„დიაბოლიკს“ სურს იყოს ამაღლებული, A24-ის დონის რელიგიური საშინელებათა ფილმი, მაგრამ სინამდვილეში ის მორიგი, მოლოდინს ვერდამაკმაყოფილებელი, სისხლით გაჟღენთილი საშუალებაა პერსონაჟებისთვის, რომ აშკარად სულელური ქმედებები ჩაიდინონ, რათა შიშის მომგვრელი მომენტები არ შეწყდეს. ეს ავსტრალიელი რეჟისორის, დენიელ ჯ. ფილიპსის დაგვიანებული მეორე ნამუშევარია, რომლის კარიერული სტრატეგია აქამდე, როგორც ჩანს, სხვადასხვა რელიგიაზე დაფუძნებული საშინელებათა ფილმების გადაღებას გულისხმობს. მის წინა ფილმში, 2009 წლის საშუალო, მაგრამ პერსპექტიულ „გამოღვიძებულში“ (Awoken) ძლიერი კათოლიკური ელემენტები იყო, ხოლო „დიაბოლიკის“ ამოსავალი წერტილი მორმონული რწმენაა — რომლის საკმაოდ იდუმალი ბუნება რელიგიური საშინელებათა ჟანრისთვის ნაყოფიერ ნიადაგად მოჩანდა. მაგრამ ყველა ეს პირქუში საუბარი „უხუცესებზე“ და „მეფე ემანუელის მარადიულ ქებაზე“ ნაკლებად მორმონიზმის ან ზოგადად რელიგიური ექსტრემიზმის შესწავლის საშუალებაა, ვიდრე უბრალოდ ატმოსფეროს შექმნა და მაყურებლის ზედმეტად ნაცნობი შემზარავი მომენტებისთვის მომზადება. ფილიპსი, რომელმაც სცენარი მაიკ ჰარდინგთან ერთად დაწერა, მხოლოდ ყველაზე ფუნქციურ დიალოგებს გვთავაზობს და თამაშობს საშინელებათა ჟანრის სხვადასხვა ტროპით — მათ შორის შეპყრობითა და ბოროტი ჯადოქრებით — ისე, რომ მათ ვერ აერთიანებს თანმიმდევრული, გასაგები სამყაროს შესაქმნელად. და როდესაც ამას დავუმატებთ ფილმის მიერ მორმონული თემის დამოკიდებულების ასახვას ჰომოსექსუალობის მიმართ, ფილიპსის ჟანრულ ტროპებზე დაყრდნობა ნამდვილად ხელიდან გაშვებულ შესაძლებლობად მოჩანს. ფილმი ტოვებს თავის უგემურ, ლამაზ მსხვერპლთა გმირებს, რომლებსაც შესანიშნავი ელიზაბეტ კალენი ხელმძღვანელობს, არაგონივრული გადაწყვეტილებების მისაღებად, მაშინ როდესაც ფილიპსი (ძალიან) ნელ-ნელა ზრდის დაძაბულობას მის გარდაუვალ სისხლიან დასასრულამდე. „დიაბოლიკი“ ყველაზე მეტად გამოდგება იმ ტიპის საშინელებათა ფანებისთვის, რომლებიც ადვილად კმაყოფილდებიან რამდენიმე „ჯამფ-სქეირითა“ და საზარელი მკვლელობით — რადგან, „დიაბოლიკის“ ფუნდამენტალიზმსა და რელიგიურ ექსტრემიზმზე საუბრის მიუხედავად, ეს არის ყველაფერი, რასაც ისინი მიიღებენ. საწყისი ტიტრის მიხედვით, რომელიც თითქოსდა ნამდვილ ინტერესს იჩენს თემის მიმართ, ჩრდილოეთ ამერიკაში ფუნდამენტალისტური უკანასკნელი დღეების წმინდანების მხოლოდ დაახლოებით 10,000 წევრია, რაც აღწერილია, როგორც მორმონული მარგინალური განშტოება, რომელიც პოლიგამიას მისდევს და არასრულწლოვანთა ქორწინებას უშვებს. კალენი განასახიერებს ელიზს, მხატვარს, რომელიც 10 წლის წინ ჯგუფის ტერიტორიიდან განკვეთეს და მას შემდეგ სულ უფრო ძლიერი ძალადობრივი გათიშვები აწუხებს, რაც მის გამგებ მეგობარ ბიჭს, ადამს (ჯონ კიმს) აშფოთებს. მსოფლიოს უარესი თერაპევტი ვარაუდობს, რომ ელიზს ეკლესიაში გატარებული დროის დათრგუნული მოგონებები აწუხებს და რომ მან უნდა დაბრუნდეს იზოლირებულ ქოხში, უკაცრიელ ადგილას, სადაც ის მოინათლა, რათა გაუმკლავდეს თავის გადაუჭრელ ტრავმას. საწყალი, დაუცველი უდანაშაულოები საშიშ ტყეში — ეს ძველი, საშინელებათა ფილმის კლიშეა, რომლის შეცვლასაც ფილიპსი არც კი ცდილობს. და როდესაც ელიზი — ადამთან და მის საუკეთესო მეგობარ გვანთან (მია ჩალისთან) ერთად — ბრუნდება მისი ათწლიანი ტანჯვის პოტენციურ წყაროსთან, სცენარი არასოდეს აძლევს საშუალებას, გამოხატოს გრძნობები ამის შესახებ, რაც არ გვაძლევს შესაძლებლობას, ვემოქმედოთ მასთან ან დავფიქრდეთ მისი პრობლემების წყაროზე. ფილიპსი ამჯობინებს, რომ მისი პერსონაჟები ჟანრული მოლოდინების შესაბამისად მოქმედებდნენ, რაც მტკივნეულად აშკარა ხდება მას შემდეგ, რაც ტრიოს ფუნდამენტალისტები ჰირუმი (რობინ გოლდსვორთი) და ალმა (ჟენევიევ მოი) ხვდებიან. ისინი აწყობენ ცერემონიას, სადაც ელიზი და, რატომღაც, ადამი და გვანი იღებენ ძლიერ ჰალუცინოგენს, რათა ელიზის დამარხული ტრავმა „გახსნან“. როდესაც ის სიზმრის მსგავს მდგომარეობაში ვარდება, სისხლს აღებინებს და იხსენებს მის გაღვიძებულ სექსუალურ სურვილს ეპისკოპოსის ქალიშვილის, კლარას (ლუკა ასტა სარდელის) მიმართ. მას შემდეგ, რაც ალმა ელიზის პირიდან უზარმაზარ თმის გორგალს ამოიღებს, ელიზს ეუბნებიან, რომ „ავადმყოფობამ აღარ უნდა შეაწუხოს“, რაც, რა თქმა უნდა, შორს არის სიმართლისგან. „დიაბოლიკს“ შესაძლოა აკლია სიუჟეტი და დიალოგები, მაგრამ მას ერთი უპირატესობა აქვს: შესანიშნავად გამოიყურება. ფილიპსი, ოპერატორ მაიკლ ტესარისთან ერთად, კადრებს მაქსიმალური შემზარავობისა და დაძაბულობისთვის აწყობს, ამასთან ერთად გვთავაზობს მდიდარ და სუფთა ექსტერიერებს. მონტაჟორი შონ ლაჰიფი დრამას აგროვებს — რაც უკეთ იმუშავებდა, თუკი ამ პერსონაჟებიდან რომელიმეზე ვიზრუნებდით — გაშმაგებულ დასასრულამდე, სადაც მფრინავი სხეულები და გატეხილი ძვლები ფილმის ერთადერთ სიურპრიზს გვთავაზობს. ვიზუალს მხარს უჭერს კომპოზიტორ უილ სპარტალისის გულისცემის მსგავსი სიმებიანი მუსიკა, რომელიც არ ახდენს საშინელებათა მუსიკის ხელახლა გამოგონებას, მაგრამ საჭირო შემზარავობას გადმოსცემს. ფილიპსი ზღვრამდე ჭიმავს ჟანრის შესაძლებლობას, მაყურებელი ჩართული დარჩეს, მიუხედავად იმისა, რომ პერსონაჟები ობიექტურად სასაცილო გადაწყვეტილებებს იღებენ. ცერემონიის შემდეგ, სავარაუდოდ განკურნებული ელიზი გადაწყვეტს, არ დაბრუნდეს ცივილიზაციაში. რა თქმა უნდა, ის ამჯობინებს, რომ ტრიომ იძინოს უხარისხო კარავში, საშიში, იზოლირებული ქოხის გარეთ, სადაც მათ ახლახანს მიიღეს საშიში ჰალუცინოგენი, რამაც მას სისხლი ააღებინა. ეს ფილიპსს უამრავ დროს უტოვებს, რათა წარმოადგინოს შუბებზე წამოცმული მკვდარი ცხოველები, მკვდარი მანქანის ბატარეა და ურთიერთობის ირონია, რომელიც არსაიდან მოდის. ფილიპსი ფაქტობრივად იღებს ელიზის პერსონაჟის ყველაზე საინტერესო ნაწილებს — მის სექსუალურ იდენტობას და რელიგიური ფუნდამენტალისტების მსხვერპლად ქცევას — და მათ იაფფასიანი საშინელებათა ფილმის შიშის მომგვრელ ელემენტებად აქცევს. ეს ასევე უპასუხოდ ტოვებს ბევრ კითხვას.