„გადარჩენილი“ ეკრანებზე ბრუნდება: დაუვიწყარი გამოცდილება თუ „ნახევრად გამომცხვარი“ შედევრი?

თქვენი ინფორმაციის მოწოდებით, თქვენ ეთანხმებით ჩვენს გამოყენების პირობებს და კონფიდენციალურობის პოლიტიკას. ჩვენ ვიყენებთ მომწოდებლებს, რომლებმაც შესაძლოა ასევე დაამუშაონ თქვენი ინფორმაცია ჩვენი სერვისების მიწოდებაში დასახმარებლად. ეს საიტი დაცულია reCAPTCHA Enterprise-ით და ვრცელდება Google-ის კონფიდენციალურობის პოლიტიკა და მომსახურების პირობები. **რედკოლეგიის შენიშვნა:** „გადარჩენილი“ შერჩეულ IMAX კინოთეატრებში ბრუნდება მე-10 წლისთავის აღსანიშნავად 2026 წლის 26 თებერვალსა და 1 მარტს. გადახედეთ ჩვენს თავდაპირველ რეცენზიას, რომელიც 2015 წლის 4 დეკემბერს გამოქვეყნდა, ქვემოთ. „გადარჩენილი“ (The Revenant) იშვიათი შემთხვევაა ბრწყინვალედ დადგმული, თუმცა „ნახევრად გამომცხვარი“ ფილმისა. რეჟისორ ალეხანდრო გ. ინიარიტუს (Alejandro G. Iñarritu) დიდხანს ნანატრი გაგრძელება „ბერდმენის, ანუ (უცოდინრობის მოულოდნელი სათნოების)“ შემდეგ, მისი ირონიული იუმორი სისხლიან შურისძიების ამბავში იცვლება, რომელიც ერთდროულად სერიოზული და აბსურდულია, სადაც უმაღლესი დონის ოსტატობა ბუნდოვან იდეებს უპირისპირდება. „გადარჩენილი“ აქტიურად მიჰყვება მოქმედება-გადარჩენის ჟანრის მასალის ახალ საფეხურზე აყვანის აშკარა მცდელობას, ისე აგრესიულად, რომ შეუძლებელია, ველურ, შინაგანად გამაოგნებელ მოგზაურობაში არ ჩაითრიო. XIX საუკუნის მკვლევრის, ჰიუ გლასის შემზარავი ისტორია – რომელიც სამხრეთ დაკოტას უდაბნოში, დათვის თითქმის სასიკვდილო თავდასხმის შემდეგ, სასიკვდილოდ დატოვეს – ამ დილემას საოცრად დინამიურად წარმოგვიდგენს: მუდმივად სანდო ემანუელ „ჩივო“ ლუბეცკი (Emmanuel “Chivo” Lubezki) კვლავ ინიარიტუსთან ერთად ქმნის განმაცვიფრებლად ინტენსიურ სცენებს, რასაც დიდწილად ეხმარება ლეონარდო დიკაპრიოს (Leonardo DiCaprio) სასტიკი შესრულება მიტოვებული მთავარი პერსონაჟის როლში. ეს არის გამამხნევებელი ალტერნატივა უშინაარსო სტუდიური ბლოკბასტერებისთვის, თუმცა მას აფუჭებს განცდა, რომ ის არასოდეს არის ამაზე მეტი. გლასი წარმოგვიდგენს საინტერესო საწყის წერტილს ამერიკული საზღვრის ხელახალი განხილვისთვის, და არა მხოლოდ მისი მითოლოგიზებული მდგომარეობის უჩვეულო პირობების გამო. როდესაც ფილმი იწყება, მკვლევარს ევალება, დაეხმაროს ბეწვის მოვაჭრეთა ჯგუფს ზამთრის დადგომისას საშიში ტყის გავლით; მისი თინეიჯერი ვაჟი, მშობლიური ამერიკელი ქალთან წარუმატებელი ქორწინების ნაყოფი, ახლოს რჩება. ეს ნაკლებად სავარაუდო კომბინაცია დიკაპრიოს აძლევს დამაჯერებელ შესაძლებლობას, თავისი პერსონაჟის შთამომავლებთან ერთად, ადგილობრივი დიალოგის რამდენიმე სტრიქონი წარმოაჩინოს, და წარმოგვიდგენს ტრადიციული „კოვბოები და ინდიელების“ ტროპის უნიკალურ გართულებას რევიზიონისტული ხედვით. მაგრამ ასეთი შესაძლებლობა ხანმოკლეა: მალე გლასი მარტო რჩება თავის დასაცავად, რა დროსაც მშობლიური ამერიკელი ფიგურების უმეტესობა მეტად აღარაფერია, თუ არა მრისხანე, ბოროტი სიუჟეტური მოწყობილობები. საჭირო არაა იმის თქმა, რომ ეს არ არის „მიკის ჭრილი“ (Meek’s Cutoff): ნაცვლად იმისა, რომ გაართულოს ურთიერთობა ამერიკელ ჩამოსახლებლებსა და სხვადასხვა ტომებს შორის, „გადარჩენილი“ ამ უკანასკნელ ჯგუფს წარმოადგენს, როგორც საშიშ, ერთგანზომილებიან თანამგზავრებს, რომლებსაც ბოროტი იარაღები და მხეცური ხასიათი აქვთ. ეს ძირითადად მიუთითებს მოთხრობის არასაკმარის დახვეწილობაზე მთლიანობაში, რადგან ფილმი შეიცავს მცდელობებს, გადმოსცეს ნამდვილი კავშირები ორ ჯგუფს შორის. მაგრამ ეს ფორმალური აღიარებები უცნაურად იძულებითი ჩანს, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც გლასი უერთდება სხვა მომთაბარე ტიპს, რომლის სამყაროც თეთრკანიანმა გაანადგურა. მოულოდნელი მუსიკალური ჩართვა, როდესაც წყვილი აცნობიერებს, რომ მათ რაღაც საერთო აქვთ, უარესგვარ პოლიტიკურ კორექტულობად ჟღერს. მიუხედავად ამისა, „გადარჩენილი“ ღრმად ჩამთრევი რჩება მანამ, სანამ ის გლასის უმეტესად უსიტყვო ტანჯვებზეა ფოკუსირებული, როდესაც ის ცოცავს და კოჭლობს ყინულოვან პეიზაჟში, გადარჩება სხვადასხვა ფიზიკურ განსაცდელს. ველური ბუნების პრობლემების თითქმის ყველა შესაძლო ვარიაცია ხვდება მას: ეს შემზარავი, ხანგრძლივი დათვთან დაპირისპირება; საშიში კლდეები; მოვარდნილი ისრები; დაუნდობელი ნაკადულები; და სხვა. ლუბეცკის კამერა მოქმედებასთან ახლოს რჩება და არასოდეს იხევს უკან, რაც ხაზს უსვამს ინიარიტუს ერთგულებას გადაჭარბებული ქაოსისადმი ყოველ ნაბიჯზე. დათვის თავდასხმა გამოირჩევა, როგორც ცენტრალური კინემატოგრაფიული სქემის არსი: მონსტრული არსება გლასის სხეულს გროტესკული დეტალებით ანადგურებს არა ერთხელ ან ორჯერ, არამედ სამჯერ – მოუხედეთ, ისევ მოდის! – და ეს როგორც არაჩვეულებრივი, ისე დამქანცველია, რომ გლასთან ერთად ამ ყველაფერს ბოლომდე გაუძლო. ჭუჭყიანი წვერისა და გაყინული სახის ქვეშ, დიკაპრიო ასრულებს თავისი კარიერის ყველაზე ფიზიკურად ჩამთრევ როლს, და ორნახევარსაათიანი ნარატივი უფრო კომპაქტური რომ ყოფილიყო, ადვილი წარმოსადგენია, რომ მას მარტო, თავის სისხლიან მხრებზე, გაეტანა ფილმი. მაგრამ ფილმი ებრძვის დაპირისპირებულ ტენდენციებს, ერთდროულად ცდილობს ხელოვნური ლირიზმის მიღწევას და ანტიგმირებისა და ბოროტმოქმედების სასაცილო არქეტიპების გაძლიერებას, ტერენს მალიკის (Terrence Malick) ფილმის მსგავსად, რომელიც „აპოკალიფტოს“ (Apocalypto) ყალიბშია ჩასმული. დახვეწილობა არასოდეს ყოფილა ინიარიტუს ძლიერი მხარე. წინა ნამუშევრები „ბიუტიფულ“ (Biutiful) და „ბაბილონ“ (Babel) ცდილობდნენ პირქუში დრამის შექმნას უხეში სცენარიდან გამაღიზიანებელი სიმარტივით. ეს ნაკლი შემსუბუქდა „ბერდმენში“ (Birdman) იმ მხიარული მანერის გამო, რომლითაც გადაჭარბება იყო ჩაქსოვილი მასალაში. ზოგჯერ „გადარჩენილიც“ ახერხებს ამას. ინიარიტუ წარმოგვიდგენს მაკაბრული შეხვედრების სერიას, მაგრამ ვერ ახერხებს მათ გარშემო დამაჯერებელი ამბის აგებას. ერთ მომენტში, გლასი ცეცხლოვანი ისრის დაცემას შეესწრება, რაც მეორდება.