Warner Bros. Discovery-მ კულტურული ვანდალიზმის ტოლფასი ქმედება ჩაიდინა HBO Max-იდან გარკვეული ანიმაციური ნამუშევრების ამოღებით. მიუხედავად იმისა, თუ რამდენად ცდილობს WBD-ის აღმასრულებელი დირექტორი დევიდ ზასლავი ანიმატორების მტრად წარმოჩენას, WB აგრძელებს ბოლო პერიოდის საუკეთესო ანიმაციური პროექტების წარმოებას ან დისტრიბუციას. მათ შორისაა სიურრეალისტური კომედიური სერიალები, როგორიცაა „Close Enough“, შავკანიანთა წარმომადგენლობის კუთხით ნოვატორული შოუები („Young Love“) და უცნაური ექსპერიმენტული სამეცნიერო-ფანტასტიკური დრამები, მაგალითად, სერიალი „Scavengers Reign“. ამის ნათელი მაგალითია: HBO Max პასუხისმგებელია ბოლო წლების ერთ-ერთ ყველაზე ნაკლებად შემჩნეულ ანიმაციურ სატელევიზიო კომედიაზე — ისეთზე, რომელსაც ძალიან ეკუთვნის მეორე სეზონი. ვგულისხმობ „Fired on Mars“-ს, სამეცნიერო-ფანტასტიკურ კომედიურ სერიალს, რომელიც ნეიტ შერმანმა და ნიკ ვოკიმ შექმნეს. მაშინ, როცა თანამედროვე ანიმაციური სატელევიზიო კომედიების უმეტესობა მეტ გრენინგსა და „სიმფსონებს“ ემყარება, ეს შოუ უფრო მაიკ ჯაჯის 1990-იანი წლების მულტფილმს ჰგავს. „Fired on Mars“ შესაძლოა ანიმაციური იყოს და მარსზე ვითარდებოდეს, მაგრამ ის რეალიზმისკენ ისწრაფვის. მისი ამბავი ჯეფ კუპერის (ლუკ უილსონი) გარშემო ვითარდება — საყოველთაოდ გასაგები პერსონაჟის, რომელიც მარსზე გრაფიკულ დიზაინერად მუშაობის შესაძლებლობას იღებს სტარტაპ ტექნოლოგიურ კომპანიაში, რომელმაც პლანეტა მოახდინა კოლონიზაცია. სამწუხაროდ, როგორც კი მარსზე ჩადის, მისი სამუშაო ზედმეტად ითვლება და მას დედამიწაზე დაბრუნების გზა აღარ რჩება, სხვა სამსახურის შეთავაზებაზე ხომ საუბარიც ზედმეტია. ამგვარად, „Fired on Mars“ არის ტრაგიკომედია, რომელიც ბოლო წლების ანტიკორპორაციულ ტენდენციას ერწყმის, რასაც „Severance“-ისა და „Corporate“-ის მსგავსი შოუები განასახიერებენ. ამ სტატიის დაწერის მომენტში, სამი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც „Fired on Mars“-ის პირველი სეზონის პრემიერა 2023 წელს შედგა, რაც ნიშნავს, რომ მეორე სეზონის გამოსვლის შანსი ძალზე მცირეა. მიუხედავად ამისა, შოუ ნამდვილად იმსახურებს გაგრძელებას. „Fired on Mars“-ს განსაკუთრებულს ხდის ის, რომ ის ძველმოდური სიტკომის მსგავსად არის აგებული. ყოველი ეპიზოდი დამოუკიდებელია და სხვადასხვა პრობლემაზეა ორიენტირებული, რომელიც გადასაჭრელია, თუმცა ისინი ერთმანეთს ერწყმის ერთიანი, ყოვლისმომცველი ამბის მოსაყოლად. და მიუხედავად იმისა, რომ ეს კომედიაა, აქ არ არის „რიკისა და მორტის“ სტილის მკვეთრი ხუმრობები და ცალკეული ფრაზები. სამაგიეროდ, იუმორი პერსონაჟებიდან და იმ უცნაური სიტუაციებიდან მოდის, რომლებშიც ლუკ უილსონის ჯეფი ხვდება. როგორც კორპორაციული ცხოვრებისა და გვიანი კაპიტალიზმის შესახებ მწვავე სერიალი, „Fired on Mars“ მუდმივად ასახავს კორპორაციების რეალობას, რომლებიც არცერთ გროშს არ აგდებენ თავიანთი თანამშრომლების კეთილდღეობაზე და მალავენ იმ არეულობას, რასაც ქმნიან. სეზონის დასპოილერების გარეშე, ჯეფი ნელ-ნელა აღმოაჩენს მარსის მრავალ საიდუმლოს და იმ „ჩონჩხებს კარადაში“, რაც მის ტექნო-ზედამხედველებს აქვთ დაფარული. სამყაროს მშენებლობა და ნარატივი ნათლად აჩვენებს, რომ „Fired on Mars“, მიუხედავად 1990-იანი წლების გავლენებისა, სტრიმინგის ეპოქის განუყოფელი ნაწილია. ანალოგიურად, რამდენადაც მისი ეპიზოდები დამოუკიდებლად ფუნქციონირებს, ერთად ისინი უფრო დიდ ამბავს ქმნიან მარსის მუშაკთა შორის მზარდი უკმაყოფილებისა და პლანეტარული მასშტაბის აჯანყების შესაძლებლობის შესახებ. სამწუხაროდ, მეორე სეზონის არარსებობა ასევე ნიშნავს პირველი სეზონის ფინალში გამოვლენილი მრავალი საიდუმლოსა და დრამატული კულმინაციის გადაუჭრელობას. მიუხედავად ამისა, „Fired on Mars“ სასიამოვნოდ უცნაური, სახალისო და ემოციური საშუალებაა დროის გასატარებლად, სანამ „Severance“-ის შემდეგ სეზონს ელოდებით, ასევე შესანიშნავი მოგონებაა იმ დროზე, როდესაც ზრდასრულთა მულტფილმის პერსონაჟები ნამდვილ ადამიანებს ჰგავდნენ და ფერთა პალიტრები და ფონები უფრო რეალისტური იყო. და როდესაც პირველი სეზონის ყურებას დაასრულებთ, რატომ არ უყურებთ გამამხნევებლად პროგრესულ „King of the Hill“-ის აღორძინებას? ის მსგავს მოთხოვნილებას დაგიკმაყოფილებთ.