დროის გამოცდა: კლასიკური ანიმე სერიები, რომლებიც თანამედროვე აუდიტორიისთვის გაცვეთილია

ანიმე ფანების, განსაკუთრებით კი მათ შორის, ვინც ასაკში შედის, ერთ-ერთი პრობლემური რეალობაა იმის გააზრება, თუ რომელი შოუ უძლებს დროის გამოცდას და რომელი ვერ უძლებს სხვადასხვა აუდიტორიის კრიტიკას. ზოგი ამას საკუთარი გემოვნების მომწიფების პარალელურად აცნობიერებს, ან თუნდაც ძველ ფავორიტებს უფრო მტკიცე პერსპექტივიდან ხელახლა აფასებს. სხვა შემთხვევებში კი, თავად საზოგადოება, როგორც ჩანს, აღარ ინტერესდება კლასიკური ნიმუშებით. ეს ნიშნავს, რომ სერიები, რომლებიც ოდესღაც ხელშეუხებლად ითვლებოდა, იქნება ეს შაბათის დილის ძირითადი პროგრამა თუ Toonami-ის მთავარი შოუები, თანამედროვე ლანდშაფტში ნაკლებად უძლებს კრიტიკას, ან თავიდანვე არც ისე დიდებული იყო. ზოგიერთი აუდიტორიისთვის ეს მკაცრი რეალიზაციაა, მაგრამ ასევე მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ მათი სიყვარული არ გაქცევთ ნაკლებად „ნამდვილ“ ფანად. კლასიკური ანიმე თანამედროვე კრიტიკის ისევე სამიზნეა, როგორც ნებისმიერი სხვა მედია. ეს არ ნიშნავს, რომ ისინი თავისთავად ცუდია, არამედ უბრალოდ ის, რომ მათი რეკომენდაცია დღეს უფრო რთულია, ვიდრე მათი აყვავების პერიოდში, როდესაც ისინი სავალდებულო სანახაობად ითვლებოდა, როგორც გამჭრიახი მოზრდილების, ისე აღფრთოვანებული ახალგაზრდების მიერ, რომლებიც ყოველკვირეულად უყურებდნენ თავიანთ ფავორიტებს. 2001 წლის კლასიკა, ანიმაციური სტუდია Xebec-ის მიერ, „შამან კინგი“ იყო მოუთმენლად ნანატრი ყოველკვირეული სერიალი, რომელიც ადაპტირებდა Shonen Jump-ის განსაკუთრებით გამომგონებლურ წინაპირობას სხვადასხვა კულტურისა და რწმენის შამანების შესახებ, რომლებიც ერთმანეთს ეჯიბრებოდნენ. თუმცა, სერიალის მეორე ნახევარი საგრძნობლად გადაუხვია ჰიროიუკი ტაკეის ორიგინალურ მასალას და დასასრულიც გარკვეულწილად ნაჩქარევი იყო. ეს არის ერთ-ერთი შემთხვევა, როდესაც ფანებს მკაცრად ურჩევენ, მანგა წაიკითხონ. ანიმაცია ბრტყელია და სტატიკური კადრებით ხასიათდება, რამაც შეიძლება აუდიტორია მოქმედებიდან ამოაგდოს, რაც შედარებით ხშირი მოვლენა იყო 2000-იანი წლების პოპულარულ ანიმეებში. მაგრამ პერსონაჟების სიახლე, რომლებიც სხვადასხვა კულტურულ წეს-ჩვეულებებს და ესთეტიკას იყენებენ სულების ძალის საბრძოლველად, მართლაც დიდებულია. მიუხედავად ამისა, იო ასაკურას სწრაფვა, მოიგოს შამანების ბრძოლა და გახდეს ტიტულოვანი შამან მეფე, მას მართლაც მომხიბვლელ ბრძოლებში რთავს. მაგრამ 2021 წლის რიმეიქიც კი არ გადმოსცემს ამას ისეთივე ეფექტურობით, რადგან თავადაც საშინლად განიცდის ტემპის პრობლემებს, მიუხედავად იმისა, რომ მანგა იმ დროისთვის დიდი ხნის დასრულებული იყო. „შამან კინგის“ მსგავსი ისტორიების, განსაკუთრებით კი იოჰან ფაუსტ VIII-ის სასტიკი ბრძოლების შემთხვევაში, უმჯობესია უბრალოდ მანგით დატკბეთ. შესაძლოა, ეს არც ისე კარგი ნიშანია Xebec-ისთვის, მაგრამ ეს 2000 წლის ანიმე ოდესღაც ჰარემის კლასიკად, ყველა დროის რომანტიკულ კომედიად ითვლებოდა და ხშირად ჩნდებოდა ბეჭდურ რეკლამებში, მაგალითად, Shonen Jump-ის ყოველთვიურ ჩრდილოეთ ამერიკულ გამოცემაში. დღესდღეობით კი, კეიტარო ურაშიმას ლეგენდარული ამბავი ნაკლებად არის მისი შემქმნელის უდროო კარიერის განმსაზღვრელი კლასიკა და უფრო ფორმულირებადი რელიკვია. კეიტარო, რომელსაც სურს შეასრულოს ბავშვობის მეგობრისთვის მიცემული დაპირება, ამაოდ ცდილობს ტოკიოს უნივერსიტეტში ჩაბარებას, რათა კვლავ შეხვდეს მას. მაგრამ რადგან ის აგრძელებს მისაღები გამოცდის ჩაბარებას, კეიტარო აღმოჩნდება ბებიის სასტუმროში, სადაც აღმოაჩენს, რომ მან ის გოგონებით დასახლებულ ბინებად გადააკეთა. სერიალი, რომელშიც ტიპურად გაუგებარი მამაკაცი მთავარი გმირია, თავისი მართვის ქვეშ მყოფი ცვალებადი ქალი რეზიდენტებით, ხშირად აყენებს კეიტაროს კომპრომისულ სიტუაციებში, სანამ ის თავის მოქირავნეებს შეისწავლის. ერთ-ერთი კონკრეტული რეზიდენტი, ნარუ ნარუსეგავა, შესაძლოა ის გოგონაც იყოს, რომელსაც კეიტარომ დაპირება მისცა. მიუხედავად იმისა, რომ მისი გაუგებრობებით სავსე კომედია განმეორებადია, ზოგიერთს ის მაინც სიყვარულით ახსოვს. თავად იაპონური „Beast King GoLion“-ის ამერიკული, გამარტივებული ლოკალიზაცია, „ვოლტრონი: სამყაროს დამცველი“, 80-იანი წლების წარმოებულია. თავისი წარმოშობით, როგორც Toei Animation-ის სერიალი, რომელიც ძირითადად შექმნილი იყო საინტერესო ბრძოლებისა და დახვეწილი კომბინირებული „სუპერ რობოტის“ სცენების საჩვენებლად თითქმის ყველა ეპიზოდში, ის უკეთესი იყო, როგორც ეპიზოდური „კვირის მონსტრის“ ანიმე ბავშვებისთვის, რომლებიც მას ყოველკვირეულად უყურებდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ მისი შემდგომი გადატვირთვები შესაძლოა ფრენჩაიზის მემკვიდრეობის თვალსაზრისით განსხვავებული იყოს, სერიალი, მათ შორის Armored Fleet Dairugger XV-ის შემდგომი გამოყენება, სწრაფად მოსაბეზრებელი ხდება დღევანდელ „ბინგ-ვოჩინგის“ (უწყვეტი ყურება) ანიმე კლიმატში. მოძველებული ანიმაციით, გამარტივებული ბოროტმოქმედებითა და განზრახ პროგნოზირებადი ეპიზოდური სტრუქტურით, ორიგინალი ვოლტრონი საუკეთესოა, თუ მხიარულ ბავშვობის მოგონებად დარჩება. მისი შემქმნელის, კაზუკი ტაკაჰაშის, ხსოვნისადმი ყოველგვარი პატივისცემით და იმ უზომოდ პოპულარული სავაჭრო კარტების თამაშის გათვალისწინებით, რომელიც მან გაავრცელა, „იუ-გი-ოჰ!“ ნოსტალგიური ფანების მიერ საკმაოდ მკაცრად „ვარდისფერი სათვალეებით“ განიხილება. ეს გასაკვირი არც არის, რადგან სერიალი ესთეტიურად დღესაც მყარად გამოიყურება, Studio Gallop-ის მიერ ტაკაჰაშის პერსონაჟების დიზაინის შესანიშნავი რეპროდუქციის წყალობით. თუმცა, თავად ანიმე, განსაკუთრებით მისი ყველაზე ცნობილი არკები „დუელ მონსტრების“ ეპოქიდან, რეტროსპექტულად რთული სანახავია. თუ არ ჩავთვლით 4Kids-ის ეპოქის სასაცილოდ ცუდ ცენზურას, „იუ-გი-ოჰ!“ ზედმიწევნით აჩვენებდა ყველა კარტას სუპერ-მაგარ ვიზუალში, ხოლო ერთდროულად თავს იკატუნებდა, თითქოს ყურადღებას აქცევდა თამაშის წესებს, რომელსაც სავარაუდოდ უწევს პოპულარიზაციას, თუმცა ხისტი 2000-იანი წლების ანიმაციით. ეს მოიცავს ისეთ მომენტებს, როგორიცაა იუგის საკვანძო „მოხმობის დრაკონის რქის“ მომენტი „ბრძოლის ქალაქიდან“ (Battle City), ან ის შემთხვევა, როდესაც სეტო კაიბა ლეგიტიმურად ემუქრებოდა თვითმკვლელობით, თუ იუგისთან წააგებდა „დუელისტთა სამეფოში“ (Duelist Kingdom). შეიძლება ვიკამათოთ უნდობლობის შეჩერებაზე იმ დროს, როდესაც ისინი წესებს არღვევენ, მაგრამ ეს...