მიუხედავად იმისა, რომ კინო ვიზუალური ხელოვნების ფორმაა, დიალოგი მაინც მისი ერთ-ერთი მთავარი კომპონენტია. შესანიშნავი სცენარი ორგანულად ავითარებს სიუჟეტს, ამავდროულად გვაწვდის მნიშვნელოვან ინფორმაციას პერსონაჟების შესახებ ან უბრალოდ გვართობს. კინოს ყველა დროის უდიდეს ტრიუმფებზე უკანმოხედვისას, თითოეულ მათგანს აქვს მინიმუმ რამდენიმე ციტატა, რომელიც ისევე გაუძლო დროს, როგორც თავად ფილმმა. ამის გათვალისწინებით, ეს სია განიხილავს ზოგიერთ ფილმს საუკეთესო დიალოგებით. აქ წარმოდგენილი ფილმები ათწლეულებსა და ჟანრებს მოიცავს, მაგრამ მათ საერთო აქვთ რწმენა, რომ საუბარი მოქმედებაა. გარიგებები დგება, ურთიერთობები ნადგურდება და სიმართლე იმალება მხოლოდ საუბრის მეშვეობით. თავად ენა ბრძოლის ველად იქცევა, რაც ამტკიცებს, რომ კალამი მართლაც ხმალზე ძლიერია. „ყოველთვის დახურე გარიგება.“ „გლენგარი გლენ როსი“ ორ დაძაბულ დღეს ასახავს გაჭირვებულ უძრავი ქონების ოფისში, სადაც გამყიდველებს აცნობენ, რომ მხოლოდ საუკეთესო შემსრულებლები შეინარჩუნებენ სამუშაო ადგილებს. სასოწარკვეთა აქ მთავარი იდეაა: წარუმატებელი მამაკაცები ცდილობენ გადარჩნენ სისტემაში, რომელიც სისასტიკეს აჯილდოებს და სისუსტეს სჯის. არ არის სამოქმედო სცენები, არ არის გარე რისკები ფულისა და სიამაყის მიღმა. ყველაფერი სიტყვით ხდება. დიალოგი (დევიდ მამეტის წყალობით) აგრესიული, წრიული და უმოწყალოდ უხამსია. ტყუილად არ არის, რომ პიესამ, რომელზეც ფილმია დაფუძნებული, პულიცერის პრემია მოიპოვა. პერსონაჟები ერთმანეთს აწყვეტინებენ, ამცირებენ, პოზირებენ და მანიპულირებენ, ყოველი საუბარი ძალაუფლების ბრძოლად იქცევა. ხელს უწყობს ის ფაქტი, რომ მსახიობები, რომლებიც ამ სტრიქონებს წარმოთქვამენ, ასე დიდებულები არიან. „გლენგარი გლენ როსი“ 1990-იანი წლების ერთ-ერთი უძლიერესი ანსამბლით გამოირჩევა: ალ პაჩინო, ჯეკ ლემონი, ალეკ ბოლდუინი, ალან არკინი, ედ ჰარისი, კევინ სპეისი და ჯონათან პრაისი. ყველა მათგანი მამეტის მჭრელ სიტყვებს სრულყოფილი ენერგიით გადმოსცემს. „არასოდეს ვისურვებდი იმ კლუბის წევრობას, სადაც ჩემნაირი წევრი იქნება.“ „ენი ჰოლი“ ასახავს ნევროზული კომიკოსის (ვუდი ალენი) და უცნაური ქალის (დაიან კიტონი), რომელიც ცდილობს საკუთარი ადგილის პოვნას, ურთიერთობის აღზევებასა და დაცემას. სიუჟეტი თავისუფალი და ეპიზოდურია, რომელიც მათ კავშირს გატაცებიდან შეუთავსებლობამდე მიყვება მოგონებების, კამათისა და თვით-ანალიზის მეშვეობით. დიალოგი ცნობილია თავისი სასაუბრო სტილით, მაგრამ მოტყუებით ზუსტია. პერსონაჟები წინააღმდეგობებით საუბრობენ, ხუმრობები შფოთვას ნიღბავს, ინტელექტუალიზაცია ემოციურ რისკს ცვლის. ძირითადად, აქ დიალოგი ჭკვიანი ადამიანების ხმამაღალი ფიქრია. უფრო თეატრალური დიალოგებისგან განსხვავებით, „ენი ჰოლი“ იმპროვიზებულად ჟღერს მაშინაც კი, როცა ასეთი არ არის. საუბრები ერთმანეთს გადაფარავს, გადაუხვევს და რელსებიდან უხვევს, რაც ასახავს, თუ როგორ საუბრობენ ადამიანები რეალურად, როდესაც ისინი ერთდროულად ცდილობენ დაკავშირებას და საკუთარი თავის დაცვას. დაუცველობა იუმორთან ერთად ირევა, სიყვარული წყენასთან ერთად თანაარსებობს. 1977 წელს ეს ყველაფერი საოცრად თანამედროვედ იგრძნობოდა და სცენარი დღესაც აქტუალურია. „ჯოჯოხეთივით გაბრაზებული ვარ და ამას აღარ მოვითმენ!“ „ქსელი“ მოგვითხრობს წარუმატებელ სატელევიზიო წამყვანზე (პიტერ ფინჩი), რომლის პირდაპირ ეთერში ნერვული აშლილობა მას რეიტინგების ფენომენად აქცევს. დახმარების გაწევის ნაცვლად, აღმასრულებელი დირექტორები მის დაშლას მოგებისთვის იყენებენ. ფილმი ამ სიუჟეტს მედიის, ძალაუფლებისა და მორალური სიცარიელის სასტიკ სატირად იყენებს. პერსონაჟები იმდენად არ საუბრობენ, რამდენადაც აცხადებენ. მონოლოგები დომინირებს, თითოეული მათგანი დარწმუნებითა და სიმტკიცით არის შეიარაღებული. დიალოგი თეატრალურია, კონფრონტაციული და განზრახ გადაჭარბებული. გარდა ამისა, ნაცვლად იმისა, რომ ერთიანი იყოს, სცენარი თითოეულ პერსონაჟს განსხვავებულ ხმას აძლევს, იქნება ეს კორპორატიული ჟარგონი, ევანგელისტური აღფრთოვანება თუ ცინიკური განშორება. რაც მთავარია, სიგიჟის მიუხედავად, სცენარი ნამდვილად აფიქსირებს გამჭრიახ იდეებს მედიის კომოდიფიკაციის, აღშფოთების, როგორც გართობის, და კორპორატიული ამორალურობის შესახებ. თუ რამეა, ეს თემები ახლა კიდევ უფრო აქტუალურია, ვიდრე 1976 წელს იყო, სოციალური მედიის აღშფოთების, იდეოლოგიური საინფორმაციო საიტების და რეალითი ტელევიზიის პოლიტიკის ზრდის გათვალისწინებით. „ჩვენ ყოველთვის გვექნება პარიზი.“ ეს კლასიკა ნაცისტების მიერ ოკუპირებულ მაროკოში ვითარდება, სადაც ლტოლვილები, წინააღმდეგობის მოძრაობის წევრები და ოპორტუნისტები ამერიკელი ემიგრანტის (ჰამფრი ბოგარტი) საკუთრებაში არსებულ ღამის კლუბში იკრიბებიან. სიუჟეტი ძველი შეყვარებულების შეუძლებელ პირობებში გაერთიანების გარშემო ტრიალებს, რომლებიც იძულებულნი არიან აირჩიონ ბედნიერებასა და პასუხისმგებლობას შორის. დიალოგი ცნობილია თავისი ელეგანტურობით, აბალანსებს რომანტიკას, ირონიასა და მსხვერპლს. სცენარი წარმოუდგენლად ეკონომიურია: არც ერთი წინადადება არ იკარგება, ჭკუა და თავშეკავება ასრულებს ძირითად საქმეს. სცენარი ასევე პოულობს სრულყოფილ ბალანსს ინდივიდუალურ ემოციასა და პოლიტიკურ ფსონებს შორის, პერსონაჟები ომზე ისევე საუბრობენ, როგორც საკუთარ ცხოვრებასა და ბრძოლებზე. ფრაზები სუფთა, დასამახსოვრებელი და ორმაგი მნიშვნელობითაა დატვირთული. საუკეთესო მათგანი გლობალურად ცნობილი გახდა, როგორიცაა „აქედან გიყურებ, ბიჭო“, „ყველა ჯინის ბარში, ყველა ქალაქში, მთელ მსოფლიოში, ის ჩემთან მოდის“ და ბევრჯერ პაროდირებული „ლუი, ვფიქრობ, ეს ლამაზი მეგობრობის დასაწყისია“. „ცხოვრების საიდუმლო არ იცი? მხოლოდ ერთი რამ.“ „მისი გოგონა პარასკევი“ მოგვითხრობს გაზეთის რედაქტორზე (კერი გრანტი), რომელიც ცდილობს დაიბრუნოს თავისი ყოფილი ცოლი (როზალინდ რასელი), რომელიც ასევე მისი საუკეთესო რეპორტიორია.