დროის გამოცდა: ანიმე კლასიკა, რომელიც შესაძლოა, თანამედროვე აუდიტორიის კრიტიკას ვეღარ უძლებს

ანიმეს მოყვარულებისთვის, განსაკუთრებით ასაკის მატებასთან ერთად, შემაშფოთებელი რეალობაა იმის გააზრება, თუ რომელი შოუ უძლებს დროს და რომელი ვერ უძლებს სხვადასხვა აუდიტორიის კრიტიკას. ზოგი ამას საკუთარი გემოვნების მომწიფების პროცესში ამჩნევს, ან ძველ ფავორიტებს უფრო ძლიერი პერსპექტივიდან აფასებს. სხვა შემთხვევებში კი, თავად საზოგადოება, როგორც ჩანს, შორდება კლასიკას. ეს ნიშნავს, რომ სერიები, რომლებიც ოდესღაც ხელშეუხებლად ითვლებოდა, იქნება ეს შაბათ დილის სტანდარტები თუ „ტუნამის“ ქვაკუთხედები, თანამედროვე ლანდშაფტში ან ნაკლებად ხელშეუხებელია, ან არასოდეს ყოფილა მთლად დიდი შედევრი. ზოგიერთი აუდიტორიისთვის ეს მკაცრი რეალიზაციაა, მაგრამ ასევე მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ მათი სიყვარული არ გაქცევთ ნაკლებად „ნამდვილ“ ფანად. კლასიკური ანიმე ისევე ექვემდებარება თანამედროვე კრიტიკას, როგორც ნებისმიერი სხვა მედიუმი. ეს არ ნიშნავს, რომ ისინი ცუდია თავისთავად, არამედ მხოლოდ იმას, რომ მათი რეკომენდაცია დღეს უფრო რთულია, ვიდრე მათი აყვავების პერიოდში, როდესაც ისინი სავალდებულო სანახავად ითვლებოდა, როგორც გამჭრიახი ზრდასრულების, ისე აღფრთოვანებული ახალგაზრდების მიერ, რომლებიც ყოველკვირეულად უყურებდნენ მათ ფავორიტებს. 2001 წლის კლასიკა, ანიმაციური სტუდია „ზებეკის“ (Xebec) მიერ, „შამან კინგი“ (Shaman King) იყო მოუთმენლად მოსალოდნელი ყოველკვირეული სერიალი, რომელიც ადაპტირებდა „შონენ ჯამპის“ (Shonen Jump) განსაკუთრებულად გამომგონებლურ იდეას – მსოფლიოს მრავალი კულტურისა და აღმსარებლობის შამანების ერთმანეთთან შეჯიბრის შესახებ. თუმცა, სერიალს პრობლემები შეექმნა იმის გამო, რომ მისი მეორე ნახევარი საგრძნობლად გადაუხვია ჰიროიუკი ტაკეის (Hiroyuki Takei) ორიგინალურ მასალას, ხოლო დასასრული გარკვეულწილად დაჩქარებული იყო. ეს ერთ-ერთი ის შემთხვევაა, როდესაც ფანებს მტკიცედ ურჩევენ მანგის წაკითხვას. ანიმაცია ბრტყელია და სტატიკური კადრებით ხასიათდება, რამაც შესაძლოა აუდიტორია მოქმედებიდან ამოაგდოს, რაც გარკვეულწილად გავრცელებული მოვლენა იყო 2000-იანი წლების პოპულარულ ანიმეებში. მაგრამ პერსონაჟების სიახლე, რომლებიც ბრძოლაში სულების ძალის გამოსაყენებლად სხვადასხვა კულტურულ წეს-ჩვეულებებსა და ესთეტიკას იყენებენ, საკმაოდ შთამბეჭდავია. მიუხედავად ამისა, იო ასაკურას (Yoh Asakura) მისია, მოიგოს შამანების ბრძოლა და გახდეს ეპონიმური შამანების მეფე, მას მართლაც მომხიბვლელ ბრძოლებში რთავს. მაგრამ 2021 წლის რიმეიქიც კი ვერ გადმოსცემს ამას ისე ეფექტურად, რადგანაც თავადაც საშინლად განიცდის ტემპის პრობლემებს, მიუხედავად იმისა, რომ მანგა იმ დროისთვის დიდი ხნის დასრულებული იყო. „შამან კინგის“ მსგავსი ისტორიების, განსაკუთრებით კი იოჰან ფაუსტ VIII-ის (Johann Faust VIII) სასტიკი ბრძოლების გათვალისწინებით, უმჯობესია, უბრალოდ მანგით დატკბეთ. შესაძლოა, არც თუ ისე კარგი ნიშანი „ზებეკისთვის“, ეს 2000 წლის ანიმე (Love Hina) ოდესღაც ჰარემის კლასიკა იყო, რომანტიკული კომედია ყველა დროისთვის და ხშირად ჩნდებოდა ნაბეჭდ რეკლამებში, მაგალითად, „შონენ ჯამპის“ ყოველთვიურ ჩრდილოეთ ამერიკულ გამოცემებში. თუმცა, დღესდღეობით, კეიტარო ურაშიმას (Keitarō Urashima) ლეგენდარული ამბავი ნაკლებად არის მარადიული, კარიერა-განმსაზღვრელი კლასიკა მისი შემქმნელისთვის, და უფრო ფორმალური რელიქვიაა. კეიტარო, სურს რა შეასრულოს ბავშვობის მეგობრისთვის მიცემული პირობა, ამაოდ ცდილობს ტოკიოს უნივერსიტეტში ჩაბარებას, რათა კვლავ ნახოს იგი. მაგრამ რადგან ის აგრძელებს მისაღები გამოცდის ჩავარდნას, კეიტარო იძულებულია დარჩეს ბებიამისის სასტუმროში, სადაც აღმოაჩენს, რომ ბებიამ ის მხოლოდ გოგონებით დასახლებულ ბინებად გადააქცია. ტიპურად გულუბრყვილო მამაკაცი გმირისა და მისი მეთვალყურეობის ქვეშ მყოფი ცვალებადი ქალი მაცხოვრებლების ჯგუფის გამო, სერიალი ხშირად აყენებს კეიტაროს კომპრომეტაციულ სიტუაციებში, სანამ ის თავის მდგმურებს ეჩვევა. ერთ-ერთი კონკრეტული მაცხოვრებელი, ნარუ ნარუსეგავა (Naru Narusegawa), შესაძლოა ის გოგონაც იყოს, რომელსაც კეიტარომ პირობა მისცა. მიუხედავად იმისა, რომ მისი გაუგებრობებით სავსე კომედია განმეორებადია, ზოგიერთს ის მაინც სიყვარულით ახსენდება. თავად იაპონური „მხეცების მეფე გოლიონის“ (Beast King GoLion) ამერიკული, შეცვლილი ლოკალიზაცია, „ვოლტრონი: სამყაროს დამცველი“ (Voltron: Defender of the Universe) არის მისი 80-იანი წლების წარმოშობის პროდუქტი. როგორც „ტოეი ანიმაციის“ (Toei Animation) სერიალი, რომელიც ძირითადად შექმნილი იყო ამაღელვებელი ბრძოლებისა და დახვეწილი კომბინირებული „სუპერ რობოტის“ სცენების საჩვენებლად თითქმის ყველა ეპიზოდში, ის უკეთესი იყო, როგორც ყოველკვირეული „კვირის მონსტრის“ ტიპის ანიმე ბავშვებისთვის, რომლებიც ყოველკვირეულად უყურებდნენ ან წყვეტდნენ ყურებას. მიუხედავად იმისა, რომ მისი შემდგომი რიბუთები შესაძლოა არ ეთანხმებოდნენ ფრენჩაიზის მემკვიდრეობის თვალსაზრისით, სერიალი, მათ შორის „აბჯროსანი ფლოტი დაირუგერ XV-ის“ (Armored Fleet Dairugger XV) შემდგომი გამოყენება, სწრაფად მოსაწყენი ხდება დღევანდელ ანიმე-მარათონების ეპოქაში. მოძველებული ანიმაციით, გამარტივებული ბოროტმოქმედებითა და განზრახ პროგნოზირებადი ეპიზოდური სტრუქტურით, ორიგინალი „ვოლტრონი“ საუკეთესოდ რჩება ბავშვობის სასიხარულო მოგონებად. მისი შემქმნელის, კაზუკი ტაკაჰაშის (Kazuki Takahashi) ხსოვნისადმი უდიდესი პატივისცემით და იმ უზომოდ პოპულარული სავაჭრო ბარათების თამაშის გათვალისწინებით, რომელიც მან გააპოპულარა, „იუ-გი-ო!“ (Yu-Gi-Oh!) ნოსტალგიური ფანების მიერ საკმაოდ მკაცრად, ვარდისფერი სათვალით აღიქმება. ეს გასაკვირი არც არის, რადგან სერიალი ესთეტიკურად მაინც მყარად გამოიყურება, „სტუდია გალოპის“ (Studio Gallop) მიერ ტაკაჰაშის პერსონაჟების დიზაინის შესანიშნავი რეპროდუქციის წყალობით. თუმცა, თავად ანიმე, განსაკუთრებით მისი ყველაზე ცნობილი არკები „დუელ მონსტრების“ (Duel Monsters) ეპოქიდან, რეტროსპექტულად რთულად აღსაქმელია. „4KIDS“-ის ეპოქის სასაცილოდ ცუდი ცენზურის გამოკლებით, „იუ-გი-ო!“ ზედმიწევნით ცდილობდა, რომ ყოველი ბარათი ზე-მაგარ გამოსახულიყო, ხოლო ამავდროულად ვითომ ყურადღებას აქცევდა თამაშის წესებს, რომელსაც ის სავარაუდოდ უწევს პოპულარიზაციას, თუმცა 2000-იანი წლების ხისტი ანიმაციით. ეს მოიცავს ისეთ მომენტებს, როგორიცაა იუგის (Yugi) საკვანძო „მოწოდების დრაკონის რქის“ (Horn of Summoning Dragon) მომენტი „ბრძოლის ქალაქიდან“ (Battle City), ან ის დრო, როდესაც სეტო კაიბა (Seto Kaiba) ლეგიტიმურად ემუქრებოდა თვითმკვლელობით, თუ იუგისთან წააგებდა „დუელისტთა სამეფოში“ (Duelist Kingdom). შეიძლება ვიკამათოთ უნდობლობის შეჩერებაზე იმ დროს, როდესაც ისინი არღვევენ წესებს, მაგრამ