ენტონი ჩენი გულწრფელ, თუმცა თბილ ფილმს გვთავაზობს, რომელიც სასიყვარულო კრიზისებსა და სინგაპურის მდიდრებით გატაცებას იკვლევს. სინგაპურელი რეჟისორის, ენტონი ჩენის (ბრიტანეთის კინოსა და ტელევიზიის ეროვნული სკოლის კურსდამთავრებული) ამ მომხიბვლელი ფილმის სითბო, სიმდიდრე და ხელმისაწვდომობა მას 2013 წლის სადებიუტო ნამუშევრის, „ილო ილოს“ საოჯახო დრამის სტილს უბრუნებს; ის გულისხმიერებითა და ოსტატობით კვლავ ეყრდნობა ედვარდ იანგისა და ცაი მინგ-ლიანგის გავლენებს, თუმცა ჩენის ინსტინქტები ნაკლებად ირიბია. ის ყველაფერს მკაფიოდ გადმოსცემს; ფილმის შექმნის სტილი გულწრფელი და გულმოდგინეა, თუმცა არა მოკლებული დახვეწილობას. ფილმის მოქმედება სინგაპურში ვითარდება, ის აკრიტიკებს ქალაქ-სახელმწიფოს კონფორმიზმსა და მდიდრებისა და დასავლური პრესტიჟისადმი გატაცებას, ასევე სატირულად ასახავს მისი მეწარმეობის სახიფათო ასპექტებს, რომლებსაც ღარიბები ცდილობენ. კო ჯია ლერი განასახიერებს ჯუნიანგს, უცნაურ, კეთილგანწყობილ, მაგრამ ზარმაც ოცდაათწლამდე ბიჭს, რომელიც თავის ქვრივ მამასთან, ბუნ კიატთან (ენდი ლიმი) ერთად ცხოვრობს პატარა ნაქირავებ ბინაში. ჯუნიანგი სამხედრო სამსახურს ასრულებს და ახლა უნდა გადაწყვიტოს, რა ქნას ცხოვრებაში – თუმცა მას ნამდვილად არ სურს მამის ლაფშის ჯიხურში მუშაობა, ამ მოკრძალებულ ბიზნესში, რომელიც მათ სარჩოს აძლევს. მისი შეყვარებული ლიდია (რეჯენ ლიმი) გაცილებით ამბიციურია, ნიჭიერი პიანისტი, რომელიც უნივერსიტეტში მოხვედრაზე ოცნებობს. ლიდიას მკაცრი, ეკლესიური, მარტოხელა დედა – გამკაცრებული იმით, რომ მისმა ქმარმა ორივე მიატოვა – ჯუნიანგს საერთოდ არ იწონებს. ჩენი გვანახვებს სასიყვარულო კრიზისს მამა-შვილის ცხოვრებაში, რომელიც პარალელურად ვითარდება. ჯუნიანგი და ლიდია გადაწყვეტენ ქალწულობის დაკარგვას სინგაპურის მეგა-ფეშენებელურ სასტუმრო „მარინა ბეი სენდსში“ ერთი ღამით დარჩენით, რომელიც ქალაქის საერთაშორისო პრესტიჟის სიმბოლო და ცენტრია. ეს ლიდიას ორსულობით სრულდება და დედამისი მკაცრად მოითხოვს, რომ ჯუნიანგმა სწორად მოიქცეს და მასზე იქორწინოს. ამავდროულად, მორცხვი, წესიერი ბუნ კიატი ერთ-ერთ მიმტან ქალს, ანუ „ლუდის დეიდას“ – ჭკვიან, კეთილ და ბევრის მნახველ ბი ჰვას (იეო იან იანი) უყვარდება. გამახსენდა კინორეჟისორისა და კრიტიკოსის მარკ კაზინსის მაქსიმა: თუ გინდა, რომ შენი ფილმი წარმატებული იყოს, ჩართე საქორწილო სცენა. ჩენი სიხარულით გვთავაზობს ორს – მამისა და შვილისთვის. ასე რომ, ახლა ორი წყვილი, ერთ-ერთი ბავშვით, ერთად უნდა ცხოვრობდეს პატარა ბინაში – რაც შორსაა „მარინა ბეი სენდსისა“ და ბრჭყვიალა ზღვისპირა აპარტამენტებისგან, რომლებსაც ჯუნიანგი ახლა ყიდის თავის ახალ სამსახურში, როგორც პომპეზური უძრავი ქონების აგენტი. (მას დასავლური სახელი „სტივი“ აქვს, სტივ ჯობსის პატივსაცემად.) საყურადღებოა, რომ ჯუნიანგი/სტივი თვრება სავარაუდო გაყიდვის აღნიშვნისას, მყიდველთან, რომლის დაპირებული დეპოზიტი ჯერ არ შესულა – და უცნაურად ცდილობს საჩვენებელ ბინაში აბაზანის გამოყენებას, თუმცა აღმოაჩენს, რომ წყალი არ მუშაობს. ასევე ილუზორულია ადვილი ფულის დაპირება სოციალური მედიის საშუალებით მედიკამენტების გაყიდვით. ჩენის ნამუშევარში არის დამაჯერებლად თამამი ამბის მოყოლის სტილი, რომელსაც ახასიათებს რომანის მსგავსი ენერგია და გასაოცარი თანაგრძნობა მთელი მსახიობური გუნდის მიმართ. ფილმი „ყველა უცხო ვართ“ ბერლინის კინოფესტივალზე აჩვენეს.