ჰონგ ჩაუ ასევე მონაწილეობს ემერალდ ფენელის 1847 წლის ბრიტანული ლიტერატურის კლასიკის, „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ მდიდრულ ინტერპრეტაციაში, რომელიც დასავლეთ იორკშირის ჭაობებში აკვიატებულ სიყვარულზე, მფლობელობასა და განწირულ ვნებაზე მოგვითხრობს. სავსებით შესაძლებელია, რომ მარგო რობის კეტის ველურ და ქარიან დასავლეთ იორკშირის ჭაობებში, კლდეზე გაწოლილი საკუთარი თავის სიამოვნების მომენტი, პირველად რომ შეგხვდებათ ემერალდ ფენელის „ქარიშხლიან უღელტეხილში“, მაშინვე იფიქროთ: „მერლ ობერონი ნამდვილად ასე ძლიერად არასდროს უხერხებდა თავს“. ეს ალბათ კარგი ნიშანია იმისა, რომ ემერალდ ფენელის ემილი ბრონტეს კლასიკის უსირცხვილოდ ვნებიან ადაპტაციას საუკეთესოდ მივუდგეთ მისივე პირობებით – არა უილიამ უაილერის 1939 წლის ფილმთან შედარებით, სადაც ობერონი ლოურენს ოლივიესთან ერთად ჰითკლიფის როლში თამაშობდა, და მით უმეტეს, არა ბნელ, გოთურ წყაროს მასალასთან. ეს არ არის თქვენი „Penguin Classics“-ის სასკოლო პროგრამის გამოცემა. ბრონტეს 1847 წლის რომანი ეკრანზე 20-ზე მეტჯერ იყო ადაპტირებული, როგორც ინგლისურ და ამერიკულ ვერსიებში, ასევე საერთაშორისო რეინტერპრეტაციებში, რომლებიც საფრანგეთში, იაპონიაში, მექსიკაში, ინდოეთსა და ფილიპინებში იყო გადაღებული, და რომლებშიც ისეთმა ცნობილმა რეჟისორებმა იმუშავეს, როგორებიც არიან ჟაკ რივეტი, ლუის ბუნიუელი და კიჯუ იოშიდა. ყველაზე თვალისმომჭრელმა ადაპტაციებმა სათაურშივე უარყვეს ცივი, ქარიანი ორიგინალური გარემო და უპირატესობა მიანიჭეს მზიან კალიფორნიას MTV-სა და Lifetime-ის მიერ წარმოებულ თინეიჯერულ რომანტიკულ ფილმებში. ეს უკანასკნელი მალიბუში გადაიტანეს და, აჰემ, „Wuthering High“-ად მონათლეს. გთხოვთ, ხალხნო, ინგლისური ლიტერატურის კანონის ყველაფერი ვერ გაუძლებს „უცოდინარის“ (Clueless) ტიპის მიდგომას. ფენელის ხელახალი შექმნა სიგიჟეს ემსგავსება, და თუკი შეგიძლიათ დაივიწყოთ წინასწარ ჩამოყალიბებული წარმოდგენები იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა მოყვეს ეს ამბავი, მაშინ ეს უდავოდ სცენარისტ-რეჟისორის ყველაზე წმინდად გასართობი ფილმია – პულპური, პროვოკაციული, მკვეთრი ფერებითა და მდიდრული დიზაინით გაჯერებული, ანაქრონისტული ელემენტებით, სექსუალური, უხამსი, უპატივცემულო და გამაოგნებლად ტრაგიკული. ხშირად სისულელესა და ჭკუას შორის მერყეობს, ეს არის „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ ბრიჯერტონების თაობისთვის, რომელიც გარანტირებულად ააწყლიანებს თვალებს და აანთებს ახალგაზრდა გულებს. ექსტაზისა და სასოწარკვეთის შეჯახებაში, რობი იდეალურად დაწყვილებულია ჯეიკობ ელორდისთან ჰითკლიფის როლში – ნაპოვნი ბავშვი, რომელიც ლივერპულის დოკებიდან აიყვანა კეტის უცნაურმა, დაქვრივებულმა მამამ, მისტერ ერნშოუმ (მარტინ კლუნსი), რათა იგი კეტის ნახევარძმად გაეზარდა. ეს თითქმის-ძმური სიახლოვე ვერაფერს აკლებს მშფოთვარე სურვილსა და ურთიერთო მოწამვლას, რომელიც მათ ბავშვობისდროინდელ თამაშებში იპარება და სრულად ყვავის სრულწლოვანების მიღწევისას. მიუხედავად იმისა, რომ კეტის ჰითკლიფზე დამცინავ უპირატესობაში რასობრივი და კლასობრივი ქვეტექსტების მინიშნება იგრძნობა, ფილმი, მრავალი წინამორბედის მსგავსად, დიდწილად ამსუბუქებს იმ ფუნდამენტურ ტოქსიკურობას, რომელიც ცენტრალურ ურთიერთობას — მისი ორმხრივი მაგნიტური მიზიდულობის მიუხედავად — შემაშფოთებელს ხდის. მიუხედავად იმისა, რომ ბრონტე ჰითკლიფის კონკრეტულ ეთნიკურ წარმომავლობას ბუნდოვანს ტოვებს, ის არც ისე დახვეწილად მოქმედებს, როდესაც პერსონაჟები მას ადრეულ ეტაპზე აღწერენ, როგორც „მუქკანიან ბოშას“, „სატანის შვილს“ და „პატარა ლასკარს“ – ტერმინს, რომელსაც იყენებდნენ ბრიტანელი ვაჭრების მიერ კონტრაბანდულად გადაყვანილი ინდოელი და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიელი მეზღვაურებისთვის. კოლონიალიზმისა და იმპერიალიზმის სუნი მთელ რომანში იგრძნობა, ისევე როგორც ჰითკლიფის „ველურად“ წარმოჩენა. იმ პერიოდში, როდესაც წიგნის მოქმედება ვითარდება, ლივერპული ინგლისის ერთ-ერთი ყველაზე დატვირთული და სასტიკი მონებით მოვაჭრე პორტი იყო, და არსებობს მინიშნებები, რომ ახალგაზრდა ჰითკლიფს ერთ დროს შეიძლება ჰყოლოდა „პატრონი“. არის თუ არა ბრონტეს ნაწერი თავისი არსით რასისტული, თუ ის რასიზმს გმობს, ეს დიდი ხანია კამათის საგანია. ის ასპექტები, რომლებიც „ქარიშხლიან უღელტეხილს“ თანამედროვე მკითხველისთვის გარკვეულწილად არაკომფორტულ ტექსტად აქცევს, ფენელის ადაპტაციაში ძირითადად თავიდან არის არიდებული, რომელიც „სოლტბერნის“ (Saltburn) ბრიტანული კლასიციზმის ხაზგასმულ ასახვას უფრო შენიღბული მინიშნებებით ცვლის. ლიტერატურულმა პურისტებმა შეიძლება თქვან, რომ რეჟისორი მას კომერციულად უფრო მიმზიდველს ხდის, განსხვავებით, ვთქვათ, ანდრეა არნოლდის ნედლი, ნატურალისტური 2011 წლის ვერსიისგან, რომელიც პირველად იყენებდა შავკანიან მსახიობებს ჰითკლიფის როლში. მაგრამ ეს მთავარი სტუდიის მიერ გამოშვებული ფილმია ვალენტინობის დღის უქმეებზე და ფენელი არაფერს ნანობს იმ დათმობების გამო, რასაც ის პოპულარული გემოვნების მიმართ აკეთებს. მისი ხედვა რომანზე ტრანსცენდენტული სასიყვარულო ისტორიაა, რომელიც მიზნად ისახავს ისეთივე თავბრუდამხვევი გავლენა მოახდინოს აუდიტორიაზე, როგორსაც ის კეტისა და ჰითკლიფზე ახდენს. ამაში ის წარმატებას აღწევს, სანამ გულის ნამდვილი სურვილების უარყოფის შესახებ გამაფრთხილებელ ზღაპრად გადაიქცევა. მისტერ ერნშოუ კაპრიზულია — ერთ წუთში მხიარული, მეორეში გააფთრებული — და ქეთიც გარკვეულწილად იზიარებს ამ არაპროგნოზირებად ბუნებას. „ეს შენი შინაური ცხოველი იქნება“, ეუბნება მამა მას ჰითკლიფზე და ქეთიც მაშინვე მოიწონებს მას. მაგრამ კეთი ასევე შეიძლება იყოს სასტიკად უგრძნობი, განსაკუთრებით თავისი წიგნისმოყვარე თანამგზავრი ნელის (ჰონგ ჩაუ) მიმართ, რომელიც ლორდის უკანონო ქალიშვილია და რომლის დამალვაც მამამისმა გადაიხადა. ეს ჰითკლიფი ეუბნება კეტის: „არასოდეს მიგატოვებ, რაც არ უნდა გააკეთო“. მაგრამ ეს აღთქმა ასევე იოლად შეიძლება ნელისაც მივუსადაგოთ. კეთი და ჰითკლიფი წვიმაში ხვდებიან — ფენელი იშვიათად ერიდება...