განახლებული ინფორმაცია: ბერლინის კინოფესტივალის დირექტორის, ტრიშა ტატლის მხარდამჭერთა პეტიციას ამჟამად კინოინდუსტრიის 1400-ზე მეტი წარმომადგენელი უერთდება, მათ შორის რეჟისორები, პროდიუსერები და მსახიობები. ღია წერილის ვებსაიტის მიხედვით, 1579 ხელმოწერიდან 1407 უკვე გადამოწმებულია. ხელმომწერებს შორის არიან ოსკაროსანი რეჟისორი შონ ბეიკერი, ოსკარის ნომინანტი კინორეჟისორი ტოდ ჰეინსი, ოსკაროსანი მსახიობი ტილდა სუინტონი, კლებერ მენდონსა ფილიო, ოსკარის ნომინანტი ფილმის „საიდუმლო აგენტი“ რეჟისორი, ოსკარის ნომინანტი რეჟისორი ორენ მუვერმანი, არი ფოლმანი, ოსკარის ნომინანტი ფილმის „ვალსი ბაშირთან“ რეჟისორი, პროდიუსერი ნენსი სპილბერგი და ილკერ ჩატაკი, ოსკარის ნომინანტი ფილმის „მასწავლებლების ოთახი“ რეჟისორი. სხვა ხელმომწერებს შორის არიან კაროლინ ლინკი, ოსკაროსანი ფილმის „არსად აფრიკაში“ რეჟისორი, ნადავ ლაპიდი, „ოქროს დათვის“ მფლობელი ფილმის „სინონიმები“ რეჟისორი, მსახიობი-მწერალი-რეჟისორი მარია შრადერი, ემის ჯილდოს მფლობელი ფილმისთვის „არატრადიციული“, რეჟისორი ირა საქსი და მარენ ადე, ოსკარის ნომინანტი ფილმის „ტონი ერდმანი“ რეჟისორი. პეტიცია გავრცელდა გერმანიის კულტურის მინისტრის, ვოლფრამ ვაიმერის მიერ მოწვეული ბერლინის კინოფესტივალის მმართველი ორგანოს საგანგებო შეხვედრის წინ, რომელიც ხუთშაბათს დილით გაიმართა „ბერლინალეს“ „სამომავლო მიმართულების“ განსახილველად. ვარაუდობდნენ, რომ შეხვედრა მოწვეული იყო ფესტივალზე გაკეთებული პოლიტიკური განცხადებების კრიტიკის საპასუხოდ. ხუთშაბათის შეხვედრაზე გადაწყვეტილება არ მიღებულა, მაგრამ ვაიმერის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ მოლაპარაკებები უახლოეს დღეებში გაგრძელდება. პეტიციაში ნათქვამია: „თუ საგანგებო შეხვედრა მოწვეულია ფესტივალის ხელმძღვანელობის მომავლის გადასაწყვეტად, სასწორზე დევს არა მხოლოდ ერთი დანიშვნა. საუბარია მხატვრულ თავისუფლებასა და ინსტიტუციურ დამოუკიდებლობას შორის ურთიერთობაზე.“ ქვემოთ მოცემულია სრული განცხადება: ღია წერილი „ბერლინალეს“ მომავლის შესახებ როგორც კინორეჟისორები გერმანიასა და მის ფარგლებს გარეთ, ღრმა შეშფოთებით ვადევნებთ თვალს „ბერლინალეს“ ირგვლივ მიმდინარე დებატებს და ტრიშა ტატლის გათავისუფლების წინადადებას. ჩვენ ვიცავთ „ბერლინალეს“ იმისთვის, რაც ის ფუნდამენტურად არის: გაცვლის ადგილი. „ბერლინალე“ უფრო მეტია, ვიდრე წითელი ხალიჩა ან სათაურების სერია. ეს არის სივრცე, სადაც პერსპექტივები იკვეთება, თხრობები კითხვის ნიშნის ქვეშ დგება და სოციალური დაძაბულობა ჩნდება. სწორედ აქ იშლება დისკურსი – კინოს გულში. ბოლო დროს გაკრიტიკდა სცენიდან გაკეთებული განცხადებები. არცერთი ეს შენიშვნა არ გაუკეთებია თავად ფესტივალის ხელმძღვანელობას, არამედ მოწვეულ კინორეჟისორებს. საერთაშორისო კინოფესტივალი არ არის დიპლომატიური ინსტრუმენტი; ეს არის დემოკრატიული კულტურული სივრცე, რომელიც დაცვის ღირსია. მისი სიძლიერე მდგომარეობს იმაში, რომ მას შეუძლია განსხვავებული პერსპექტივების შენარჩუნება და მრავალფეროვანი ხმების წარმოჩენა. ფესტივალის ხელმძღვანელობისა და კინორეჟისორების ფოტო, რომელზეც პალესტინის დროშა ჩანდა, ასევე გაკრიტიკდა. საერთაშორისო სტუმრებთან ერთად გადაღება ასეთი ფესტივალის პრაქტიკის ნაწილია. განსხვავებული იდენტობების ხილვადობა არ არის მოწონება; ეს არის ღია და დემოკრატიული საზოგადოებრივი სფეროს გამოხატულება. როდესაც პერსონალური შედეგები გამომდინარეობს ინდივიდუალური განცხადებებიდან ან სიმბოლური ინტერპრეტაციებიდან, ეს შემაშფოთებელ სიგნალს აგზავნის: კულტურული ინსტიტუტები პოლიტიკური ზეწოლის ქვეშ ექცევიან. თუ საგანგებო შეხვედრა მოწვეულია ფესტივალის ხელმძღვანელობის მომავლის გადასაწყვეტად, სასწორზე დევს არა მხოლოდ ერთი დანიშვნა. საუბარია მხატვრულ თავისუფლებასა და ინსტიტუციურ დამოუკიდებლობას შორის ურთიერთობაზე. „ბერლინალე“ ყოველთვის იყო პოლიტიკური – არა პარტიული პოლიტიკური, არამედ სოციალურად ჩართული. ფილმი კონფლიქტებს თვალსაჩინოს ხდის, ხსნის პერსპექტივებს და ხელშესახებს ხდის უსამართლობისა და ძალადობის გამოცდილებას. კინო აჩენს მორალურ კითხვებს და გვთხოვს, გავუძლოთ გაურკვევლობას, ნაცვლად იმისა, რომ ნაადრევად მოვაგვაროთ იგი. ის ანათებს ძალაუფლების სტრუქტურებს და წარმოაჩენს ჩაგვრის გამოცდილებას – არა იმისთვის, რომ მარტივი პასუხები გასცეს, არამედ იმისთვის, რომ შესაძლებელი გახადოს მნიშვნელოვანი საჯარო დებატები. სწორედ აქ მდგომარეობს მისი დემოკრატიული ღირებულება. განსაკუთრებით გლობალური კრიზისის დროს, გვჭირდება სივრცეები, რომლებსაც შეუძლიათ უთანხმოების შენარჩუნება. კულტურული ინსტიტუტების დამოუკიდებლობა იცავს არა მხოლოდ მხატვრულ თავისუფლებას, არამედ თავად დემოკრატიული დისკურსის სიცოცხლისუნარიანობას. თუ ყოველი დაპირისპირება ინსტიტუციურ შედეგებამდე მიდის, დისკურსი კონტროლს უთმობს ადგილს. ჩვენ ვემხრობით გაცვლის კულტურას და არა დაშინებას. სადაც მრავალფეროვნება რჩება ხილული, დემოკრატია რჩება ცოცხალი.