გოთიკური რომანის მაქსიმალისტური ადაპტაცია დიდ ინტერესს იჩენს წარმოების დიზაინის მიმართ, მაგრამ ძალიან მცირედს – პერსონაჟების მიმართ. ემილი ბრონტეს ინგლისური ლიტერატურის კლასიკის, „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ ემერალდ ფენელის ადაპტაციის ყურებიდან მალევე ცხადი ხდება რეჟისორის ჭეშმარიტი მიდგომა. ეს არ არის რთული და საყვარელი გოთიკური რომანისადმი ერთგულება ემოციური დათრგუნვისა და მემკვიდრეობის შესახებ; როგორც ბევრი სხვა კინოადაპტაციის შემთხვევაში, ფენელი უგულებელყოფს წიგნის უკანონო მეორე ნახევარს, მისი უმეტესი კონვენციის ჩათვლით. ფენელის მკვეთრად მაქსიმალისტურ ხედვაში – მან განმარტა, რომ ფილმის მარკეტინგში ბრჭყალები თავმდაბლობის ნიშანია, მისი სინგულარული და შეზღუდული ინტერპრეტაციის გამო – ტანჯვით დაკავშირებული კეტი (მარგო რობი) და ჰითკლიფი (ჯეიკობ ელორდი) იორკშირის ჭაობებში დახვეწილ, ანაქრონისტულ ფორმალურ სამოსში დადიან, სრულიად თავისუფლები ეპოქის წესებისგან. სამი სრულმეტრაჟიანი ფილმის განმავლობაში, ინგლისელმა სცენარისტ-რეჟისორმა „წებოვანი“ ვიზუალისადმი მიდრეკილება გამოავლინა; ალბათ, 2023 წლის „სოლტბერნის“, მისი დისკურსის მამოძრავებელი მეორე ფილმის, ყველაზე განხილვადი სცენა მოიცავდა აბაზანის ჭუჭყიანი წყლის გადინებიდან ამოლოკვას. „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ სადავო სცენებით არ არის ნაკლებად დატვირთული. მსხვილი ხედით, ოფლის წვეთები ზურგზე ეშვება; ლოკოკინის ლორწო ფანჯარას ზარმაცად აცხებს; ახლად დასხმული ღორის სისხლი კეტის კაბას სვრის. სურვილი, უფრო ნაკლებად შემოთავაზებული, ვიდრე თავსმოხვეული, ყველაფერს ლაქავს. ფილმის დასაწყისში, მას შემდეგ, რაც კეტი და ჰითკლიფი უსაზღვრო ბავშვებიდან (შარლოტ მელინგტონი და ოუენ კუპერი) გაურკვეველ მოზრდილებად იქცევიან, ელორდის ჩაფიქრებული, მხეცური ჰითკლიფი მარგო რობის ქერა კეტის, მცირე ვუაიერიზმის შემდეგ გამძვინვარებულ ვნებაში, ქარიშხლიან კლდეებთან საკუთარი თავის დაკმაყოფილებისას აფიქსირებს. ის ცდილობს ხელი კაბაში დამალოს; ის კი მას კორსეტის თასმებით წევს და თითებს სუფთად ლოკავს. ამ სცენების ეროტიკული ეფექტი განსხვავებული იქნება, ისევე როგორც ფენელის ნებისმიერი პროექტის შემთხვევაში; რეჟისორის სურვილი, შოკი გამოიწვიოს ნებისმიერი ხმამაღალი, მდიდრული საშუალებებით, საიმედოდ გამყოფი აღმოჩნდა, თუმცა მისი ცნობადობა, ალბათ, უფრო პოლარიზებულია, ვიდრე მისი რეალური ნამუშევარი, რომელიც უდავოდ ეხმიანება ჩვენს „ვაიბებით“ მოაზროვნე, ჰიტის მაძიებელ ვიზუალურ კულტურას. ამ თავხედურ მცდელობას „ხვლიკის ტვინზე“ ზემოქმედების შესახებ ისევე შევხვდი, როგორც „სოლტბერნის“ უმეტესად არასერიოზულად შოკისმომგვრელ სცენებს: ნაწილობრივ შოკით, ნაწილობრივ აღფრთოვანებით – ამ უსექსო, უემოციო ეპოქაში, ყოველ შემთხვევაში, ვიღაც მაინც ცდილობს! – და თვალის გადატრიალებით. ვიზუალური სიამოვნება, რა თქმა უნდა, არის ორ ლამაზ ადამიანს შორის ვნებიანი პოზების ნახვისას, თითების, პირის და კანის ცდუნებაში. მაგრამ ეს ვნებიანი განწყობა უცნაურად ჩახშობილი და ცივი ჩანდა, და არა იორკშირის მუდმივი ნისლის გამო. ჩვენ ახლახან შევხვდით ზრდასრულ წყვილს, მათი შუალედური წლების შეგრძნების გარეშე. რობი, 30-იანი წლების შუა რიცხვების მქონე მსახიობი, კეტის, რომელიც წიგნში 15 წლისაა, ისე თამაშობს, თითქოს მან ახლახან აღმოაჩინა სექსუალური სიამოვნება. ფართოდ გახელილი თვალებით და გაღიზიანებული, გულუბრყვილო და მაინც სრულად ჩამოყალიბებული, ის ქალისა და გოგოს უცნაური ნაზავია, დიდი ისტორიის გარეშე. მაგალითად, სიცოცხლის ზომის თოჯინა... და ეს მანამდეა, სანამ კეტი ფაქტობრივად თოჯინების სახლს თამაშობს მისი ქორწინებით (შაჰზად ლატიფის მისტერ ლინტონთან) მინიჭებულ მდიდრულ სიმდიდრეში, უსიყვარულო, ბაროკოს ფანტასტიკურ სამყაროში, რომელიც სავსეა ლაქირებული იატაკებითა და მისი კანის ფერად შეღებილი კედლებით. რობის მოხერხებული შესრულება, მისი უნიკალური ემოციები უკიდურესობაში, ვერ ფარავს დაწერილი პერსონაჟის სიბრტყეს. ასეთი ჭარბი ექსცესის ფონზე, ის უფერულდება. ეს ჩვეულებრივი მოვლენაა ფენელისთვის, რომლის მდიდრული და მართლაც ნაყოფიერი ვიზუალური ფანტაზია არასოდეს გასცდენია პერსონაჟების სამყაროს. გაოგნებული ვიყავი მისი 2020 წლის დებიუტით „პერსპექტიული ახალგაზრდა ქალი“, მავნე „ნაკბენი“, რომელმაც მიზოგინიის განუზომელ შავ ბირთვს პასტელური ბზინვარება მიანიჭა (და ფენელს საუკეთესო ორიგინალური სცენარის ოსკარი მოუტანა); ამ ფილმმა, რომელიც #MeToo-ს პოპულარული გაბრაზების ფონზე დაიბადა, შესანიშნავი წინაპირობა და ქერი მალიგანის შესრულება ერთადერთ, გამანადგურებელ, ჩიხში შესულ გაუპატიურების შურისძიების აკვიატებაში გაფლანგა. „სოლტბერნმა“ ერთდროულად მომხიბლა და გამაღიზიანა, რადგან მან ნებისმიერი პერსონაჟის თანმიმდევრულობა ან არეული კლასობრივი კომენტარი უმცროსი ფსიქოსექსუალური შოკის მომენტებს შეწირა, რაც თითქოს შეკვეთით იყო შექმნილი პურიტანული აღშფოთების ციკლის პროვოცირებისთვის. „ქარიშხლიან უღელტეხილში“ ფენელი სოციალური კომენტარის პრეტენზიას არ აცხადებს; ეს არის, Vulture-ის ელისონ უილმორის ციტატა რომ მოვიშველიოთ, „გლუვი ტვინის მქონე სენსუალურობის“ ნამუშევარი ორ ქაოტურ ადამიანზე, რომლებიც ერთმანეთს არ ტოვებენ. ეს, ალბათ, ფენელის ყველაზე სულელური და, შესაბამისად, საუკეთესო ფილმია, თუმცა არანაკლებ გამაღიზიანებელი. ფილმის მოლიპულ, ელეგანტური ზედაპირის მიღმა იმალება ქალი პერსონაჟებისადმი ინტერესის ნაცნობი ნაკლებობა. მონაცვლეობით ამპარტავანი და ვნებიანი, მათხოვარი და სასტიკი, კეტი არის ან ერთგანზომილებიანი მსხვერპლი, ან ნებაყოფლობითი ბოროტმოქმედი, ფილმის კაშკაშა ტაბლოების ჭურჭელი. მისი დიდი ხნის თანამგზავრი ნელი (ჰონგ ჩაუ) იღებს მის ზიზღს. წიგნში მომხიბლავად არასაიმედო მთხრობელი, ფენელი ნელის, რომელიც აქ კეტის მოსამსახურებლად დაქირავებული სხვა მემამულის უკანონო ქალიშვილად არის ახსნილი, მხოლოდ მოტყუებულ მაყურებლად აქცევს, მისი მოტივაციები კი საბაზისო ეჭვიანობამდე და მცირე ამბიციამდეა დაყვანილი.