რეჟისორ გილერმო დელ ტოროს შემდეგი ფილმი უკვე მუშაობის პროცესშია და ეს შედევრი მზადდება. მიუხედავად იმისა, რომ მან მრავალი ფილმი გადაიღო, დელ ტორო ყველაზე მეტად ცნობილია ისეთი ნამუშევრებით, როგორიცაა „ბლეიდი“ (Blade), „ფავნის ლაბირინთი“ (Pan’s Labyrinth) და „ჰელბოი“ (Hellboy). მისი ფილმები ხშირად აერთიანებს საშინელებათა და ფენტეზის ჟანრებს, განსაკუთრებული აქცენტით მონსტრებზე. მისი ბოლო წარმატებული ნამუშევარია 2025 წლის ფილმი „ფრანკენშტეინი“ (Frankenstein), რომელმაც Rotten Tomatoes-ზე კრიტიკოსებისგან 85% (Tomatometer) და მაყურებლისგან 94% (Popcornmeter) მოიპოვა. Screen Rant-ის ჯეკ უოლტერსმა (Jack Walters) „ფრანკენშტეინის“ თავის მიმოხილვაში დაწერა, რომ ვიზუალური ეფექტები და დეკორაციები „თითქოს მერი შელის გონებიდანაა სულიერად ამოგლეჯილი“. ამ წარმატების შემდეგ ბუნებრივად ჩნდება კითხვა: „რა იქნება რეჟისორის შემდეგი ნაბიჯი?“ საბედნიეროდ, პასუხი უკვე გვაქვს. გილერმო დელ ტორო პოპულარულ ფენტეზის ჟანრის რომანს ფილმად აქცევს, თავისი უნიკალური სტილით. როდესაც კაზუო იშიგურომ (Kazuo Ishiguro) თავისი ახალი წიგნი, „დამარხული გიგანტი“ (The Buried Giant), 2015 წელს გამოუშვა, ცხადი იყო, რომ ისტორიული ფენტეზის ჟანრის ეს ზღაპრული ნაწარმოები ადრე თუ გვიან ეკრანზე გამოვიდოდა. ავტორი ფართოდ მიიჩნევა ერთ-ერთ საუკეთესო თანამედროვე მწერლად. მან 1989 წელს ბუკერის პრემია, ხოლო 2017 წელს ლიტერატურის დარგში ნობელის პრემია მოიგო, 2018 წელს კი რაინდის წოდება მიენიჭა. პროდიუსერები ხარბად იჭერენ მის წიგნებზე უფლებების მოპოვების შესაძლებლობას. ამასთან, „დამარხული გიგანტი“ ისეთ შთაბეჭდილებას ტოვებს, თითქოს ის სპეციალურად ეკრანიზაციისთვის დაიწერა. მოქმედება ვითარდება არტურის შემდგომ პერიოდის დიდ ბრიტანეთში, დაახლოებით VI ან VII საუკუნეებში, სადაც საქსონები და ბრიტანელები სისხლიანი დაპირისპირების შემდეგ გვერდიგვერდ დასახლდნენ. ისტორია მოგვითხრობს ხანდაზმულ წყვილზე, აქსელსა (Axl) და ბეატრისზე (Beatrice), რომლებიც გადაწყვეტენ, რომ ახლომდებარე სოფელში მცხოვრარ შვილს ეწვიონ. თუმცა, მათ გზა დრაკონის სუნთქვის ნისლში უნდა გაიარონ, რომელიც კოლექტიურ ამნეზიას იწვევს და ყველაფერს შლის, ქვეყნის ომებით განადგურებული წარსულიდან მოქალაქეების საკუთარ ოჯახებამდე. ისინი უეჭველად დაკარგავენ შვილის მოგონებებს. მეტიც, ტყე სავსეა ჯადოსნური არსებებით, როგორებიც არიან ორკები, სპრაიტები და დრაკონები. გზად ისინი ხვდებიან საქსონელ ჯარისკაცს, სახელად უისტანს (Wistan), ორკისგან დაკბენილ ბავშვს, ედვინს (Edwin) და არტურის ლეგენდებიდან ცნობილ სერ გავაინს (Sir Gawain). ოთხივე ერთიანდება ძიებაში, რომელმაც შესაძლოა ისინი ამნეზიისგან გაათავისუფლოს, თუმცა არ იციან, ვინ იქნებიან ისინი ან როგორ გამოიყურება სამყარო ამის შემდეგ. ეს მომხიბვლელი ისტორიაა, საკმარისი იმპულსით მაყურებლის ყურადღების შესანარჩუნებლად. გარდა ამისა, ისტორიული ფენტეზის ჟანრმა პოპულარობა მოიპოვა „სამეფო კარის თამაშების“ (Game of Thrones) წყალობით (თუმცა მოთხრობები, აღსანიშნავია, არაფრით ჰგავს ერთმანეთს), რაც „დამარხული გიგანტის“ ისტორიას ფილმისთვის იდეალურ არჩევანს ხდის. იგი ასევე იკვლევს კოლექტიური ტრავმის, მტკივნეული მოგონებების აუცილებლობისა და დანაკარგის ტკივილის მწვავე თემებს. საბედნიეროდ, კინოს გიგანტი გილერმო დელ ტორო ამ ისტორიას Netflix-ისთვის ეკრანზე გააცოცხლებს და ამას Stop-Motion ანიმაციის საშუალებით გააკეთებს. ის თანამშრომლობს „მატილდა მიუზიკლის“ (Matilda the Musical) სცენარისტ დენის კელისთან (Dennis Kelly). თუკი ვინმესთვის უნდა მენდო ეს პროექტი, ეს სწორედ დელ ტოროა. ის გენიოსია უკიდურესად მელანქოლიური, ზღაპრულ-იგავური ისტორიების ადაპტაციაში, რომლებიც ღრმა თემებს იკვლევენ. მეტიც, Stop-Motion ანიმაცია წიგნისთვის იდეალური არჩევანია. ეს მედიუმი ხშირად იწვევს ან უცნაურ შეგრძნებას, ან ზღაპრულ ატმოსფეროს. ორივე მათგანი სასარგებლო იქნება „დამარხული გიგანტისთვის“, რომელიც თანამედროვე იგავს ჰგავს, ძალიან იდუმალი ქვეტექსტებით. კარგი ამბავი ის არის, რომ ამ ტიპის ანიმაცია დელ ტოროს გატაცება იყო, სანამ ის ლაივ-ექშენზე გადავიდოდა. მან Netflix-ისთვის Stop-Motion სატელევიზიო შოუები გადაიღო, ხოლო მისმა 2022 წლის Stop-Motion ფილმმა „პინოქიო“ (Pinocchio) მოიპოვა ოქროს გლობუსი, ოსკარი და BAFTA საუკეთესო ანიმაციური ფილმისთვის. გეპეტოს (Gepetto) დიზაინი ამ ფილმში აქსელსაც კი მაგონებს. საბოლოო ჯამში, „დამარხული გიგანტი“ ნამდვილი შედევრია. კაზუო იშიგუროს „დამარხული გიგანტი“ ასევე გილერმო დელ ტოროსთვის იდეალურ შემდეგ Stop-Motion ფილმად მოჩანს, რადგან ის „პინოქიოს“ შესანიშნავი გაგრძელებაა. ეს ისტორიები თითქოს ერთმანეთთან პირდაპირ დიალოგში არიან ომის თემის გამო. დელ ტოროსეული კლასიკური ზღაპრის ვერსია 1930-იანი წლების ფაშისტური იტალიის ფონზე ვითარდება. გეპეტო ხის ბიჭუნას აგებს, რათა შეამსუბუქოს შვილის, კარლოსის (Carlos), მეორე მსოფლიო ომში დაღუპვის გამო გამოწვეული მწუხარება. ასეთი სახის მწუხარება ყველგანაა „დამარხულ გიგანტში“, თუნდაც არავის ახსოვდეს, რატომ გლოვობენ ისინი. „სიამოვნების კუნძულის“ მონახულების ნაცვლად, პინოქიო ფაშისტური ჯარისკაცების საწვრთნელ ბანაკში ხვდება, რათა ომისთვის მოემზადოს. მისგან მოელიან სრულ მორჩილებას ბრძანებების მიმართ, მიუხედავად იმ სისასტიკისა, რასაც ის აკვირდება, რაც რთულია. საბოლოო ჯამში, ფილმი მაყურებელს ბრმა მორჩილებისგან გაფრთხილებას უწევს. იშიგუროს წიგნი იკვლევს დანაშაულის გრძნობას, რომელსაც ჯარისკაცები ატარებენ სხვების მოსაკლავად ბრძანებების შესრულების გამო. მეტიც, მთელი ფილმის ქვეტექსტი ომით გამოწვეული ტრავმაა. იტალიელები განიცდიან როგორც ომის კოლექტიურ ტრავმას, ასევე ინდივიდუალურ დანაკარგს. „დამარხული გიგანტის“ თემები „პინოქიოში“ ნაპოვნი თემების ბუნებრივ გაგრძელებას ჰგავს. წიგნი თანაბრად დაინტერესებულია იმით, თუ როგორ შეუძლია ომს მთელი თემების ტრავმატიზება, ვიდრე მხოლოდ უშუალოდ ჩართული ინდივიდების დაზარალება. „დამარხული გიგანტის“ ფილმის ამჟამინდელი სტატუსი უცნობია, მაგრამ დელ ტოროს მიხედვით შეგვიძლია ვივარაუდოთ.