„ჰოუმ სთორისში“ აღმოსავლეთ გერმანიის ქალაქ გრიეზიდან ახალგაზრდა ქალი სატელევიზიო ტალანტ შოუში მონაწილეობის მისაღებად შეარჩიეს. ეს შესაძლებლობა მის ოჯახს აიძულებს, იშვიათად დაფიქრდეს საკუთარ თავზე. ამ კონცეპტუალურად მდიდარი იდეის ავტორი ევა ტრობიშია, ბერლინის სკოლის ნაკლებად ცნობილ რეჟისორთა შორის, რომელიც ბოლო ათი წლის განმავლობაში გამოჩნდა. თუმცა, ამ პერიოდში მან თანდათანობით მოიპოვა რეპუტაცია და 2018 წელს ლოკარნოს კინოფესტივალზე მიიღო ჯილდო „საუკეთესო სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმისთვის“ – „ყველაფერი რიგზეა“. ამ ამბავს (ქალის შესახებ, რომელიც ცდილობდა გაერკვია, იყო თუ არა ცუდი პაემანი რაღაც უფრო სერიოზული) ექვსი წლის შემდეგ მოჰყვა ფილმი „ივო“. ეს ფილმი პალიატიური მზრუნველობის ექთანზე, რომელიც მორალურად საეჭვო ურთიერთობაში აღმოჩნდება, ბერლინალეს „შეხვედრების“ სექციაში იქნა შერჩეული. „სთორისის“ მეშვეობით, ტრობიში მთავარ კონკურსში გადადის, რაც მისი გაფართოებული ამბიციების შესაბამისია. მართლაც, ტრობიშის პირველი ორი სრულმეტრაჟიანი ფილმი მარტოხელა პროტაგონისტის თვალთახედვით იყო წარმოდგენილი – რაც უკეთესად აძლევდა საშუალებას მას, ახლოდან დაკვირვებოდა თავის პერსონაჟებს კრიზისის დროს. „ჰოუმ სთორისში“ ტრობიში უკან იხევს, რათა გააფართოოს თავისი ხედვა და აღბეჭდოს რაღაც პოლიტიკურად აქტუალური და პანორამული – იმედგაცრუება, წყენა და, ზოგიერთ შემთხვევაში, სირცხვილი, რომელიც ბოლო ათი წლის განმავლობაში ყოფილ გდრ-ში გაღვივდა და კულმინაციას მიაღწია. ამისათვის ტრობიში უარს ამბობს თავისი ადრინდელი ნამუშევრების ერთიან ფოკუსზე და უპირატესობას ანიჭებს ფართო, თაობათაშორის, თითქმის ნოველისტურ გარემოს, რამაც ზოგჯერ მომხიბვლელი, მაგრამ დროდადრო ზედაპირული ფილმი შექმნა. თუ „ჰოუმ სთორისს“ ცენტრალური პერსონაჟი ჰყავს, ეს უდავოდ ლეაა, და ფილმი საუკეთესოა, როდესაც მას მომღერლების კონკურსში მიჰყვება – არის დრო Coldplay-ს „Fix You“-ს სასიამოვნო შესრულებისთვისაც კი. სწორედ ირგვლივ გამართულ შეხვედრებსა და შოუს პროდიუსერთან (რომელსაც ბოლო დროს ცნობილი პეტცოლდის მსახიობი, ტომას შუბერტი ასრულებს) კამერაზე ჩაწერილ ინტერვიუებში პოულობს ტრობიში იმ ჩარჩოს, რომ ლეამ დაფიქრდეს თავისი ოჯახის ისტორიასა და წარმომავლობაზე. უმეტეს შემთხვევაში, ეს საკმარისი იქნებოდა ერთი ფილმისთვის, მაგრამ ტრობიში – როგორც კარგი, ისე ნაკლებად კარგი თვალსაზრისით – უფრო დიდი ამბის მოყოლას ცდილობს. ლეას თაობიდან მალევე ვხვდებით მის ბიძაშვილს და პარტნიორს სიმღერაში, ბონის (იდა ფიშერი); ბონის ძმას, ედგარს (ფლორიან გაისელმანი), ჯგუფის ყველაზე პოლიტიკურად აქტიურ წევრს; და მათ დედას, კატის (ევა ლობაუ), შედარებით ურბანულ კულტურის ადმინისტრატორს, რომელიც ქალაქში დაბრუნდა სახელმწიფო დაფინანსებით პროექტით, რათა განავითაროს ადგილობრივი მუზეუმი და ლეას ბებიის, ქრისტელის (რახელ ომი) ქსოვის ფაბრიკა ისტორიულ ადგილად გადააქციოს. ეს საყვარელი, პრაგმატული ქალი ახლა ქალაქის მთავარ სასტუმროს მართავს – იდილიური, ოდესღაც ხალხმრავალი ადგილი, რომელიც იმდენად სასოწარკვეთილია ბიზნესის გამო, რომ დათანხმდა შორეული მემარჯვენე მემკვიდრეობის ჯგუფის კონვენციის მასპინძლობას. მისი ვაჟი და ლეას მამა, მაცე (მაქს რიემელტი), კვლავ შეყვარებულია ლეას დედაზე, რიკეზე (ჯინა ჰენკელი), მიუხედავად იმისა, რომ ქალი ამჟამად სხვა მამაკაცის შვილზეა ორსულად – რომელიც, სხვათა შორის, ლეას სკოლის დირექტორიცაა. და დიახ: ეს ბევრი რამაა ერთად აღსაქმელად. მისი თანამედროვეების მსგავსად (განსაკუთრებით მარენ ადე), ტრობიშის კინემატოგრაფიის ტიპური მონტაჟის რიტმი მიდრეკილია ნახტომისებური კადრებისკენ, რათა ფარულად შემოაპაროს კომედიის მოულოდნელი მომენტები და ამავდროულად თავიდან აიცილოს ამაღლებული მონოლოგების ან ექსპოზიციის ცდუნება, მიუხედავად ფილმის თემების სერიოზულობისა. რაც საოცრად მუშაობდა მის ადრინდელ ნამუშევრებში, ამჯერად სრულად არ მუშაობს. ის სიჩქარე, რომლითაც ჩვენ მივყვებით გარკვეულ პერსპექტივებს, სანამ მათ სრულიად დავკარგავთ, ზოგჯერ დეზორიენტაციის განცდას იწვევს. ეს არ ნიშნავს, რომ „ჰოუმ სთორისი“ გადატვირთულია ან რომ რომელიმე მონაკვეთი თავისთავად არ არის საინტერესო – პრობლემები უფრო იმაშია, თუ როგორ ირევა ისინი ერთმანეთში. შესაბამისად, „ჰოუმ სთორისი“ ისეთივე არათანაბარია, როგორც ამბიციური – ფილმი თავისი სპეციფიკითა და სათქმელით, არა მხოლოდ რეჟისორის პოლიტიკური მსოფლმხედველობის თვალსაზრისით. ერთ საინტერესო ეპიზოდში, ქრისტელი თვალშისაცემად ნერვიულობს, როდესაც ხედავს, თუ რამდენი ფული დაიხარჯა ფაბრიკის მუზეუმად გადაქცევაზე – ნაკლებად რაიმე ნოსტალგიური განცდის გამო, არამედ უფრო იმ შეგრძნების გამო, რომ მისი ცხოვრება, საუკეთესო შემთხვევაში, დასავლეთის მიერ რომანტიზებული, ხოლო უარეს შემთხვევაში, მუმიფიცირებული ხდება. ეს ნაყოფიერი ნიადაგია ნებისმიერი ფილმისთვის, მით უმეტეს ისეთი ფილმისთვის, რომელიც გერმანული კინოს უმთავრესი ჯილდოსთვის იბრძოდა. ტრობიშის მესამე სრულმეტრაჟიანი ფილმი ოდნავ მოუქნელია სრულად დასაკმაყოფილებლად, მაგრამ ის ნამდვილად ბევრ საფიქრალს გვაძლევს. „ჰოუმ სთორისი“ 2026 წლის ბერლინალეზე შედგა.