„გაქცეული“ 20 წლის წინ გამოვიდა თითქმის შეუმჩნევლად, თუმცა მაყურებელი შეძრა. უეინ კრამერის უხეშმა, ჰიპერკინეტიკურმა სამოქმედო თრილერმა პოლ უოკერი ნიუ-ჯერსის ღამის ქვესკნელში უწყვეტი კოშმარის ეპიცენტრში ჩააგდო. ძალადობრივი, მორალურად გამხრწნელი და დაუნდობელი ტემპით განვითარებული ფილმი უოკერს შორს გასცდა იმ „სუფთა“ იმიჯიდან, რომელიც განსაზღვრავდა მის ვარსკვლავურ კარიერას, მათ შორის „ფორსაჟის“ ფილმებს. უოკერი განასახიერებს ჯოი გაზელს, მაფიის დაბალი რანგის შემსრულებელს, რომელსაც დანაშაულში გამოყენებული იარაღის განკარგვა ევალება. როდესაც ერთ-ერთი ასეთი იარაღი ბავშვის ხელში აღმოჩნდება, ჯოი ჯოჯოხეთურ ღამეს ატარებს ქალაქში, რომელიც სავსეა მტაცებლებით, ნარკომანებით, კორუმპირებული პოლიციელებით და უარესით. კრამერი ფილმს გადაღებისას მკვეთრ ფერებსა და აგრესიულ მონტაჟს იყენებს, გარეუბნის სახლებს, ყინულის მოედნებსა და სტრიპტიზ-კლუბებს ადუღებულ ქვაბებად აქცევს. ის არის სასტიკი და გადაჭარბებული, და მოითხოვს ისეთ მძლავრ მთავარ როლს, რომელიც ფილმს დაშლისგან იხსნის. და მიუხედავად იმისა, რომ უოკერს ხშირად აკრიტიკებდნენ ერთფეროვანი შესრულებისთვის, მან გამოავლინა ინტენსივობა, რასაც ცოტა ვინმე ელოდა. კრამერი „გაქცეულს“ ურბანულ ჯოჯოხეთში ჩაძირვად აფორმებს, სადაც ყოველი ახალი ლოკაცია და პერსონაჟი წინაზე უფრო მტრულად განწყობილია. ფილმი ხმაურიანი და ბინძურია, მკაცრი განათებით, სწრაფი მონტაჟით და ველური კამერის მოძრაობებით, რომლებიც ჯოის პანიკასთან ერთად წინ მიიწევს. ფილმი ქაოტური ენერგიით მიედინება, როდესაც ჯოი იარაღის კვალს მისდევს, მაგრამ აღმოაჩენს, რომ ის სულ უფრო შორდება ბედის ირონიით, რაც ბნელად სასაცილო იქნებოდა, ფილმი ასეთი დაუნდობლად პირქუში რომ არ იყოს. კრამერი თავის ფილმებში ხშირად აბალანსებდა დრამატულს კომედიით, როგორც ეს „ქულერში“ ან „ლომბარდის ქრონიკებში“ მოხდა, ან სერიოზული ტონითა და ვარსკვლავური შემადგენლობით, მაგალითად „გადაკვეთაში“. „გაქცეულში“ ის ერთგულია ფილმის სიმახინჯის, უარს ამბობს კიდეების შერბილებაზე, ადვილი მორალური მინიშნებების შეთავაზებაზე ან დაძაბულობის განმუხტვაზე. თითქმის ყველა პერსონაჟი სასტიკი ან მტაცებლურია, ხოლო სინაზის იშვიათი მომენტები ხანმოკლეა. ნიუ-ჯერსის ეს ნაწილი, როგორც ჩანს, მხოლოდ სუტენიორებით, ნარკობარონებითა და კორუმპირებული პოლიციელებით არის დასახლებული. ბავშვებიც კი არ არიან უსაფრთხოდ, რადგან ფილმის დიდი ნაწილი პოლის 10 წლის მეზობლის, ოლეგის პარალელურ მოგზაურობას ასახავს, რომელიც ძალადობრივი ოჯახური ცხოვრებიდან თავის დაღწევის შემდეგ ბნელ თავგადასავალში აღმოჩნდება. ერთ სიურეალისტურ მონაკვეთში, ოლეგს, თითქოსდა, მოსიყვარულე წყვილი გადაარჩენს, თუმცა ისინი მთელი ფილმის ყველაზე ბოროტ პერსონაჟებად იქცევიან. ერთადერთი ზრდასრული, რომელიც ნამდვილ სიკეთეს ავლენს, ჯოის ცოლი, ტერეზაა (ვერა ფარმიგა), რომელიც ფილმის მოულოდნელი გმირი ხდება. ფილმი განუწყვეტლივ წინ მიიწევს, ძალადობრივი სროლებით, მუშტი-კრივებითა და დევნებით სავსე. ის ყინულის მოედანზე სისხლიანი ცემით სრულდება. ტონი იმდენად აგრესიულია, რომ ფილმი ქაოსში ჩაძირვის რისკის ქვეშ დგას, და მისი უსიამოვნოობა ზოგჯერ თვითპაროდიის ზღვარზეა. მაგრამ მის გამრუდებას ხელს უშლის უოკერის შესრულება, რომელიც ისეთივე ინტენსიური და შეშფოთებულია, როგორც ფილმის დანარჩენი ნაწილი, და მთელ ამ ბინძურ სიმფონიას ადამიანურ ცენტრს ანიჭებს. 2006 წელს უოკერი ყველაზე მეტად ცნობილი იყო თავისი თავდაჯერებული და ბიჭური ხიბლით, განსაკუთრებით მაღალბიუჯეტიან სტუდიურ ფილმებში, როგორიცაა „ფორსაჟი“. „გაქცეული“ ამ ყველაფერს ართმევს. ჯოი გაზელი არ არის მაგარი ან უძლეველი. როგორც კი იარაღი ღია სივრცეში აღმოჩნდება, ის საკუთარ თავს მკვდარ ადამიანად მიიჩნევს; მან ზუსტად იცის, რამდენად ადვილია მისი მოშორება და მთელ ღამეს ამ ცოდნისგან გაქცევაში ატარებს. უოკერი ჯოის განასახიერებს, როგორც პიროვნებას, რომელიც მუდმივად კოლაფსის ზღვარზეა. მისი მხრები ჩამოშვებულია, თვალები მოუსვენრად დაჰკრავს, ხოლო ხმა დაძაბულობისგან უწყდება. თავის მიმოხილვაში როჯერ ებერტმა აღნიშნა, რომ ფილმი ზედმეტად სწრაფად ვითარდება, რათა უოკერს საშუალება მიეცეს ეთამაშა, და თქვა, რომ სანაცვლოდ, „ის უბრალოდ იქცევა, შემაშფოთებელი სისწრაფით“. ჯოი სასოწარკვეთილებით არის განპირობებული, და უოკერი შიშს სახეზე ასახავს, რაც ფილმის გადაჭარბებულ სისასტიკეს ამყარებს. ამ ეტაპზე, უოკერი „ორმაგი ფორსაჟსა“ და „ფორსაჟს“ შორის შუალედურ პერიოდში იყო და ძირითადად ჩნდებოდა უაზრო თრილერებში, რომლებიც მის გარეგნობაზე იყო აგებული, როგორიცაა „ლურჯში“ (Into the Blue), ან საოჯახო ფილმებში, როგორიცაა „რვა ქვემოთ“ (Eight Below). კლინტ ისტვუდის „ჩვენი მამების დროშებში“ შესრულებული მისმა ნამუშევარმა იმავე წელსაც კი მის ამერიკულ „სრულყოფილებას“ ეყრდნობოდა. „გაქცეულმა“ მისი ფანები, ალბათ, გააკვირვა, მით უმეტეს, რომ უოკერი წინააღმდეგობას უწევს ცდუნებას, ჯოი გამომსყიდველ გმირად აქციოს ფილმის უმეტეს ნაწილში. ის ისეთივე ნაძირალაა, როგორც ყველა სხვა, ეგოისტური მოტივაციით, დანაშაულის გრძნობითა და ოჯახის დაცვის ცხოველური მოთხოვნილებით ამოძრავებული. მისი უარი, დაეყრდნო ხიბლს ან შეარბილოს თავისი კიდეები, მის შესრულებას სიმკვეთრეს მატებს. უოკერს ესმის, რომ ჯოის მიზანი არ არის გმირობა; უბრალოდ ღამის გადარჩენა, და ეს შესრულება, უდავოდ, მისი ნაადრევად შეწყვეტილი კარიერის ყველაზე მიმზიდველია. მიუხედავად იმისა, რომ სამი წლის შემდეგ ის „ფორსაჟის“ სამყაროს დაუბრუნდებოდა და თავის ყველაზე დიდ ჰიტებს მიაღწევდა, მას არასოდეს ჰქონია ისეთი საინტერესო ან ძლიერი როლი, როგორც „გაქცეულში“. „გაქცეული“ უოკერის ფილმოგრაფიაში უჩვეულო გამონაკლისად გამოიყურება, მაგრამ ის აჩვენებს, თუ რისი უნარი ჰქონდა მას, როდესაც გამოწვევის შემცველ მასალას იღებდა. ამ შესრულებამ მოითხოვა დაუცველობა, გამძლეობა და ეკრანზე შეშინებულის წარმოჩენის სურვილი. უოკერმა ეს მოთხოვნები სრულად დააკმაყოფილა.