თუკი მხოლოდ ერთი სიტყვით მოგიწევდათ ემერალდ ფენელის სარეჟისორო ნამუშევრების შეჯამება დღემდე, ეს სიტყვა ალბათ „საკამათო“ იქნებოდა. „გამყოფი“ მეორე კანდიდატია, მაგრამ „საკამათო“ უფრო შესაფერისი ჩანს, რადგან მისი ფილმები ნამდვილად აღიზიანებს ზოგიერთი მაყურებლის ნერვებს. როდესაც აანალიზებ მის რეჟისორულ ნამუშევრებს და ცდილობ გაარკვიო, რას მიისწრაფვის იგი თითოეული ფილმით, აღმოაჩენ, რომ ეს ღილაკებზე თითის დაჭერის მცდელობა, როგორც წესი, კარგად ან მიზანმიმართულად არის გაკეთებული, თუმცა ზოგჯერ უფრო ქაოტური მანერითაც. დაუბრუნდებით სიტყვას „გამყოფი“, ზოგიერთი კრიტიკოსი ამტკიცებს, რომ ის ხშირად შოკისმომგვრელია მხოლოდ შოკის გამო, მაგრამ ამას კრიტიკოსი არ წერს. ეს ის ადამიანია, ვინც მას „ორდან-ორი“ შეფასებას აძლევდა გარკვეული ხნის განმავლობაში, შემდეგ კი, მესამე ფილმის შემდეგ, შესაძლოა, „ორნახევარი-სამიდან“ შეფასება, რაც მსოფლიოში ყველაზე ცუდი რამ ნამდვილად არ არის და აქედან გამომდინარე მოვლენები შესაძლოა საინტერესო მიმართულებით განვითარდეს. ეს ასევე იმაზე მიუთითებს, რომ დიახ, მისი პირველი სამი ფილმიდან, „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ ყველაზე სუსტია. ჩვეულებრივ, შესავალში რეიტინგის გაფუჭება ცუდი ფორმაა, მაგრამ რამდენადაც გამყოფია ფენელის ფილმები, მისი პირველი სამი ფილმის რეიტინგის მხოლოდ ერთი გზა არსებობს. ალბათ, ამ რეიტინგის თანმიმდევრობით ისე არ გაგიკვირდებათ, როგორც თავად ფილმების შინაარსით. შესაძლოა, დანარჩენი ორის მიმართ დადებითად არ განეწყოთ, მაგრამ ალბათ ყველაზე ნაკლებად უარყოფითად იმის მიმართ ხართ განწყობილი, რის მიმართაც კრიტიკოსების უმეტესობაა ნაკლებად უარყოფითად განწყობილი, ხოლო ყველაზე მეტად დაბნეული ხართ იმის გამო, რის გამოც ადამიანების უმეტესობა დაბნეულია. მაგრამ ხარისხის მიუხედავად, ემერალდ ფენელი, როგორც კინორეჟისორი, თავის გზას ადგას და სამი ფილმით (მართლაც, პირველი ორის შემდეგ) ცნობადი სტილი დაამკვიდრა. ასეთი სრულად ჩამოყალიბებული ხედვის ასე მალე ქონა, მაშინაც კი, თუ ეს ხედვა არ მოგწონთ, აღფრთოვანების ღირსია. რეჟისორობამდე მას უკვე ჰქონდა გარკვეული სამუშაო კინოსა და ტელევიზიაში, მაგალითად, მეორეხარისხოვანი როლები ფილმებში „ანა კარენინა“ (2012) და „დანიელი გოგონა“ (2015), ასევე „კლავენ ევას“ მეორე სეზონის დაწერა, მაგრამ ქვემოთ ყურადღება მხოლოდ მის სარეჟისორო ნამუშევრებზეა გამახვილებული. ასეთი რეიტინგის თანმიმდევრობით ისე არ გაგიკვირდებათ, როგორც თავად ფილმების შინაარსით (კვლავაც, არ იქნება გასაკვირი, თუ ფენელის საყვარელი Prince-ის ალბომი მისი მეოთხე იყო), მაგრამ ასეთია მოკლე რეიტინგის ბუნება, და ასევე ამ კონკრეტული ფილმოგრაფიის ბუნება დღემდე. „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ (2026) არის ემილი ბრონტეს თითქმის 180 წლის წინ დაწერილი ამავე სახელწოდების რომანის მეტად ნაკლოვანი ადაპტაცია, თუმცა საკმაოდ კარგი ფილმია (არსებობს კიდევ ერთი „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ 2011 წლიდან, რომელიც ალბათ უკეთესია, თუ წიგნთან უფრო უშუალო კავშირში მყოფ რამეს ეძებთ). და დიახ, ეს არის პოზიტივი ფილმზე, რომელზეც ხალხი გამოსვლამდე უკვე აღშფოთებული იყო. შეგიძლიათ მაქსიმალურად ღია გონებით მიუდგეთ ამას და ბევრი რამ მოგეწონოთ. ადაპტაციის სტატუსითაც კი, ის მხოლოდ დასასრულისკენ იკლებს, უფრო მეტად იმის გამო, თუ რას ტოვებს გარეთ, ვიდრე იმის, რასაც ცვლის ან ამატებს. ხალხი უკვე უფრო მეტ ყურადღებას აქცევდა იმას, რაც არის, ვიდრე იმას, რაც არ არის, მაგრამ მთავარი პრობლემა აქ, რაც მას რომანზე ნაკლებად საინტერესოს ხდის, ის არის, რომ ის ბევრად უფრო ადრე მთავრდება, ვიდრე წიგნი. გარდა ამისა, ის არც კი ცდილობს რომანის თითქმის ბოლო ნახევარი ეპილოგში ან მსგავს რამეში ჩაატიოს. დასასრული იმდენად მოულოდნელი და უცნაურია, რომ მთელი ფილმის მიმართ განწყობას გიცვლით. „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ დიდ ნაწილში ჩანს, რომ ფენელი ტექსტს კარგად ხვდება და ესმის, თუ რამდენად სავალალო და ინტენსიურია ის (უკვდავად ასეა, რის გამოც წიგნი კლასიკაა), მაგრამ შემდეგ, დასასრულის არჩევით, თითქოს... მოიცადეთ, მართლა ვერ გაიგო? თუ თავს მოტყუებულად გრძნობთ, ალბათ ღია გონებით მიუდექით. თუ ამის სიძულვილით მიუდექით, იგრძნობთ, რომ ის ტექსტის მიმართ ბოლომდე არ იყო ერთგული. მაგრამ „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ დიდ ნაწილში არის დისკომფორტი და ნამდვილი შინაგანი შეგრძნება, როგორც კინემატოგრაფიული ნამუშევრისა, რომელიც რომანს ემთხვევა. მეტი ყურადღება უნდა მიექცეს იმ ნაწილებს, რომლებიც ნამდვილად „ქარიშხლიანი უღელტეხილია“. რაც აქ არის განხილული, არც ისე ღრმად ვერ მიდის, არამედ უფრო მთლიან მანძილს ვერ გადის, და ის, რაც რომანში სუბვერსიულად და განსაკუთრებით თავის დროზე უსწრებს წინ, რეალურად არ არის დაფარული, ან შეცვლილია ამბის ქრონოლოგიაში შერეული ეფექტით. ეს ადაპტაციის მომხიბვლელი მცდელობაა და საბოლოოდ დამღლელი. მაგრამ ისევ... კარგი. არის კარგი. მარგო რობი თავდაპირველად არასწორად შერჩეულად გეჩვენებათ, რადგან რობის შეუძლია გამოჩნდეს დაახლოებით 10 წლით ახალგაზრდა, ვიდრე სინამდვილეშია (შთამბეჭდავია, იმის გათვალისწინებით, რომ მან საკუთარ თავზე უფროსი ადამიანის როლი წარმოუდგენლად კარგად შეასრულა 2013 წლის „უოლ სტრიტის მგელში“), მაგრამ არა მოზარდის როლში, და კეთი აქ ნამდვილად მოზარდად იგრძნობა ფილმის ყველაზე ადრეულ პოსტ-ბავშვობის სცენებში. მაგრამ ის მოგვიანებით შთაბეჭდილებას ახდენს, ხოლო ჯეიკობ ელორდი (ყველაზე