ქეთრინი ნისლიან უდაბნოებზე გარბის, თავის სიყვარულს ეძებს, აქეთ-იქით იყურება. შემდეგ, როცა ის ზურგს აქცევს, ნისლი იფანტება და იქ ჰიტკლიფი დგას. მაყურებელი სუნთქვას იკრავს და ეფექტის ქვეშ ექცევა. ეს დიდი რომანტიკაა და ემერალდ ფენელის „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ საუკეთესო მომენტებში — ბრჭყალებითა და ყველაფრით — ვნებიანი ენერგია ხელშესახებია. „სოლტბერნის“ რეჟისორმა განაცხადა, რომ ემილი ბრონტეს ერთადერთი რომანის მისი ადაპტაცია შთაგონებულია იმ ფანტაზიით, რომელიც მას თავში ჰქონდა, როდესაც ის პირველად 14 წლის ასაკში წაიკითხა. მისი ფილმი ეყრდნობა როგორც ფანტაზიას, ასევე ვულგარულობას, რაც ორივე ბრონტეს ისტორიის მახასიათებელია, მაგრამ აქ ისინი ზედაპირზეა ამოტანილი და ტექსტად ქცეული. ეს მისასალმებელი გადახვევაა ასეთი კარგად ცნობილი ორიგინალური მასალისთვის, მაშინაც კი, როდესაც ფენელის რეჟისურა ზოგჯერ ვერ ამართლებს საკუთარი იდეის დიდ პოტენციალს. მარგო რობი ფილმში ქეთის როლს ასრულებს, ხოლო ჯეიკობ ელორდი — ველური და სასტიკი ჰიტკლიფის, რომელიც უფრო ჩაფიქრებული და მაღალი ჩანს, ვიდრე აშკარად ბოროტი. ფილმი მათი ბავშვობიდან იწყება, როდესაც ქეთის მამას სახლში მოჰყავს ახალგაზრდა, გაჭირვებული ჰიტკლიფი და მას თავის შინაურ ცხოველად და ოჯახის წევრად აქცევს. მათი კავშირი სწრაფად ხდება ფუნდამენტური, მაგრამ მათი სიყვარული უპასუხოდ რჩება სრულწლოვანებამდე, როდესაც ქეთი საბედისწერო გადაწყვეტილებას იღებს, დაქორწინდეს მათ მეზობელზე, მდიდარ ედგარ ლინტონზე. ქეთის გადაწყვეტილებით უარყოფილი ჰიტკლიფი ტოვებს მათ სახლს, „ქარიშხლიან უღელტეხილს“, წლების შემდეგ ბრუნდება, უკვე მდიდარი და ერთი შეხედვით დახვეწილი, მაგრამ როგორც სიყვარულის, ისე შურისძიების წყურვილით. ქეთისა და ჰიტკლიფის წამებული სასიყვარულო ისტორიის მიზიდვა-მოგერიება მკაფიოდ არის გადმოცემული ფენელის ფილმში, რომელიც პერსონაჟების სისასტიკეს მათ სექსუალურობასთან აერთიანებს, როგორც არცერთი წინა ადაპტაცია. „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ დაახლოებით მიჰყვება რომანის პირველი ნახევრის მოვლენებს — ბრონტეს თაყვანისმცემლები, რომლებიც იმედოვნებენ ფილმს, რომელიც საბოლოოდ ადაპტირებს მისი ბოლო თავების თაობათა დრამას, კვლავაც ელოდებიან — მაგრამ საკუთარი, უნიკალური სტილისტური მძაფრი ელფერით. ლინუს სანდგრენის ხასხასა, ლურჯ ტონებში გადაწყვეტილი კინემატოგრაფია სუზი დევისის მშვენივრად ხელოვნურ მხატვრულ გაფორმებას კინემატოგრაფიული ფანტაზიის აურაში ახვევს, რაც ძველ ჰოლივუდურ კლასიკას, მათ შორის უილიამ უაილერის 1939 წლის ადაპტაციას, რომელშიც ლოურენს ოლივიე მონაწილეობდა, მოგვაგონებს. ამავდროულად, მისი ანაქრონიზმები და უტიფარი ბრეხტიანობა ფილმს სრულიად უფრო თანამედროვე სივრცეში გადაიყვანს. ეს არის უცნაური და სახალისო „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“, რომელიც ზოგჯერ კომედიის ზღვარზე გადის, მაქსიმალიზმს ემორჩილება, რომელიც ხანდახან კამპისკენ იხრება, თუმცა არასდროს კარგავს თავს ირონიაში. ამის ნაცვლად, „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ სექსში იკარგება, რაც რომანში არც ისე მკაფიოდ არის წარმოდგენილი, მაგრამ ფილმში ძალიან თვალსაჩინოა. თუ ბრონტეს წერის შედარებითმა უმანკოებამ ახალგაზრდა თინეიჯერების გონებაში ვნებიანი ფანტაზიების გაღვივებას შეუწყო ხელი, ფენელმა პირდაპირ ამ გონებაში შეაღწია და მთელი ეს ვნება ზედაპირზე ამოიტანა. „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ არის ზედაპირების ფილმი, იქნება ეს იორკშირის პეიზაჟები, ველური დეკორაციები თუ პერსონაჟების კანი, რომელიც საბოლოოდ სიტყვასიტყვით დეკორაციად იქცევა. ფენელის სამყაროში არაფერია დაფარული, ისე რომ, როდესაც ქეთისა და ჰიტკლიფის შეუძლებელი რომანი ხორციელდება, და შემდეგ ისევ და ისევ, ეს ქმედება იმდენადვე სასტიკია, რამდენადაც ამაღელვებელი. ფენელის მიდგომის სიბრძნე მის ქვეტექსტის უარყოფაშია თავხედობის სასარგებლოდ, რაც აღვიძებს პირველყოფილ ვნებას და ამავდროულად ხაზს უსვამს მისი პერსონაჟების უბედურებას თანამედროვე კონტექსტში. და არ შეცდეთ, მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი რეკლამირებულია, როგორც „ყველა დროის უდიდესი სასიყვარულო ისტორია“, ის არ ერიდება მისი ორიგინალური მასალის ბნელ არსს. ეს არის სიყვარული, ნაპოვნი სიმახინჯეში, სადაც მცირე სისასტიკეები, შურისძიება და არაადამიანობა მარადიული ერთგულების განწირულ კონტექსტს ქმნის. ქეთის მოსამსახურე კომპანიონ ნელის (ჰონგ ჩაუ), რომელიც წიგნში მთხრობელია, გაცილებით უფრო მტკივნეული ცენტრალური როლი ენიჭება, ის თავისი ძნელად შესამჩნევი სიყვარულის გამო მონაწილეობს ისტორიის ძალადობის აღლუმში. ედგარს, ამასობაში, შაზად ლატიფი შესანიშნავად ასრულებს, როგორც მამაკაცს, რომლის სიყვარულიც უფრო პრაქტიკულია და რომლის ერთგულებაც ქეთის მიმართ ნაკლებად არასტაბილურია, მაგრამ რომელიც ამის სანაცვლოდ მხოლოდ სისასტიკეს იღებს. ელისონ ოლივერის შესრულება, როგორც ედგარის და იზაბელა, ფილმის გამორჩეული როლია, რომელიც თეატრალურობას ეყრდნობა დიდი კომიკური ეფექტისთვის და საბოლოოდ ერთადერთ პერსონაჟად იქცევა, რომელმაც ვნებასა და დეგრადაციაში სინთეზი იპოვა. თუ რამე აფერხებს ფილმს, ეს ფენელის, როგორც რეჟისორის, ოსტატობაა. იდეები ყველა ადგილზეა, ნარატიულადაც და ვიზუალურადაც, მაგრამ მისი არასტაბილური მიზანსცენები და სცენების აგება რეგულარულად ამჟღავნებს მის სატელევიზიო ფესვებს. ეს განსაკუთრებით თვალსაჩინოა ფილმის ადრეულ მონაკვეთში, რომელიც, მთელი თავისი ვიზუალური ბრწყინვალების მიუხედავად, ასევე განზრახ ჩამქრალია ფერითა და ტონით. ფილმის ამ ნაწილის გაცილებით დიდი ნაწილი ეყრდნობა კრეატიულ მიზანსცენებსა და კინემატოგრაფიული რიტმის ძლიერ შეგრძნებას, რომელთაგან არცერთი არ არის ფენელის ძლიერი მხარე. უხეში მონტაჟის გამოყენებით, ეს სცენები ზედმეტად კონვენციურად და ძალიან მცირე სიტყვიერი იუმორით ვითარდება, რათა საჭიროებისამებრ გააცოცხლოს მოქმედება. შედეგად, ფილმი უკვე გრძელი და დამღლელი ჩანს ნახევარ გზაზეც კი, როდესაც ქეთი ქორწინდება და მისი სამყარო ერთდროულად უფრო ფერადი და დაძაბული ხდება. საბოლოოდ, დეკორაციები და კამერის მუშაობა შეუძლია