გილერმო დელ ტოროს კარიერას მოლიპულობით ვერ მიაღწევ. პირიქით, ოსკაროსანი რეჟისორი ყოველთვის საკუთარ თავზე დებდა ფსონს, მიუხედავად იმისა, იღებდა ფილმებს ადამიანებზე, რომლებიც „თევზ-კაცების“ მიმართ ვნებას განიცდიან, თუ უპირისპირდებოდა რეალურ მონსტრს, ჰარვი ვაინშტაინს (რის გამოც მისმა მეგობარმა ჯეიმს კამერონმა კინაღამ იჩხუბა შერცხვენილ მაგნატთან დელ ტოროს პატივსაცემად). ამით დელ ტორო ერთგული დარჩა დაუმორჩილებლობისა და ანტი-ავტორიტარიზმის თემების, რომლებიც დიდი ხანია განსაზღვრავენ მის შემოქმედებას, რამაც კიდევ უფრო განამტკიცა მისი რეპუტაცია, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე პატივცემული თანამედროვე ნახევრად საკულტო ფიგურა. მან სიტყვები საქმითაც დაამტკიცა, უფრო პირდაპირი გაგებით. ვაინშტაინის Miramax-ი, მოგეხსენებათ, იყო 1997 წლის ფილმ „მიმიკის“ საპროდუსერო კომპანია, რომელიც თავად იყო სამეცნიერო ფანტასტიკური საშინელებათა ფილმი არსებებზე და დელ ტოროსთვის ინგლისურენოვანი რეჟისორული დებიუტი და პირველი გამოცდილება მთავარი სტუდიური სურათის გადაღებისას. მიუხედავად იმისა, რომ 2018 წელს The Independent-თან ინტერვიუში ფილმის გადაღების გამოცდილება „საშინლად, საშინლად, საშინლად“ შეაფასა, მან სხვაგან აღიარა, რომ ამ გამოცდილებამ მას ღირებული გაკვეთილი ასწავლა, მიუხედავად ვაინშტაინის მუდმივი ჩარევისა და კულისებში ბულინგისა. 2006 წელს The Guardian-ის ჟურნალისტ მარკ კერმოდთან საუბრისას, დელ ტორომ გაიხსენა, თუ როგორ უთხრეს უარი „მიმიკის“ ფინანსისტებმა, როდესაც მას ფილმისთვის კონკრეტული კადრი სურდა, „ამიტომ მე ვთქვი: 'ფსონს დაგიდებთ: ჩემს ხელფასს დავდებ ამ კადრზე, და თუ ის საბოლოო მონტაჟში მოხვდება, თქვენ უკან დამიბრუნებთ თანხას'“. რა თქმა უნდა, დელ ტორომ ფული დაიბრუნა. წახალისებულმა, მან შემდეგ ხელფასის „ნახევარი“ დადო 2002 წლის ფილმ „ბლეიდ II-ზე“ იმის გამო, რომ ფილმის საბოლოო მონტაჟში მისი სასურველი ვამპირის დიზაინები იქნებოდა გამოყენებული და კვლავ გაიმარჯვა. მაგრამ, სამწუხაროდ, მესამედ ბედმა არ გაუღიმა, როდესაც მან იგივე აზარტული თამაში ითამაშა თავისი კომიქსების ფილმ „ჰელბოის“ გაურკვეველ ასპექტზე. უცნაურია 2004 წლის „ჰელბოის“ კომპრომისულ ფილმად მოხსენიება. მიუხედავად იმისა, რომ ვიზუალურად ის შედარებით ერთგულია მაიკ მინიოლას ორიგინალური მასალისა (ნაწილობრივ იმიტომ, რომ მინიოლას „ჰელბოის“ კომიქსებსა და დელ ტოროს ამ ეპოქის დაბალბიუჯეტიანი ნამუშევრების ძლიერ ჩრდილიან, მინიმალისტურ გოთურ ესთეტიკას შორის გარკვეული გადაფარვაა), ის მაინც რეჟისორის შემოქმედებაა არსებების დიზაინის, ადამიან-მონსტრის რომანებისა და რთული მამა-შვილის ურთიერთობების თვალსაზრისით. თუმცა, დელ ტოროს შემდგომ პროექტებთან შედარებით, რონ პერლმანის პირველი გამოჩენა ჰელბოის როლში არც ისე უცნაურად და უხეშად გამოიყურება. მაგრამ, მიუხედავად იმისა, რომ შესაძლოა წააგო ის შეტაკება, რაც მას ხელფასის ნახევარი დაუჯდა, დელ ტორომ სხვა ბრძოლები მოიგო ფილმის განვითარების დროს, მათ შორის პერლმანის როლზე დანიშვნის ბრძოლა. ამაზე მეტიც, ამან გაამყარა მისი ერთგულება, რომ ნაკლები მიეღო იმისთვის, რომ თავიდან აეცილებინა შემოქმედებითი ხედვის შეწირვა. ასე მოხდა, როდესაც ის 2006 წელს „ფავნის ლაბირინთით“ დაბრუნდა. როგორც მან Guardian-ის სტატიაში განმარტა, მან კვლავ დათმო თავისი ხელფასის ნაწილი, რათა შეენარჩუნებინა მხატვრული კონტროლი ფილმზე. „ჩვენ არ გაგვიფორმებია კონტრაქტი, რომელშიც პუნქტები იქნებოდა გათვალისწინებული, თუ ფილმი ამდენს გამოიმუშავებდა. არანაირი სისულელე. უბრალოდ აიღეთ ჩემი ხელფასი, ჩემი სიტყვით. და [ფილმის დამფინანსებლებმა] ეს მიიღეს“, - აღნიშნა მან. შედეგი? „ფავნის ლაბირინთი“ აღმოჩნდა განსაცვიფრებელი პოლიტიკური ფანტასტიკური ალეგორია, რომელიც ასევე დიდ გაკვეთილს წარმოადგენს კინემატოგრაფიაში. მას შემდეგ არაფერი შეცვლილა. 2017 წელს Bright Wall/Dark Room-თან საუბრისას, დელ ტორომ გამოავლინა, რომ მან მსგავსად „გადადო“ ხელფასის ნაწილები თავისი უაღრესად ძვირადღირებული გიგანტური მექა ბლოკბასტერ „წყნარი ოკეანის ზღვარზე“, თავისი გოთური საშინელებათა-რომანტიკული დრამა „ალისფერი პიკი“ და თავისი საუკეთესო სურათის ოსკაროსანი, პოლიტიკურად რადიკალური, თევზ-კაცებთან რომანტიული „წყლის ფორმა“ ფილმებზეც კი. შესაძლოა, ის „მდიდარი კაცი“ არ არის (მისი სიტყვები The Guardian-თან), მაგრამ ის ბევრად უკეთესია.