ენტონი ჩენის ახალი ფილმი რიტმის პოვნას დროს ანდომებს. მისი საკმაოდ მოცულობითი ხანგრძლივობის პირველი ერთი საათის განმავლობაში, მე არ შემეძლო არ მეკითხა საკუთარი თავისთვის, შეძლებდა თუ არა LLM, ყველაზე ნორმალური სკრიპტის შექმნის დავალებით, ასეთი მოკრძალებული სიმარტივის ამბის გადმოცემას. თუმცა, თუ ცოტა ხანს მოითმენთ, „ჩვენ ყველანი უცხოები ვართ“ გამოავლენს თავს, როგორც ედვარდ იანგის ამბიციების მქონე ფილმი: ეს ნიშნავს, რომ, ოდნავ გიჟური დასკვნითი აქტის გარდა, ის ცდილობს მოგვითხროს ერთი ადგილის ისტორია კონკრეტულ დროში, იქ მცხოვრები ჩვეულებრივი ადამიანების რუტინული, მაგრამ უნივერსალური გამოცდილებების – ყველა ქორწინების, დაბადების, სიკვდილისა და მაკდონალდსში სიარულის – მეშვეობით. ეს არის ამბიციური, საქებარი მიდგომა, რომელიც მრავალფეროვან შედეგებს იძლევა – დაწყებული ოდნავ ტრანსცენდენტული მომენტებიდან, უკიდურეს კიჩამდე. არის ეპიზოდები, სადაც ჩენი, როგორც ჩანს, სასტუმროს ან ლუდის რეკლამების ესთეტიკას ბაძავს, მაგრამ ამ შემთხვევაშიც კი, რეჟისორი მუდმივად ისწრაფვის ემოციური სიწმინდისკენ, რამაც მუდმივად მომხიბლა. ერთ სცენაში ჩვენ ვხედავთ სრულფასოვან, TikTok-ისთვის შესაფერის სიმღერა-ცეკვის ნომერს წყვილის ქორწილში. მეორეში, ოჯახი აივანზე იკრიბება, რათა დატკბეს ფეიერვერკით ქვეყნის „ბრილიანტის იუბილეზე“. „ჩვენ ყველანი უცხოები ვართ“ ბევრს ითხოვს მაყურებლისგან (როგორც დროის, ასევე უხერხული დისკომფორტის თვალსაზრისით), მაგრამ თუ ფილმს ამ ადგილის შესახებ ყოველგვარი ცოდნის გარეშე უყურებდით, თქვენ, ვფიქრობ, დაგრჩებოდათ ემოციური წარმოდგენა მასზე – არაფერი, თუ არა ძველებური კინოტრანზაქცია. ჩენი სცენაზე პირველად მაშინ გამოჩნდა, როდესაც მისმა სადებიუტო სრულმეტრაჟიანმა ფილმმა „ილო ილო“ კანის კინოფესტივალზე 2013 წელს „ოქროს კამერა“ მოიპოვა. „უცხოები“ მისი მეექვსე ფილმია, მაგრამ მან ის სულიერი ტრიოს (რომელსაც „გაზრდის ტრილოგია“ უწოდეს) დაგვიანებულ დასასრულად წარმოადგინა, რომელიც იქ დაიწყო და გაგრძელდა „სველი სეზონით“ 2019 წელს. გასულ წლებში მან გადაიღო „დრიფტი“, რომლის მოქმედება საბერძნეთში ვითარდებოდა, და „მსხვრევადი ყინული“, რომლის მოქმედებაც ჩინეთში. ეს უკანასკნელი როგორც სახლში დაბრუნებას, ასევე სასიყვარულო წერილს ჰგავს: ქალაქ-სახელმწიფოს პანორამული კადრი, სავსე ხალხმრავალი ქუჩებით, მაღალი საცხოვრებელი კორპუსებითა და გვიან ღამით საჯარო მოედნებზე სასმელით – ისეთი ფილმი, რომელსაც ჩენი სრული უფლებით უწოდებდა „ერთხელ სინგაპურში“. ცენტრალური ნარატივი დროისავით ძველია. ჩვენ პირველად ვხვდებით ბუნ კიატს (სულისშემძვრელი ენდი ლიმი), მოკრძალებული ლაფშის სახლის მეპატრონეს, რომელიც ესაზღვრება ლუდის ჯიხურს, სადაც მალაიზიელი ქალი, ბი ჰვა (იეო იან იანი), კლიენტებს ემსახურება. ამავდროულად, ჩვენ ვხვდებით ბუნის ვაჟს, ჯუნიანგს (კოჰ ჯია ლერი), საშუალო სკოლიდან გამორიცხულ მოსწავლეს, რომელიც ჯარში წასასვლელად ემზადება და შეუყვარდება ლიდია (რეჯინ ლიმი), მდიდარი ქალის ქალიშვილი. რამდენიმე წლის შემდეგ, ჯარიდან დათხოვნის შემდეგ (ამბავი სწრაფად ვითარდება), ლიდია ორსულდება მისგან და ახალგაზრდა წყვილი ქორწინდება ზუსტად მაშინ, როდესაც ახლად შეყვარებული ბი ჰვა და ბუნ ასევე დაქორწინდებიან. მალე ეს წარმოუდგენელი ოთხეული (ჩვილით ხელში) აღმოჩნდება ერთ ჭერქვეშ, ზუსტად მაშინ, როდესაც ქვეყანა 60 წლის იუბილეს აღნიშნავს. პროტაგონისტის როლი, თუ ასეთი არსებობს, გაყოფილია ჯუნიანგს – რომელსაც ჩვენ ვხედავთ სხვადასხვა პროფესიაში, მათ შორის მიტანის სერვისის მძღოლად და კონდომინიუმის გამყიდველად – და ბი ჰვას შორის. ეს დუეტი სისხლით ნათესავები არ არიან, მაგრამ მათი ბედი ჩენმა საბოლოოდ გადაკვეთა. ეს მხოლოდ შეშლილ დასკვნით მესამედში ხდება აშკარა, როდესაც, ზედმეტი დეტალების გარეშე, ჯუნიანგი გადაწყვეტს ფარმაცევტული საშუალებებით ვაჭრობას, რათა დაამშვიდოს მევახშეების ჯგუფი. ორივე პერსონაჟს ასრულებენ მსახიობები, რომლებიც ჩენის „გაზრდის“ სერიის სამივე ფილმში გამოჩნდნენ. კოჰი სულ რაღაც 12 წლის იყო, როდესაც „ილო ილოში“ გამოჩნდა და მას შემდეგ მსახიობი ჩენის ფილმების გარდა სხვაგან არასდროს გამოჩენილა. ბერლინალეს საკონკურსო პრემიერამდე კრიტიკოსებისთვის მიცემულ ინტერვიუში (პირველი სინგაპურელი რეჟისორისთვის) ჩენმა განმარტა, რომ ის მოვალეობად მიიჩნევდა მასთან ხელახლა მუშაობას და მისი სამყაროში გასვლის გამოცდილების შესწავლას – ნათესაობის განცდა, რომელიც ღრმად იგრძნობა, თუნდაც კოჰის, როგორც მსახიობის, გასაგები შეზღუდვების გათვალისწინებით. იანგის მსგავსი მაღალი რანგის სახელები, რა თქმა უნდა, მხოლოდ უკიდურესი დელიკატურობით უნდა მოვიხსენიოთ. ჩენი ალბათ პირველი ადამიანი იქნება, ვინც გეტყვით, რომ „ჩვენ ყველანი უცხოები ვართ“ ტაივანელი ოსტატის ნამუშევრების იმავე ლიგაში არ არის, მაგრამ მე სულაც არ გამკვირვებია, როდესაც შევიტყვე, რომ რეჟისორმა „ნათელი ზაფხულის დღე“ Sight and Sound-ის 2022 წლის გამოკითხვაში საუკეთესო ფილმად დაასახელა. ეს ფილმი ხშირად უაზრო, ბანალური და ალბათ ზედმეტად გულწრფელია, მაგრამ მან გამაცინა, თითქმის მატირა და ბოლომდე მომაჯადოვა. „ჩვენ ყველანი უცხოები ვართ“ 2026 წლის ბერლინალეზე შედგა.