ბერლინის კინოფესტივალის „პანორამას“ სექციაში მისი სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმის პრემიერაზე, ელე სოფე სარა მაყურებელს არქტიკული რეგიონის, საპმის თოვლიან პეიზაჟებში გვატარებს, სადაც მკვიდრი სამი ხალხი ცხოვრობს. ქორეოგრაფისა და კინორეჟისორის, ელე სოფე სარას სადებიუტო სრულმეტრაჟიან ფილმში „Árru“, ირმების სამშობლო ტრადიციული მიწები სამთო-მოპოვებითი პროექტის საფრთხის წინაშე დგას. ევროკავშირის ერთადერთი მკვიდრი ხალხის, სამების საცხოვრებელი არქტიკული რეგიონის, საპმის თოვლიანი პეიზაჟების ქვეშ, ოჯახური ტრავმა იმალება. როგორც ჩანს, ამ გამოწვევების გადასალახად ძლიერი ქალი მთავარი გმირია საჭირო. ეს ქალია მაია, რომელსაც სარა მარიელე გაუპ ბეასკა განასახიერებს. მასთან ერთად ფილმში თამაშობენ სიმონ ისატ მარანენი, აილა გარენ ნუტი და მიკელ გაუპი. მაია იბრძვის, რათა დაიცვას თავისი წინაპრების მიწები მოსალოდნელი სამთო-მოპოვებითი პროექტისგან. საპროტესტო აქციების ფონზე, ის დახმარებისთვის მიმართავს თავის ქარიზმატულ ბიძას, ლემეს (გაუპი). თუმცა, ეს მხოლოდ ზემოხსენებულ ტრავმებს აცოცხლებს. ფილმის მოკლე შინაარსი მის დილემას ასე აჯამებს: „მაიამ უნდა აირჩიოს: გადაარჩინოს მიწა ოჯახის ფასად, თუ დათმოს იგი სიჩუმის დასარღვევად.“ „Árru“-ს მსოფლიო პრემიერა ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალის „პანორამას“ სექციაში 16 თებერვალს გაიმართება. სამი ხალხი, რომელიც საპმის ტერიტორიაზე ცხოვრობს, ნორვეგიის, შვედეთის, ფინეთისა და რუსეთის კოლას ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილებს მოიცავს. ტრადიციულად, ისინი ირმების მწყემსვითა და თევზაობით ირჩენდნენ თავს. სარას შემოქმედება აერთიანებს სამების ფიზიკურობას, სულიერებასა და „იოიკს“ (ტრადიციული სიმღერა), რათა გამოიკვლიოს მემკვიდრეობის, კავშირისა და სიმტკიცის თემები, რაც მას ბუნებრივ მთხრობელად აქცევს. მან „Árru“-ს სცენარი იოჰან ფასტინგთან ერთად დაწერა. „Árru“ შეიქმნა Stær Films-ისა და It’s Alive Films-ის მიერ, კოპროდიუსერი იყო Garagefilm International, ხოლო მსოფლიო გაყიდვებს The Yellow Affair უზრუნველყოფს. „მე გუოვდაგეაიდნუდან ვარ, სამი სოფლიდან, სადაც ქარს მეხსიერება მოაქვს, სიჩუმე კი საკუთარი ენაა“, — ამბობს სარა რეჟისორის განცხადებაში. „ჩემს სამყაროში ისტორიები ყოველთვის სიტყვებით არ გადმოიცემა – მათ „იოიკის“ მეშვეობით მღერიან, გაყინულ მიწაზე ნაბიჯებით შეიგრძნობენ და თაობებს შორის მზერის სიმძიმეში ინახავენ. ბავშვობაში თითქმის არ ვლაპარაკობდი. მოძრაობა იყო პირველი ენა, რომელიც ნამდვილად მესმოდა – ცეკვა ხმას აძლევდა ემოციებს, რომელთა გამოხატვაც ჯერ არ შემეძლო. „იოიკი“ ჩემი მეორე ენა გახდა. ცეკვა და „იოიკი“ სიღრმიდან მოდის, ლოგიკას გვერდს უვლის და პირდაპირ ინტუიციურ არსებას ელაპარაკება.“ ის „Árru“-ს აღწერს, როგორც „ფილმს სიჩუმეზე და მის შენახვის ფასზე. ქალებზე, რომლებსაც ყველაფერი უკითხავად მიაქვთ ზურგით. და იმაზე, თუ რა ხდება, როდესაც ქალიშვილი გაბედავს ლაპარაკს, დედა კი საბოლოოდ იმღერებს.“ რეჟისორი ასკვნის: „ეს ამბავი საპმიდან მოდის, მაგრამ მისი გულისცემა უნივერსალურია: აღიარების სურვილი, სიმართლის თქმის გამბედაობა და განკურნების შესაძლებლობა – სიმღერის მეშვეობით და მომავალი თაობის ხმებით.“