წარმოიდგინეთ: თვეების განმავლობაში განქორწინების გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ, ამ ამბავს მეუღლეს უზიარებთ, მეორე დილით კი რუსეთი უკრაინაში შეიჭრება. რა თქმა უნდა, შესაძლოა, თუ აღმოსავლეთ ევროპაში არ ცხოვრობთ, შეჭრა არც ისე დიდ გავლენას მოახდენს თქვენზე, როგორც განქორწინების ადვოკატის დაქირავების აუცილებლობა. მაგრამ ლიეტუვაში მცხოვრები ვიტასისა (მარიუს რეპშისი) და მარიასთვის (ჟიგიმანტე ელენა იაკშტაიტე), ომი ახალ გართულებებს ქმნის მათთვის და მათი ქალიშვილის, დოვილესთვის (ამელია ადაომაიტიტე), ამ გაუთვალისწინებელ დროს. რეჟისორი და სცენარისტი ანდრიუს ბლაზევიჩიუსი ყურადღებით აკვირდება რთულ საოჯახო დინამიკას, რომელიც განქორწინების შემდეგ გარდაუვლად ჩნდება, და ამ ყველაფერს უკრაინაში შეჭრის დროულ კონტექსტში ათავსებს, რათა მკვეთრად წარმოაჩინოს ომისა და სოციალური სამართლიანობის რეალობა. 2022 წელს მარია და ვიტასი ცალ-ცალკე საწოლებში იღვიძებენ იმ ამბით, რომ რუსეთი უკრაინაში სრულმასშტაბიან შეჭრას იწყებს. ეს ხდება სულ რაღაც ერთი დღის შემდეგ, რაც მარიამ ვიტასს განუცხადა, რომ განქორწინება სურდა, თუმცა არ უთქვამს, რომ თვეების განმავლობაში ჩუმად ჰქონდა რომანი თავის კოლეგასთან, იურატესთან (ინდრე პატკაუსკაიტე). მიუხედავად იმისა, რომ ვიტასი სრულიად მოულოდნელად აღმოჩნდა ამ სიტუაციაში, მისი უშუალო პრობლემა საცხოვრებელი ადგილის პოვნაა. მარია ოჯახის ერთადერთი მარჩენალია, ის ვიდეოპროდუქციის კომპანიაში მუშაობს, რომელიც სოციალური მედიისთვის უხარისხო ვიდეოებს ამზადებს. ვიტასი, ოდესღაც წარმატებული კინორეჟისორი, რომელიც ამჟამად უმუშევარია, როგორც ზიზღით უყურებს მარიას სამსახურს, ისე აქტიურად სარგებლობს მისი ხელფასით. სანაცვლოდ, ის არის ოჯახის მთავარი მეურვე – ზრუნავს ქალიშვილ დოვილესზე, ამზადებს სადილს და საგულდაგულოდ ასუფთავებს სახლს. განშორება მარიასაც და ვიტასსაც ცხოვრებას სრულ არეულობაში უგდებს. წყვილი პრო-უკრაინულია და ამის საჩვენებლად ყველაფერს აკეთებს. ვიტასი იძულებულია, თავის რუსეთის მიმართ სიმპათიით განწყობილ მშობლებთან დაბრუნდეს, თუმცა დღეგამოშვებით ქვებს ესვრის რუსული მანქანების ფანჯრებს. ის მოხალისეობას იწყებს სურსათის ბანკში და მონაწილეობს სამხატვრო პროტესტებში ქალაქში, იყენებს რა თავის მცირე პოპულარობას გზავნილის გასაძლიერებლად. ამასობაში, ომის დაწყებიდან მალევე, მარია უკრაინელი ლტოლვილების ოჯახს შემოიყვანს საცხოვრებლად მასთან და დოვილესთან. ის აქტიურად ეწინააღმდეგება თავისი კომპანიის რუსეთთან გაგრძელებულ პარტნიორობას საკუთარი კარიერის რისკის ფასადაც კი და ქალიშვილთან ერთად უკრაინის დროშას აფრიალებს თავის აივანზე, მხარდაჭერის მკაფიო ნიშნად. თუმცა, ომის გაგრძელებასთან ერთად, ვიტასის ქმედებები სულ უფრო და უფრო პერფორმატიული ხდება, მარია კი გაღიზიანებულია ლტოლვილების სახლში ხანგრძლივი ყოფნით, ვისთანაც კომუნიკაცია თითქმის არ შეუძლია. ფონზე, დოვილეს სკოლაში პრობლემები ექმნება, რადგან ბავშვები მშობლების განსხვავებულ განწყობებს იმეორებენ. ფილმი „როგორ განქორწინდე ომის დროს“ ფრთხილად და მიზანმიმართულად ასახავს რუსეთის შეჭრით გამოწვეულ რეალურ და რთულ გრძნობებს, და იმის ნაცვლად, რომ ვინმესკენ თითი გაიშვიროს, ფილმი გაიძულებს შეხედო ომის ნიუანსებს, ყველა ნაკლოვანებითურთ. ლიეტუვის დედაქალაქ ვილნიუსში მცხოვრები მარია და ვიტასი კარგად იცნობენ ევროპელ მეზობლებთან მუშაობას და ბევრ ლიეტუველს აქვს გარკვეული კავშირი ორ მეომარ ქვეყანასთან. მიუხედავად იმისა, რომ მარია და ვიტასი საჯაროდ გამოხატავენ უკრაინის მიმართ მხარდაჭერას, ეს მხარდაჭერა დროთა განმავლობაში სუსტდება. ეს არ არის მხოლოდ შავი კვადრატების სოციალურ ქსელში გამოქვეყნება ან სიცარიელეში ტვიტების გაგზავნა — ისინი არ არიან „სლეკტივისტები“ — მაგრამ მათი პერფორმატიული ქმედებები და ისტორიის სწორ მხარეს ყოფნის სურვილი, მრავალი თვალსაზრისით, ეგოისტურად გამოიყურება. განშორების შემდეგ ზედა საშუალო კლასის პრივილეგია სრულად იშლება. მარია ბედნიერია, რომ უკრაინელი დედა და მისი ორი ვაჟი მასთან იცხოვრებენ, რაც მისი დახმარების მზადყოფნის თამამი გამოვლინებაა. მაგრამ ის სამივეს ვიტასის ყოფილ ოფისში ათავსებს და მალე უკვე წუწუნებს, თუ რაოდენ ჭუჭყიანები არიან და უჭირს მათთან კომუნიკაცია. როდესაც ის გამომწვევად ტოვებს სამსახურს იმის გამო, რომ მისი კომპანია რუსეთთან კავშირებს არ გაწყვეტს, მას არ გაუთვალისწინებია, რომ ჯერ კიდევ უნდა უზრუნველყოს თავისი ქალიშვილი და მასთან მცხოვრები ახალი ოჯახიც. ეს არის პრივილეგიის შესანიშნავი მაგალითი, რომ მარია ასე თავდაჯერებულია სამსახურის დატოვებაში თავისი მორალური პრინციპების საფუძველზე, მაშინ როდესაც რეალობა ისაა, რომ ადამიანების უმეტესობა მორალურად საეჭვო კომპანიებში მუშაობს და იქ რჩება იმ უბრალო მიზეზის გამო, რომ მათ ხელფასი სჭირდებათ. მსტისლავ ჩერნო უკრაინაში ომის ბნელ სიღრმეებში შეგვიყვანს. ვიტასისთვის სახლში დაბრუნება ნიშნავს, რომ მას აწუხებს მშობლების მიერ რუსული „Fox News“-ის ანალოგის ყურება, არხის, რომელიც პროპაგანდას ავრცელებს და ის სასოწარკვეთილად ცდილობს, მშობლები დაარწმუნოს, არ დაიჯერონ მისი. როდესაც რუსულ სანომრე ნიშანს ხედავს, არც კი ყოყმანობს, რომ მანქანის ფანჯარაში ქვა ესროლოს, როგორც პროტესტის ძალადობრივი ფორმა. რა თქმა უნდა, შეჭრაში რუსეთის მთავრობაა დამნაშავე, მაგრამ უნდა გადაიხადონ თუ არა ამ მოქალაქეებმა იმის ფასი, რაზეც მათ მცირე ან საერთოდ არ აქვთ კონტროლი? ვიტასი ფიქრობს, რომ დიახ. სამუშაოს ძებნის ნაცვლად, ის მოხალისეობს (ხანდახან იღებს საკვებს, რომელიც ლტოლვილებისთვის არის განკუთვნილი, წყალობით