მსახიობმა ოსკარის მეხუთე ნომინაცია მიიღო რიჩარდ ლინკლეიტერის არაორდინალურ ფილმში ბროდვეის ცნობილი კომპოზიტორის, ლორენც ჰარტის განსახიერებისთვის. მას შემდეგ, რაც ეთან ჰოუკმა ოსკარის ნომინაცია მოიპოვა ფილმში „Blue Moon“ ბროდვეის ცნობილი კომპოზიტორის, ლორენც ჰარტის როლისთვის, მან ვერ მოითმინა, რომ რეჟისორ რიჩარდ ლინკლეიტერთან თავისი ხანგრძლივი მეგობრობა გაეხსენებინა. „ლინკლეიტერს მადლობა უნდა გადავუხადო, რადგან ჩემი პირველი სამსახიობო ჯილდო იყო ბონგი High Times-ის ჟურნალისგან, ფილმ „Tape“-ში ნათამაშები როლისთვის — წლის საუკეთესო „ჩაბოლილი“ პერფორმანსისთვის. რიკი კი უბრალოდ აგრძელებს ჩემთვის ასეთი რაღაცების მოცემას, ამიტომ წარმოუდგენლად მადლობელი ვარ“, — ამბობს ჰოუკი. ინდი ფილმში ჰოუკი გარდაიქმნება მცირე ზომის კომპოზიტორად, რომელიც Sardi’s-ის ბარში სტუმრებს თავისი თეატრალური კარიერის წარმატებებზე უყვება და რიჩარდ როჯერსთან ყოფილი პარტნიორობის დაკარგვას გლოვობს. ფილმი, რომელიც „ოკლაჰომას!“ პრემიერის წვეულებაზე ვითარდება, კამერას თითქმის ყოველთვის ჰოუკზე ამახვილებს, როდესაც ის ხან მომხიბვლელობითა და ხან თეატრალურ სამყაროში მუდმივი აქტუალურობის თხოვნით იცვლება. ჰოუკი, რომელიც ამ როლს თავისი ხანგრძლივი კარიერის ერთ-ერთ ურთულესად მიიჩნევს, საუბრობს ჰარტად ქცევაზე და იმაზე, თუ რატომ იყო ფიზიკური ტრანსფორმაცია ბორცვიდან თხილამურებით დაშვებასავით, როდესაც ფიქრობ: „ჯანდაბა, მოვკვდები!“ **რა გიბრუნებთ მუდმივად რიჩარდ ლინკლეიტერთან მუშაობას?** ოჰ, ეს სრულიად მარტივია. ეს უბრალოდ მეგობრობაა. მგონი, 93 წელს შევხვდით ერთმანეთს და უბრალოდ დავიწყეთ საუბარი და საუბარი. 30 წელია ვსაუბრობთ და ხანდახან ეს ფილმები სწორედ ამ მეგობრობიდან იზრდება. **მან ეს ფილმი ათ წელზე მეტი ხნის წინ შემოგთავაზათ და დაგელოდათ, რომ როლისთვის შესაფერის ასაკში შესულიყავით. მაგრამ მოხდა თუ არა მეტი რამ ამ ათწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში?** ვფიქრობ, მისი ინტუიცია იყო, რომ მზად არ ვიყავით ამის გასაკეთებლად. და არ ვიცი, შეძლებდა თუ არა ზუსტად იმის ახსნას, თუ რატომ. ნაწილობრივ ეს ჩემს დაბერებას უკავშირდებოდა. რაც ბოლო ათწლეულში მოხდა, ის არის, რომ უფრო და უფრო დამაინტერესა იმან, რასაც „პერსონაჟის მსახიობობას“ უწოდებენ და ამაში უკეთესი გავხდი, ასე რომ, დრო არ დაგვკარგვია. ჩვენ ასევე ვიცოდით, რა თხელ ზღვარზე გადიოდა ფილმი. ფილმი რეალურ დროში, ერთ წვეულებაზე ვითარდება. ეს ძალიან რთული კინემატოგრაფიული მიღწევაა და დიდი ფიქრი სჭირდებოდა, თუ როგორ განხორციელებულიყო მსგავსი რამ. **რა გახდა მიზეზი, რომ უფრო დაგაინტერესათ პერსონაჟების თამაში?** ეს უბრალოდ ცხოვრების დამოკიდებულებაა ამ პროფესიის მიმართ. ალბათ ვიტყოდი, რომ ფილიპ სეიმურ ჰოფმანთან ჩემს მეგობრობას დიდი კავშირი ჰქონდა ამასთან, მაგრამ დიდწილად ეს იყო მუდმივი მცდელობა, გაგეზარდა საკუთარი თავი. უნდა მიხვდე: „კარგი, რა მოხდება, თუ სრულიად განსხვავებულს გავაკეთებ?“ და იწყებ ჩარჩოების ზღვრების გადაწევას. **ამ პერსონაჟზე რამდენიმე წლის განმავლობაში, არაერთ ვორქშოფზე მუშაობდით. რა ისწავლეთ ამ პროცესში?** ეს ყველაფერი ნამდვილად ლინკლეიტერთან ჩემს მეგობრობას უბრუნდება. ჩვენ უბრალოდ ვკითხულობდით და ვმუშაობდით მასზე. ვსაუბრობდით ლარიზე, იმ ადამიანებზე, რომლებიც მას ჰგავდნენ, ან რაზე იყო ფილმი, და რას ვფიქრობთ, რას ფიქრობდა ის ამაზე? შემდეგ ერთმანეთს ჩანაწერებს ვუგზავნიდით და ვამბობდით: „ეს საინტერესო ფრაზაა, საიდან მოდის ეს ფრაზა?“ და ფილმის როჯერსისა და ჰარტის სიმღერად აღქმა დავიწყეთ, თითქოს: „რა მოხდებოდა, 90-წუთიან როჯერსისა და ჰარტის სიმღერას გადაგვეღო?“ მრავალი თვალსაზრისით, რიკის საქმე იყო არქიტექტურის, ჩონჩხისა და კუნთოვანი სისტემის შექმნა ისე, როგორც რიჩარდ როჯერსი გააკეთებდა სიმღერისთვის, ხოლო ჩემი საქმე იყო ტექსტი, რომელიც ზემოდან დაჯდებოდა, იცეკვებდა და ითამაშებდა. რადგან მათი მუსიკის ძალა იმაშია, რომ მას აქვს მთელი ძალა და სიმძიმე, და ამავდროულად, სრულიად სისულელეა. და როდესაც შეგიძლია იყო სულელური და ამავდროულად ღრმა ნოტას მიაღწიო, ეს ჯადოსნური ტრიუკია. **ამ როლს თქვენს მიერ ოდესმე შესრულებულ უმძიმეს როლს უწოდეთ. რატომ არის ასე?** რამდენიმე როლი იყო უკიდურესად რთული. ეს არის ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან სამუშაოებიდან, რომელმაც გამოიყენა ყველაფერი, რაც წლების განმავლობაში ვისწავლე, ფიზიკური ასპექტებიდან, ხმის ვარჯიშებიდან, მოძრაობის ნიუანსებიდან, მეტყველებიდან, ტექსტიდან, იდეებამდე, რომელთა გადმოცემასაც ვცდილობთ. ეს არ იყო მარტივი საქმე. **როგორ იპოვეთ მისი ხმა?** როდესაც პროფესიონალი მსახიობი ხდები, დიდი ზეწოლაა, რომ ყოველთვის ერთ ჩარჩოში დარჩე. თავს ნაკლებად აძლევ თამაშის საშუალებას, და თამაში ის ადგილია, სადაც ნამდვილად კარგი რაღაცები ხდება. ამიტომ, მომწონს, რომ რიკმა მომცა შანსი, ნამდვილად გადავმხტარიყავი ჩვეულებრივი სავარჯიშო მოედნიდან... რათა მეპოვა ხმა, რომელიც მის მახვილგონიერებას, ენერგიასა და სულს შეესაბამებოდა, უკეთესი სიტყვის არარსებობის გამო, და მთელი ეს ენა ჩემს საკუთრებასავით მეგრძნო. თქვენ ასევე დიდი ფიზიკური ტრანსფორმაცია განიცადეთ ლორენც ჰარტად ქცევისთვის, მათ შორის თავის გაპარსვა, თმის გვერდზე გადავარცხნა და პოზის შეცვლა, რათა დაახლოებით ერთი ფუტით დაბალი გამოჩენილიყავით. როგორი შეგრძნება იყო ამ როლის მიღება? თუ ოდესმე გითხილამურიათ, და დაეშვებით...