერმანული სახელწოდებაა „Staatsschutz“, რეჟისორია ახალგაზრდა გერმანელი კინორეჟისორი კიოლნიდან, ფარაზ შარიატი. მისი ბებია-ბაბუა ირანელები არიან და მას აშკარა, თანდაყოლილი გაგება აქვს გერმანიაში არსებული რასიზმისა და უსამართლობის მიმართ. სცენარი დაწერეს კლაუდია შეფერმა, ჯი-უნ კიმმა და დოქტორ სუნ-ჯუ ჩოიმ. ჩენ ემილი იანი ასრულებს გერმანელ-კორეელი ქალის, სეიო კიმის, როლს, რომელიც თავის ქალაქში სახელმწიფო პროკურორად მუშაობს. მას უნახავს ძალიან ბევრი რასისტი გერმანელი, რომლებიც, მიუხედავად მათი დიდი ზიანისა, ადვილად გადაურჩნენ სასჯელს. ყველაფერი მას შემდეგ იწყება, რაც ერთ დღეს, ველოსიპედით მგზავრობისას, ის სიძულვილით მოტივირებული დანაშაულის მსხვერპლი ხდება. ეს მოვლენა მას სამართლიანობისთვის მებრძოლ ვიჟილანტად აქცევს – არაფერზე არ ჩერდება, უპირისპირდება ზემდგომებს, გამოწვევას უცხადებს ყველას, ვინც მის გზაზე აღმოჩნდება. მიუხედავად იმისა, რომ ეუბნებიან, თავი შორს დაიჭიროს საკუთარი საქმის გამოძიებისგან, ის ვერ იკავებს თავს და საქმეში ეშვება – სცენები ფინჩერის „გოგონა დრაკონის ტატუთი“ ან „ზოდიაქოს“ მოგვაგონებს. დიახ, ეს ყველაფერი ცოტათი დრამატიზებულია, რაც ფილმს უბრალო დრამიდან სრულფასოვან ჟანრულ თრილერად აქცევს. ის სამართლიანობის აღდგენის მისიით არის შეპყრობილი და რადგანაც იცის გერმანული სასამართლოების, კანონების, მართლმსაჯულების სისტემის ნიუანსები, მან ზუსტად იცის, რა არის აუცილებელი და სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იმისათვის, რომ სწორად შეაგროვოს და წარმოადგინოს სათანადო მტკიცებულებები ამ რასისტი ნაძირლების ციხეში გასაგზავნად. რაც, გინდ დაიჯერეთ, გინდ არა, გერმანიაში საკმაოდ რთულია. მე აღფრთოვანებული ვარ ამ ფილმის ყველა ასპექტით. თავიდანვე ადვილი სათქმელია, რომ ამ კინორეჟისორთან კარგ ხელში ვართ. თუნდაც ის არჩევანი, რასაც ის აკეთებს სათაურის კარტის და წითელი ტექსტის გრაფიკის გამოყენებით, რომელიც ეკრანზე ჩნდება და გვაცნობს მის „Staatsschutz“ ფილმს, ელეგანტურია. მან იცის, რომ მნიშვნელოვანი ისტორია აქვს მოსაყოლი, მაგრამ ასევე იცის, როგორ მოყვეს ეს ამბავი კინემატოგრაფიული ელფერით. ოპერატორის, ლოტა კილიანის, ნამუშევარი მომნუსხველია, ის იყენებს გრძელ ლინზებს და განსხვავებულ ფართო კადრებს, როდესაც სეიოს მოძრაობას მიჰყვება. ამ ფილმში აბსოლუტურად არაფერია მოსაწყენი, ეს არის ის, რაც მას ასე ჩამთრევს ხდის საყურებლად. მიუხედავად იმისა, რომ ეს არ არის პირველი ფილმი უსამართლობაზე, რასიზმზე, დარღვეულ სასამართლო სისტემებზე და ასე შემდეგ, ის გამოირჩევა სხვებისგან, რადგან ფარაზ შარიატი ისეთი ნიჭიერი კინორეჟისორია, გარდა იმისა, რომ ცოცხალი მთხრობელია. მისი ვიზუალური არჩევანი და კინოს, როგორც ვიზუალური ნარატივის, გაგება შთამბეჭდავზე მეტია – ეს არის კინორეჟისორი, რომლისგანაც მოუთმენლად ველოდები მეტ ნამუშევარს, რადგან ის აგრძელებს უფრო პროვოკაციული ფილმების შექმნას. ტემპი და მონტაჟი ასევე განსაკუთრებით მომხიბვლელია (მონტაჟისტია ფრიდერიკე ჰომუტი). მიუხედავად იმისა, რომ ფილმის დიდი ნაწილი აშკარად სასამართლო დარბაზში მიმდინარეობს, მათ ასევე აქტიურად გადაწყვიტეს მაყურებელი სასამართლოდან გაეყვანათ და სეიოსთვის მიჰყოლოდნენ, როდესაც ის თავის გამოძიებას ატარებს, მეგობრებსა და ოჯახის წევრებს ხვდება და მუდმივი რასისტული მუქარის ქვეშ უწევს ჩვეულებრივ ცხოვრებასთან გამკლავება. ის თითქმის 2 საათია, მაგრამ საერთოდ არ გეჩვენებათ ამდენ ხანს – რაც მთავარია, ის მიგვიძღვება გამამხნევებელი იურიდიული თრილერის მოგზაურობაში ძალიან დამაკმაყოფილებელ ფინალამდე. ფარაზ შარიატის კიდევ ერთი არჩევანია დრამის ზოგჯერ ჟანრული ფილმის მანიამდე აყვანა. არის რამდენიმე სასამართლო სცენა, რომელიც აშკარად არარეალისტურად გამოიყურება – ისინი სრულფასოვან ცირკად იქცევიან, სადაც მაყურებლები ყვირიან, გუგუნებენ და ტაშს უკრავენ, როდესაც მოსამართლე რაიმეს ამბობს. არის სცენაც კი, სადაც უკან მჯდომარე ადამიანს ადანაშაულებენ და მას წასვლის უფლებაც კი არ აქვს. ამ ყველაფრის რეალური არ ჩანს, მაგრამ მე არ მაწუხებს, რადგან ეს ამ ისტორიის ყურების მღელვარების ნაწილია. არის მომენტი, როდესაც ფილმი ბეტმენის ტერიტორიაზე გადადის. სეიოს მიერ „ვიჟილანტური სამართლიანობის“ მიღება უფრო ზუსტი მითითება ხდება, როდესაც ის არსებითად გერმანიის ბეტმენად იქცევა – ის არის რასიზმის ბნელი რაინდი გერმანიაში, და მისი მიზანია, რასისტებსა და ნეონაცისტებს სამართლის შიში გაუჩინოს და არა პირიქით.