© Brevity Films-ის თავაზიანობით © Brevity Films-ის თავაზიანობით ექსკლუზიური ინტერვიუ რეჟისორ იუჯინ იისთან და პროდიუსერ დაიან ქვონთან კითხვა: ეს დოკუმენტური ფილმი ძალიან მომეწონა, მაგრამ სიმართლე გითხრათ, მიუხედავად იმისა, რომ იაპონელი ვარ, ჯგუფ „The Rose“-ის შესახებ აქამდე არაფერი მსმენია. მრცხვენია ამის აღიარება, მაგრამ ვიცნობ რამდენიმე კორეულ ჯგუფს და წარსულში ინტერვიუც ამიღია „Blackswan“-ის წევრებისგან, ასევე სხვა ბენდებთანაც. მაშ ასე, იუჯინ. თქვენ რედაქტორად დაიწყეთ კარიერა. როგორ მიხვედით ამ დოკუმენტური ფილმის რეჟისორობამდე? როგორი იყო თქვენი საწყისი პროცესი? იუჯინ იი: დიახ, მაქვს რედაქტირების გამოცდილება, მაგრამ დავაზუსტებ, იმ პროექტებზე ვეხმარებოდი და ვამუშავებდი მასალებს, მაგრამ უშუალოდ რედაქტორი არ ვყოფილვარ. ძირითადად მხატვრულ ფილმებში მაქვს რედაქტირების გამოცდილება. როდესაც ასისტენტ-რედაქტორიდან რედაქტორის პოზიციაზე გადასვლას ცდილობ, შესაძლებლობები ძირითადად დოკუმენტურ კინოში ჩნდება. ასე მოვხვდი დოკუმენტურ კინოში და შემიყვარდა ეს პროცესი, რადგან ჟურნალისტის გამოცდილებაც მაქვს და კინოსთან ამის შერწყმა ჩემთვის ეფექტური აღმოჩნდა. ამან მიმიყვანა იქამდე, რასაც ვაკეთებ დოკუმენტურ სივრცეში, კონკრეტულად ამ პროექტთან დაკავშირებით. სინამდვილეში, ერთ დღეს ყავას ვსვამდი და დაიან ქვონმა დამირეკა. დაიან ქვონს ვთხოვ, აქედან გააგრძელოს. დაიან ქვონი: იუჯინთან ერთად სხვა პროექტებზეც მიმუშავია, სადაც ის რედაქტორი იყო. ყოველთვის აღფრთოვანებული ვიყავი მისი, როგორც რეჟისორის ნამუშევრებით. ჯანეტ იანგმა, ერთ-ერთმა ჩვენმა აღმასრულებელმა პროდიუსერმა, მომიტანა ეს ამბავი და მითხრა: „რას იტყოდი ამ კაცზე?“ მე არაფერი ვიცოდი „The Rose“-ის შესახებ, სანამ ის არ მომიყვა მათ მოგზაურობაზე და სამწლიანი პაუზის შემდეგ დაბრუნებაზე. მომიწია გამეგო ყველა მათი გამოწვევა, რომ ისინი K-pop სისტემიდან წავიდნენ. უბრალოდ ვიფიქრე, რომ საინტერესო ამბავი იყო. ამიტომ გადავწყვიტე, რომ ეს იქნებოდა ის, რასაც მივყვებოდი. და როდესაც გადავწყვიტეთ ფილმის გადაღება, შემდეგ დირექტორის პოვნა გახდა საჭირო და რამდენიმე რამეზე ვიფიქრე. როგორც ვთქვი, იუჯინის და მისი რეჟისორობით გადაღებული „Free Chol Too Lee“-ს ფანი ვარ და მასთან რედაქტორად მიმუშავია. ვიცოდი, რომ მას შესანიშნავი ამბის თხრობის უნარი ჰქონდა. მაგრამ ასევე ვფიქრობდი, რომ მნიშვნელოვანი იყო ისეთი ადამიანის პოვნა, რომელსაც კორეულიც ეცოდინებოდა. მე არ ვლაპარაკობ კორეულად და ჯგუფს შევხვდი, მათით აღფრთოვანებული დავრჩი, ყველა ინგლისურად საუბრობს, მაგრამ არ მინდოდა, რომ ინგლისურად პასუხებზე ედარდათ, თუკი მათი ბუნებრივი პასუხი კორეული იქნებოდა. მინდოდა, თავისუფლად ეგრძნოთ თავი ასე პასუხის გაცემისას. შესანიშნავი იყო, როდესაც იუჯინმა დათანხმდა და დავინახე, რამდენად კომფორტულად გრძნობდნენ ისინი თავს. კითხვა: საინტერესოდ მიმაჩნდა ის ფაქტი, რომ „The Rose“-ს K-pop აიდოლების მსგავსი ტრენინგი ჰქონდა, რადგან არ მგონია, რომ მსგავსი ტიპის წვრთნა ჯგუფებისთვის მინახავს. K-pop ტრენინგის მიმზიდველობა იმაში მდგომარეობს, რომ ისინი დღეში 14-15 საათის განმავლობაში ვარჯიშობენ. მათ არ აქვთ ბევრი თავისუფალი დრო. ისინი კონკრეტულად ვარჯიშობენ ცეკვასა და სიმღერაზე, ყველაფერზე, მობილურ ტელეფონებსაც კი ართმევდნენ. უბრალოდ მაინტერესებდა, რატომ გადაწყვიტეს თავდაპირველად ასეთი ტრენინგების გავლა, რადგან ვფიქრობდი, რომ ჯგუფის შექმნის შემდეგ, ისინი უბრალოდ ინსტრუმენტებზე დაკვრას ივარჯიშებდნენ. იუჯინ იი: ცხადია, ყველას ნაცვლად ვერ ვილაპარაკებთ, მაგრამ ვფიქრობ, ბიჭებისთვის, რომლებიც მუსიკაში მოსვლას ცდილობდნენ, ეს არის მთავარი გზა, რასაც ახალგაზრდები განიხილავენ. თუ მათ მუსიკაში სურთ წასვლა, რადგან იქ არის ტრენინგი და შესაძლებლობები. და ვფიქრობ, კორეაში ახალგაზრდების უმეტესობისთვის ეს გზაა, ჩვენც მათგან ვისწავლეთ, როგორ ხდებიან მუსიკოსები. მაგრამ შემდეგ, როგორც თქვენ თქვით, საინტერესოა. ეს არ გამოვიდა, მათთვის შესაფერისი არ იყო. ეს არის ის, რამაც ჩვენი გუნდი მათი ისტორიით დააინტერესა. ბევრს არ საუბრობენ იმაზე, თუ რა ხდება K-pop სისტემის დატოვების შემდეგ. მაგრამ ვფიქრობ, თავიდანვე გვინდოდა, უფრო ნიუანსირებული ყოფილიყო K-pop სისტემის განხილვა, რადგან ბევრმა იცის, რამდენად მკაცრი შეიძლება იყოს ის, მაგრამ ასევე – და ეს არ ნიშნავს, რომ უარყოფითი მხარეები არ აქვს. ბიჭებისთვის, რაზეც ისინი საუბრობდნენ, მას ასევე დადებითი მხარეებიც ჰქონდა. მან ასწავლა მათ დისციპლინა, რათა შეძლებოდათ, როგორც თვითონ ამბობენ, დღეში 12 საათის განმავლობაში ვარჯიში. რაც ძალიან ინტენსიურია. და ასევე ის ფაქტი, რომ K-pop-ის გამო, კორეული მუსიკისთვის მსოფლიო ბაზარი გაიხსნა, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი K-pop ჯგუფი არ არიან. K-pop-ის გარეშე და იმის გარეშე, თუ რამდენად პოპულარულია K-pop საზღვარგარეთ, წარმოიდგინეთ, YouTube-ის ალგორითმი არასოდეს ურჩევდა მათ პირველ სიმღერას, მათ არასოდეს ექნებოდათ საზღვარგარეთული ფანდომების წვდომა. ასე რომ, დიახ, ვფიქრობ, თავიდანვე ვცდილობდით K-pop სისტემის უფრო ფართო სურათი დაგვეხატა, თუ რას ნიშნავდა ის მათთვის. კითხვა: K-pop სისტემის ერთ-ერთი მომხიბვლელი რამ მუსიკალურ ინდუსტრიაში ის არის, რომ ისინი თავიდანვე ცდილობენ ინგლისურად თავისუფლად საუბარს, რადგან არა მხოლოდ მუსიკას, სიმღერას და ცეკვას ასწავლიან, არამედ ინგლისურსაც, ასე რომ, თავიდანვე გლობალურ მიდგომას ისახავენ მიზნად. ვფიქრობდი, რომ ეს სხვა ქვეყნებთან შედარებით მიმზიდველია, ეს არის ის, რაც სხვა ქვეყნებში აკლდათ, ინგლისურის არ სწავლება.