თავისივე აღიარებით, ემერალდ ფენელის „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ თავისუფალი ადაპტაცია უფრო მეტად არის რეჟისორის პირველი ემოციური შთაბეჭდილებების გადმოცემა ემილი ბრონტეს ერთადერთი რომანიდან, ვიდრე ორიგინალის ერთგული ინტერპრეტაცია. სათაურიც კი ბრჭყალებშია; „ძალიან სერიოზულად ნუ მიიღებთ“, – თითქოს გვამცნობს ფენელი, – „ეს მხოლოდ ისაა, რასაც მე ვგრძნობ“. ამის საჩვენებლად, ლაინუს სენდგრენის კინემატოგრაფია ფოკუსირებულია ტაქტილურ შეგრძნებებზე: ფრჩხილები რბილ კედელზე, ჯეიკობ ელორდის ოფლიან ზურგზე მათრახის ნაიარევები, გატეხილი კვერცხის გულები საწოლის თეთრეულზე, შოკოლადის აბრეშუმისებრი გემო, შროშანის მუდმივი სურნელი და იორკშირის ველებზე ნისლის სქელი, გაუმჭვირვალე ფენები. ფილმის ფერები კაშკაშა, თვალშისაცემი და ხელოვნურია. ასევე ანაქრონისტულია კეტის (მარგო რობი) კაბები, რომლებსაც ის სიმდიდრეში გათხოვების შემდეგ იცვამს. რეზინისფერი ვარდისფერი და სისხლისფერი წითელი, სეკინები და 1960-იანი წლების კატის თვალის სათვალეები. ასევე, სადავოა ფილმის რასობრივი წარმოდგენა, რომელიც აგრესიულად უგულებელყოფს ჰითკლიფის რომანში არსებულ რასობრივ წარმომავლობას, თუმცა ჰონგ ჩაუს და შაზად ლატიფს უმნიშვნელო მეორეხარისხოვან როლებში ათამაშებს. ყველაფერი – აშკარა სექსუალურობიდან დაწყებული, კლდეებზე ცხენებით ჯირითის კადრებით დამთავრებული – ატარებს აეროპორტის რომანის ან იაფი ეროტიკული რომანის მკაფიო, მიმზიდველ სტილს, რომელსაც CVS-ის საკანცელარიო განყოფილებაში შეხვდებით. „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ გვთავაზობს იმ ადამიანის ნამუშევარს, რომელიც საშუალო სკოლის მოსწავლეობისას აღფრთოვანებული იყო წიგნის შემოკლებული ვერსიით (SparkNotes) და შემდეგ სცენარის წერისას არასოდეს დაუბრუნდა მას სიღრმისეულად. არც ერთ რეჟისორს არ უნდა მოეთხოვოს წყარო მასალის უპირობო ერთგულება, მაგრამ უცნაურია, რომ ფილმს დაარქვა ორიგინალის სათაური და შემდეგ მისი ყველაზე მდიდარი დეტალების მიმართ გულგრილი და არასერიოზული იყო. თეთრკანიანი მთავარი პერსონაჟის შერჩევა რომანის ადაპტაციაში, რომელიც უმეტესწილად რასობრივ ძალადობას ეხება, ფილმის მხოლოდ პირველი შეცდომაა. მიუხედავად არაერთი საოცარი ფიზიკური სილამაზის მომენტისა – ან, შესაძლოა, სწორედ ამის გამო – „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ უგემოვნო, ზედაპირული და უცნაურად მოსაწყენია. ფილმი ჩვეულებრივია, მიუხედავად იმისა, რომ ის საჯარო ჩამოხრჩობითა და გაუთავებელი გარყვნილების გარემოთი იწყება. ეს არის ცივი დასაწყისი, რომელიც ნათლად მიანიშნებს განვითარების შეფერხებასა და სექსუალურ აღვირახსნილობაზე, რომელთაგან ორივე გარკვეულწილად რეალიზებულია, მაგრამ არა ისე დახვეწილად, როგორც ამას მოელოდით იგივე რეჟისორისგან, რომელმაც შექმნა „პერსპექტიული ახალგაზრდა ქალი“ და „სოლტბერნი“. კაცის სიკვდილს, ჩამოხრჩობისას, ხალხი ოვაციებით ხვდება, მისი სიკვდილის შემდგომი ერექცია კი ქალაქელთა ორგიასტურ ქცევას იწვევს. ბრონტე ამას არასოდეს გააკეთებდა, მაგრამ ფენელი ნამდვილად გააკეთებდა, და თუ ეს ერთგული ადაპტაცია არ უნდა იყოს, იქნებ მაინც ბინძური და სასაცილო იყოს. არ არის. სინამდვილეში არა. მაგრამ, ის ასევე არ არის უდანაშაულო ფილმი. ფაქტობრივად, ფენელმა ყურადღება გაამახვილა ცოცხლად ყოფნის, სიყვარულისა და სექსუალური რეპრესიების შინაგან განცდაზე იმ დროს, როდესაც სხეულის გამოხატვის თავისუფლება უფასოდ არ მოდის. სამყაროში, სადაც ქალები, კერძოდ, იძულებულნი არიან ჩაახშონ ნებისმიერი არასასურველი გრძნობა, და სადაც სექსუალური განსხვავება განიხილება, როგორც გონებრივი შეზღუდვა, იწვევს თუ არა ფიზიკური დასჯა სადომაზოხიზმის ფართოდ გავრცელებულ ლტოლვას? შესაძლოა, იმ დროის ნამდვილი ვირუსი შავი ჭირი კი არა, ის გავრცელებული აზრი იყო, რომ სიამოვნება დასასჯელი ცოდვაა. ამიტომაც კეთი, გიგანტური კლდის მიღმა მასტურბაციისას დაჭერილი, ჰითკლიფს ადანაშაულებს გარყვნილებაში, იმის ნაცვლად, რომ საკუთარი ახლად გაღვიძებული სურვილები აღიაროს. „ეს ყველაფერი შენი გაკეთებულია“. ამ სოციალურად რეგრესიულ გარემოში ფენელი გვაცნობს „ქარიშხლიან უღელტეხილს“, სადაც ფინანსურად გაჭირვებული ერნშოუები ცხოვრობენ საპატიო სიღარიბეში, რომელიც უარს ამბობს მოსალოდნელი განადგურების აღიარებაზე. ეს არის რეპრესიის კიდევ ერთი ფორმა. მისტერ ერნშოუ (მარტინ კლუნსი) ზრდის თავის ერთადერთ ქალიშვილს, კეტის (შარლოტ მელინგტონი), მისი თანატოლი მოახლე ნელის (ვი ნგუენი) დახმარებით, ხოლო საღამოების უმეტეს ნაწილს ადგილობრივ პაბში ჩხუბში ატარებს. ერთ დღეს, ერნშოუ სახლში ბრუნდება ახალგაზრდა ბიჭთან ერთად (ოუენ კუპერი, რომელიც ახლახან დაჯილდოვდა ფილმისთვის „Adolescence“). მან ის, მეტ-ნაკლებად, მოპარა ნასვამ მამას ქალაქის მოედანზე, ერთი შეხედვით, თავდაუზოგავი მცდელობით, რომ ბავშვი მოძალადე მშობლისგან გადაერჩინა. კეთი მაშინვე ეხვევა ბავშვს და თავისად აცხადებს. „ის შენი შინაური ცხოველი იქნება“, – აცხადებს მამა, და კეთი ამას სერიოზულად იღებს, მას თავისი დაკარგული ძმის, ჰითკლიფის სახელს არქმევს. ჰითკლიფი და კეთი იზრდებიან, როგორც რაღაც დებილებსა და უპასუხო საყვარლებს შორის. ისინი დასრიალებენ მამულში, ხარობენ წვიმაში და იცავენ ერთმანეთს მამის რისხვისგან. მათი ახალგაზრდული სიყვარული კარგად არის გადმოცემული, თუმცა ხანმოკლეა, და მათი კავშირი ეფექტურად არის ჩამოყალიბებული, როგორც ურთიერთუსაფრთხოებითა და ვნებიანი მიზიდულობით განსაზღვრული. თუმცა, ზრდასრულ ასაკში, ფილმი რომანტიზმისა და მელოდრამის სუსტ გაგებაში გადადის. წიგნისგან ორი ცვლილებაა აღსანიშნავი – ერთი, რომ კეტის უფროსი ძმა ჰინდლი არ არის მთავარი მოთამაშე, არამედ შორეული მოგონება, და მეორე, რომ ჰითკლიფს სახელს კეთი არქმევს და არა ერნშოუ. ორივე არჩევანი ხელს უწყობს ფენელის ბრონტეს ნაწარმოების ფუნდამენტურ რეინტერპრეტაციას.