გიგანტური მონსტრების სამყარო: ფილმები, რომლებსაც ყურადღება უნდა მიაქციოთ

გიგანტური მონსტრები თითქმის ყოველთვის შთამბეჭდავია, რაც ცხადი ხდება მაშინ, როდესაც მათ შესახებ უამრავ ფილმს უყურებ. თუმცა, ყველა გიგანტური მონსტრის ფილმი არ არის კარგი, და ზოგიერთი მართლაც ცუდი მათგანი არც თუ ისე შთამბეჭდავია, მაშინაც კი, როდესაც აქცენტი გიგანტურ მონსტრებზე კეთდება. ამიტომ, ისინი თითქმის ყოველთვის შთამბეჭდავია. და თუ ისინი ოდნავ მაინც შთამბეჭდავია, მაშინ ფილმების ყურება ალბათ ღირს. მაგრამ თუ არ გაქვთ დრო, რომ ეძებოთ ნაკლებად ცნობილი ან ტიპური გიგანტური მონსტრების ფილმები, მაშინ მინიმუმ ქვემოთ ჩამოთვლილებს მაინც უნდა გაეცნოთ. თუ მონსტრი საგრძნობლად აღემატება საშუალო ადამიანის ზომას და რამდენიმე მნიშვნელოვანი სცენის ცენტრშია, მაშინ, ამ კონტექსტში, ფილმი შეიძლება მივიჩნიოთ გიგანტური მონსტრების ჟანრის ნიმუშად (ბოდიში „გრემლინებს“, „ფრანკენშტეინის“ ნებისმიერ ადაპტაციასა და „დრაკულას“; თქვენ არ ხართ საკმარისად დიდი ამ კატეგორიისთვის). „წყნარი ოკეანის ზღვარი“ (Pacific Rim) კაიჯუს ჟანრის ფილმებს თითქმის ნებისმიერ სხვა ინგლისურენოვან ფილმზე უკეთ ესმის, ან უფრო ზუსტად, გილერმო დელ ტოროს ესმის კაიჯუს ფილმები უკეთ, ვიდრე ნებისმიერ სხვა კინორეჟისორს, რომელსაც ამ ჟანრის ფილმი გადაუღია ინგლისურ ენაზე. ეს არ ნიშნავს, რომ ის საუკეთესო არაიაპონური გიგანტური მონსტრის ფილმია, მაგრამ კაიჯუს ფილმები ოდნავ განსხვავდება გიგანტური მონსტრების ფილმებისგან. კაიჯუს ფილმებში მონსტრები განსაკუთრებით დიდები არიან, ცათამბჯენის ზომის. და „წყნარი ოკეანის ზღვარში“, ამ გიგანტურ მონსტრებს პირდაპირ „კაიჯუ“ ეწოდებათ, რაც მაგარია. სიუჟეტურად, ეს არის დიდი მონსტრებისა და დიდი რობოტების შესახებ, რომლებსაც ადამიანები აშენებენ ამ მონსტრებთან საბრძოლველად. ეს ჰგავს იმას, თუ როგორ თამაშობს განსაკუთრებით წარმოსახვითი ბავშვი თავისი სათამაშო ფიგურებით, მაგრამ ამ ბავშვს აქვს ბლოკბასტერის ზომის ბიუჯეტი და როგორღაც იცის რეჟისორობა. ის ძალიან უაზროა, მაგრამ კარგად აცნობიერებს საკუთარ უაზრობას, და სწორედ ეს ხდის მას დიდებულს და უცნაურად მომხიბვლელს, ისეთი გზებით, რომელთა ახსნა ცოტა რთულია, მაგრამ საბოლოო ჯამში ძალიან ადვილია მათი შეგრძნება. დილის გულწრფელობის სურნელი უნდა გიყვარდეს. ან საღამოს. ან როდესაც გინდათ „წყნარი ოკეანის ზღვარს“ უყუროთ. პირველი, მაგრამ არა უკანასკნელი „გოძილას“ ფილმი, რომელიც აქ აღნიშვნის ღირსია, არის „გოძილა დესტროიას წინააღმდეგ“ (Godzilla vs. Destoroyah). ეს ფილმი აჯამებს სერიის ჰეისეის ეპოქას, რომელიც 1984 წელს დაიწყო და მიზნად ისახავდა, რომ გოძილა არსებითად კვლავ შემზარავი გამხდარიყო. შოუას ეპოქის ბოლოს ის ცოტა ბავშვებისთვის შესაფერისი და უდავოდ გმირული გახდა, ამიტომ ჰეისეის ეპოქის ფილმებმა ის კვლავ ერთგვარ ბოროტმოქმედებად წარმოაჩინეს, მაგრამ შემდეგ უფრო ანტიგმირად გადაიქცა. მორალური სირთულე „გოძილა დესტროიას წინააღმდეგშიც“ ჩანს, რადგან აქ სხვა ტიტულოვანი მონსტრი გაცილებით საშიშია, მაგრამ თავად გოძილაც კვლავ საფრთხეს წარმოადგენს, რადგან ის „დნობის“ რეჟიმშია, რის გამოც ნებისმიერ მომენტში აფეთქებისა და უთქმელი ზიანის მიყენების შიში არსებობს. ძირითადად, „გოძილას“ ფილმისთვის ფსონები ამაზე მაღალი ვერ იქნებოდა, და ეს არის მთავარი მიზეზი, თუ რატომ არის ეს ფილმი ასეთი ძლიერი და განსაკუთრებით ემოციური, თუ სერიალის საერთო ისტორიით ხართ დაინტერესებული (და ყველა იმ ფილმით, რომელიც ამ ფილმამდე 40 წლის განმავლობაში გამოვიდა). გილერმო დელ ტორო არ არის ერთადერთი ლეგენდარული კინორეჟისორი, რომელმაც 21-ე საუკუნეში მონსტრების ფილმების ჟანრში სცადა ბედი, რადგან ბონგ ჯუნ-ჰომ ეს 2006 წელს გააკეთა ფილმით „მასპინძელი“ (The Host) და ასევე ერთგვარად „მოარტყა მიზანს“. მართალია, აქ მონსტრი არ არის კაიჯუს ზომის, მაგრამ ის საკმარისად დიდია ამ მიზნებისთვის, აღარაფერს ვამბობ მნიშვნელოვან საფრთხეზე. ასევე, შემცირებული ზომა (კაიჯუსთან შედარებით) ნიშნავს, რომ აქ კონფლიქტი საბოლოო ჯამში ცოტა უფრო ინტიმური და პირადი ხასიათისაა. იმის ნაცვლად, რომ მთელი ქალაქი განადგურების რისკის ქვეშ იყოს, „მასპინძელი“ არის ოჯახზე, რომელიც იშლება, როდესაც ერთ-ერთი მათგანი მონსტრის მიერ არის გატაცებული, და ამიტომ ისინი საკმაოდ ქაოტურ ძიებაში მიდიან მის დასაბრუნებლად. როგორც ბონგ ჯუნ-ჰოს სხვა ფილმებში („მკვლელობის მოგონებები“ და „პარაზიტი“), „მასპინძლის“ ტონი შეიძლება მოუწესრიგებელი ჩანდეს, და შესაძლოა ასეც იყოს, მაგრამ ყველაფერი როგორღაც მუშაობს და ერთიანდება, მთელი ფილმი არის სასაცილო, სევდიანი, ამაღელვებელი და ზოგჯერ სანახაობრივიც კი. მართალია, ის ტექნიკურად არ არის ერთ-ერთი ყველაზე ამბიციური ტრილოგია, მაგრამ 1990-იანი წლების სამი „გამერას“ ფილმი, რომლებიც ტრილოგიას ქმნის? ისინი ყველა საკმაოდ დიდებულია. და ისინი აღსანიშნავია იმით, რომ ყოველი მომდევნო წინა ნაწილზე ოდნავ უკეთესია, ამიტომ აქ ხაზგასმულია „გამერა 3: ირისის შურისძიება“ (Gamera 3: Revenge of Iris), თუნდაც ისიც უნდა ნახოთ, „გამერა: სამყაროს მფარველი“ (Gamera: Guardian of the Universe) და „გამერა 2: ლეგიონის შეტევა“ (Gamera 2: Attack of Legion) (სინამდვილეში, ეს აუცილებელია, თუ გსურთ მესამე ფილმის სრულად შეფასება). მთელმა ტრილოგიამ „გამერა“ ისე გადატვირთა და გააცოცხლა, რომ ის „გოძილას“ იაფფასიან ასლზე გაცილებით მეტი გახდა. ეს ფილმი „გოძილა დესტროიას წინააღმდეგზე“ მაღლა დგას, ბოლოს და ბოლოს. შუსუკე კანეკომ ამ ფილმების რეჟისორობა იმდენად კარგად შეასრულა, რომ Toho-მ ის 2001 წელს „გოძილას“ ფილმის რეჟისორად მიიწვია, და საუბრის გაგრძელებით... კვლავ „გოძილას“ ვუბრუნდებით, მაგრამ ახლა მის უფრო გამყოფ მილენიუმის ეპოქას. „გოძილა, მოტრა და მეფე ღიდორა: გიგანტური მონსტრების ყოვლისმომცველი შეტევა“ (Godzilla, Mothra and King Ghidorah: Giant Monsters All-Out Attack) წარმოგვიდგენს გოძილას ყველაზე მავნებლურ მდგომარეობაში. ის აქ იმდენად ბოროტია, რომ მეფე ღიდორა ერთ-ერთი კარგი ბიჭია, ან ყოველ შემთხვევაში, მეფე ღიდორას ეს ვერსია...