ეს ის პრობლემაა, რომელიც ნებისმიერ კომიკოსს ენდომება: ზედმეტად ბევრი კარგი მასალა. სწორედ ასეა ჯად აპატოუსა და ნილ ბერკლის დოკუმენტურ ფილმ „იმედით პარალიზებული: მარია ბამფორდის ამბის“ შემთხვევაში, რომელიც ფოკუსირებულია 1) ძალიან სასაცილო, საინტერესო პერსონაჟზე, 2) რომელსაც აქვს ღია გული საკუთარი ცხოვრების გასაზიარებლად და 3) იმდენი აღმასვლა-დაღმასვლა, რომ ნახევარი ათეული დოკუმენტური ფილმის ჩარჩოებში ჩაჯდეს. დაუმატეთ ამას უამრავი მომხსენებელი (ბამფორდის ოჯახიდან ტედ სარანდოსამდე, სარა სილვერმანიდან კონან ო’ბრაიენამდე, ტიგ ნოტაროდან პატონ ოსვალტამდე და მრავალი სხვა), მდიდარი საარქივო მასალა და ბოლო 20 წუთი, რომელიც უკიდურესად „აქტუალური“ ჩანს – და დუეტის დოკუმენტური ფილმი კარგიცა და ცუდი თვალსაზრისითაც ზედმეტად გადატვირთულად მოჩანს. იფიქრეთ ასე: „იმედით პარალიზებული“ იშვიათი „სელებრითი“ დოკუმენტური ფილმია, რომელსაც სარგებელი ექნებოდა, ორ ნაწილად რომ გაეყო. რა სამყაროა! როგორც პერსონაჟი, ბამფორდი ოცნებაა: სასაცილო (ცხადია), გულწრფელი, მზად არის ყველაფრისთვის, განიარაღებული და გულწრფელად დაინტერესებული, ისაუბროს ყველაზე უარესზე, რაც კი ოდესმე გამოუცდია ცხოვრებაში. ის არასდროს ამბობს, რომ მისი ცხოვრების ნამდვილი გამარჯვება სხვებთან გაზიარების უნარია, მაგრამ ეს უბრალოდ ნაგულისხმევია ყველაფერში, რასაც აკეთებს, მისი სტენდაპ კომედიიდან დაწყებული, ქველმოქმედებით დამთავრებული. დოკუმენტური ფილმის ბოლოს, მისი კოლეგა კომიკოსი რონ ფანჩესი საუკეთესოდ ამბობს: ბამფორდის არსებობა არის „ნამდვილი წმინდა პოზიტივი“. ის უბრალოდ უკეთესს ხდის სამყაროს, აპატოუსა და ბერკლის ფილმი კი ცდილობს აჩვენოს, თუ რამდენად ბევრს ნიშნავს ეს სინამდვილეში და რამდენი დასჭირდა ამის მისაღწევად. ბუნებრივია, ფილმი სასაცილო სტილში იწყება (და ფარდის მიღმა მსუბუქი შეხედულება გარკვეულ მომენტებში მოგენატრებათ), როდესაც აპატოუ ბამფორდის სახლში მიდის და მას 500 დოლარს აძლევს სასაუბროდ. ის, რომ ბამფორდი შესაძლოა ოდნავ თავშეკავებული იყოს თავისი ცხოვრების შესახებ მეტის გაზიარებაში, მიუხედავად მისი სტენდაპის ღია ბუნებისა, გასაგებია, მაგრამ ნებისმიერი ნერვიულობა მალევე ქრება. აპატოუ და ბერკლი გონივრულად იყენებენ უამრავ მომხსენებელს ფილმის განმავლობაში – ბევრის მაღალი სტატუსი ცხადყოფს, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია ბამფორდი კომედიის სივრცეში (თუნდაც მოგვიანებით ხუმრობდნენ იმაზე, თუ როგორ ატარებდა ათწლეულებს „შემდეგი დიდი ვარსკვლავის“ როლში), და მათი საკუთარი ბუნებრივი გულწრფელობა მათ საშუალებას აძლევს, გამჭრიახად შეისწავლონ ბამფორდის მისტიკა. ო’ბრაიენი კვლავ გაკვირვებულია, რომ შფოთვა, რომელზეც ის სცენაზე საუბრობს, რეალურია. ნოტაროსთვის ასეთი პირდაპირობა გამამხნევებელია. ზაკ გალიფიანაკისი ასევე აღფრთოვანებულია, თუ რამდენად ზუსტად შეუძლია ბამფორდს მიუახლოვდეს იმ საკითხებს, რამაც ის ჩამოაყალიბა. ბევრ კომიკოსს შეუძლია ნერვიულობასა თუ ცუდ ბავშვობაზე ისაუბროს, მაგრამ ბამფორდისთვის ეს სიტყვასიტყვით სპექტაკლი არ არის. ბამფორდი თვითონ გვაბრუნებს ბავშვობის სახლში, დულუთის გარეუბანში, სადაც ის საუბრობს როგორც მის შედარებით „იდილიურ“ ბავშვობაზე, ისე მის მრავალ ასპექტზე, რომელიც მართლაც ძალიან რთული აღმოჩნდა. ოთხი ცენტრალური ბამფორდი – მარიას და, ასევე ძალიან სასაცილო სარა, ხშირად ჩანს, ხოლო მშობლების საარქივო კადრები და უფრო ახალი ინტერვიუები მუდმივია – შეკრული ჯგუფი იყო, მაგრამ დედამისი მერლინი ყველაზე დიდ გავლენას ახდენდა. მერლინის საკუთარი მენტალური ჯანმრთელობის პრობლემები არა მხოლოდ მარიას პრობლემებს ასახავს (ბამფორდის საბოლოო დიაგნოზები ფილმის მეორე ნახევრის უმეტეს ნაწილს აყალიბებს), არამედ ღრმად ახდენს მათზე გავლენას, განსაკუთრებით სხეულის პრობლემებზე, რომელიც ბამფორდს მოზარდობისას განუვითარდა. მაგრამ ბამფორდი უკანასკნელი ადამიანია დედამიწაზე, ვინც ოდესმე ვინმეს დაადანაშაულებს, ამიტომ, როდესაც ის თავისი სხვადასხვა მენტალური ჯანმრთელობის პრობლემების ნელი ევოლუციის შესახებ საუბრობს, აუდიტორიისთვის შეთავაზებული ინტიმურობის დონე გასაოცარია. ბამფორდის სტენდაპის ფანები, რომელთა მრავალწლიან კლიპებსაც ვნახულობთ, ამოიცნობენ მის ზოგიერთ გამოცდილებას, მაგრამ ის არ ირიდებს თავს, როდესაც საუბრობს ყველაფერზე, სუიციდური აზრებიდან ბულიმიამდე, ფინანსური პრობლემებიდან და იმ გულისამაჩუყებელ გზებზე, რომლითაც მისი OCD ვლინდება – ძირითადად, შემზარავი ინტრუზიული აზრებით, რამაც ძალიან ახალგაზრდა ბამფორდი აფიქრებინა, რა საშინელ დანაშაულებს ჩაიდენდა. გულწრფელობა, რომლითაც ბამფორდი ამ ყველაფერს უდგება (და, დიახ, ალბათ დაიღალეთ სიტყვა „გულწრფელობის“ კითხვით, მაგრამ უბრალოდ არ არსებობს უკეთესი ტერმინი იმისთვის, თუ ვინ არის ბამფორდი და როგორ ცხოვრობს ის) არის, როგორც მისმა კოლეგა კომიკოსებმა გვითხრეს, ნამდვილი, გამამხნევებელი და ფაქტობრივად უნიკალური. კომედიის წლებმა, პლუს ვიოლინოზე დაფუძნებულმა ადრეულმა მცდელობებმა, ბამფორდი ისტორიებისა და ხუმრობების მომწოდებელ მანქანად აქცია, მაგრამ ნათელია, რომ ის მაინც ფრთხილად განიხილავს, რას ამბობს და აკეთებს. და მაინც, ეს არასდროს ქმნის შეგრძნებას, რომ ის გაფილტრულია ან შორსაა. თქვენ იცინებთ! თქვენ იტირებთ! და წახვალთ მარია ბამფორდის ყველაფრისადმი დიდი მადლიერებით, რაც ის არის და რისი იმედიც აქვს. შეიძლება მეორე ნაწილი მივიღოთ? „იმედით პარალიზებული: მარია ბამფორდის ამბავი“ 2026 წლის სანდენსის კინოფესტივალზე შედგა. ამჟამად ის ამერიკაში დისტრიბუტორს ეძებს.