ხელოვნების სამყაროს გაშუქება (ან მასზე სატირის შექმნა) ცნობილად რთულია — ის უკვე ისედაც ზედმეტად აბსურდულია, ამიტომ სათანადო სატირისთვის საჭირო რეალობის გამძაფრება არ მუშაობს. არსად არის წასასვლელი. მაგრამ ჩვენ გვჭირდება გაბედული არტისტები, რომლებიც გამოიყენებენ თავიანთ შინაგან ტობიას ფიუნკეს და დაფიქრდებიან: „მაგრამ იქნებ ჩვენთან გამომივიდეს?“ და ასე, ქეთი იანს დიდი დამსახურება ეკუთვნის იმისთვის, რომ „გალერისტთან“ ერთად ეს გამოწვევა მიიღო. „გალერისტი“ მაიამის პრესტიჟულ გალერეაში იწყება, „ართ ბაზელის“ დაწყების დილას. ამ „ქარიშხლის წინარე სიმშვიდეში“ გალერეის მფლობელი პოლინა (ნატალი პორტმანი უორჰოლის სტილის ქერა პარიკში) და მისი ასევე დაძაბული ასისტენტი, კიკი (ჯენა ორტეგა), ნერვიულობენ. პოლინას სჯერა თავისი ახალი არტისტის, სტელა ბერჯესის (და’ვაინ ჯოი რენდოლფი). მაგრამ მოეწონება თუ არა ის „გაუნათლებელ მასებს“, ანუ მათ, ვინც „ართ ბაზელზე“ წვეულებებისთვის და ინსტაგრამზე ბრჭყვიალა ხელოვნების დასადებად მოვიდნენ? ეს ღია კითხვაა, და სანდენსზე მისი პრემიერის ფონზე, შეუძლებელია არ აღინიშნოს მსგავსება ამ „ართ ბაზელის“ ბრბოს, რომელსაც პოლინა და კიკი ვერ იტანენ, და პარკ სიტიში მყოფ ბევრ ადამიანს შორის, ვინც ნულ ფილმს უყურებს და მთელ ენერგიას სააგენტოს წვეულებებზე მოხვედრას ანდომებს. უკეთესი განსჯის მიუხედავად, პოლინა ადრე უშვებს გალერეაში თავხედ ინფლუენსერს, დალტონ ჰარდბერის (ზაკ გალიფიანაკისი, რომელიც, ისევე როგორც ყველა ამ ფილმში, მაქსიმალურად „პერფორმანსულია“), იმ იმედით, რომ ის თავის მრავალრიცხოვან გამომწერებს შოუს შესახებ ამბავს მიაწვდის. სანამ დალტონი ამას მოასწრებს, ის წაიქცევა და ხელოვნების ნიმუშზე ლურსმნდება. და ასე, „გალერისტი“ ხელოვნების სამყაროს შუაგულში „უიკენდი ბერნისთან“ ხდება, უსწრაფესი ტემპით მიჰყვება დაბრკოლებას დაბრკოლებაზე, სანამ პოლინა და კიკი იგებენ, რა უყონ ამ მკვდარ სხეულს, რომელიც თამამი ხელოვნების ნიმუშის სახით დიდ ყურადღებას იპყრობს. ფილმის მთავარი პრობლემა ამ დაბრკოლებების დაგეგმვა კი არ არის, არამედ ის, რომ ის უბრალოდ არასდროს არის საკმარისად სასაცილო. ადრეული მეთიუ მარკსის ხსენებიდან დაწყებული, გვიანდელი ბრიტანელი არტისტის, დემიენ ჰირსტის ხსენებით დამთავრებული, იანის სცენარი სახელების დაუსრულებელი ჩამონათვალია. ეს დაუცველობად, აუდიტორიისთვის მუდარად იკითხება, რომ მას ესმის ის სამყარო, რომელშიც თამაშობს. სანდენსის სხვა ფილმში, „მომენტში“, ალექსანდრ სკარსგარდის შესრულება ეგომანიაკი რეჟისორის როლში ცენტრალურ ადგილს იკავებს, მაშინ როცა მის გარშემო მყოფები ძირითადად ჩვეულებრივად თამაშობენ. შესაძლოა, ეკრანის აბსურდული პერსონაჟებით გადატვირთვა მომხიბვლელი იყოს — მათი ერთმანეთთან ურთიერთობის ყურების დაპირება ზედმეტად მიმზიდველია, რომ წინააღმდეგობა გაუწიო — მაგრამ ეს ძალიან ხშირად ოთახიდან ჟანგბადს იწოვს; აუდიტორიას ნამდვილად შეუძლია მხოლოდ ერთი ზედმეტად გამოკვეთილი პერსონის აღქმა ერთდროულად. ყინულივით ცივი ხელოვნების დილერიდან (კეტრინ ზეტა ჯონსი) უგემოვნო კოლექციონერამდე (დანიელ ბრიული), „გალერისტი“ ხელოვნების სამყაროს კარკატურების მთელ ნაკადს ერთმანეთს უპირისპირებს თითქმის ყველა სცენაში. ყოველი შესრულებისას, რომელიც მაქსიმალურ გაზვიადებაზეა გათვლილი, საბოლოო შედეგი დამღლელია. ზოგიერთ მსახიობს უკეთ გამოსდის თავისი როლის „გადაღეჭვა“, ხოლო აუქციონის სცენა, რომელიც დრამას პირდაპირ „გაუჭრელი ძვირფასი ქვების“ სცენიდან იღებს, ეფექტურად ყიდის თავის ფსონებს, ორტეგა კი შესანიშნავად ასრულებს სწრაფად მოლაპარაკე აუქციონერის როლს. „ხავერდოვანი ელექტროხერხზე“ უფრო მეტად, ვიდრე „კვადრატზე“ მეტად, „გალერისტი“ განიცდის უამრავი მითითების დაგროვებას და აუდიტორიისთვის სუნთქვის საშუალების არმიცემას. ტექნიკურად დახვეწილი, მისი ჰიპერაქტიური „სტედიკამი“ გალერეის ირგვლივ ზუმავს და ხელს უშლის ერთადერთ ლოკაციას კლაუსტროფობიულად იგრძნოს თავი, ხოლო კომპოზიტორ ენდრიუ ორკინის გამორჩეული მუსიკა ძარცვის მსგავს განწყობას ქმნის და მოვლენებს დინამიურად აგრძელებს. თავის დასკვნით მომენტებში, „გალერისტი“ ამტკიცებს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ხელოვნების სამყაროს ყველა მაქინაცია აბსურდულია (და „ართ ბაზელზე“ გამძაფრებულია), მაინც არსებობენ ადამიანები, როგორიცაა პოლინა, რომლებიც ამ რთულ პროცესს გადიან, რადგან ესმით, რომ საუკეთესო ნამუშევარს მაინც აქვს შთაგონების ძალა. ცინიზმიდან ეს გვიანი გადახვევა მხოლოდ ერთ ნახატზეა დაფუძნებული და ასევე ზედმეტად მარტივად, დაუმსახურებელ კოდად გვეჩვენება. „გალერისტის“ პრემიერა 2026 წლის სანდენსის კინოფესტივალზე შედგა.