როდესაც Glitch Productions-მა გასულ წელს გამოუშვა ანიმაციური სერიალის „გვინევერას რაინდები“ (Knights of Guinevere) პილოტი, ეს იყო მნიშვნელოვანი ნაბიჯი 2D ინდი ანიმაციის განვითარებაში. ავსტრალიური სტუდია, რომელიც ძირითადად 3D ციფრული ჰიტებით არის ცნობილი, პირველად შეაბიჯა 2D ანიმაციის სამყაროში. ეს მოხდა დანა ტერასთან, „ბუს სახლის“ (The Owl House) შემქმნელთან თანამშრომლობით, რომელმაც უკვე დაამტკიცა, რომ მას შეუძლია წარმატებული პროექტების შექმნა და შენარჩუნება ტრადიციული სტუდიური სისტემის ფარგლებში. ტერასი გაერთიანდა თავის დიდი ხნის თანამშრომლებთან და გამოცდილ სტუდიურ ვეტერანებთან, ჯონ ბეილი ოუენთან („ბუს სახლი“, „კლარენსი“) და ზაკ მარკუსთან („ბუს სახლი“, „ვარსკვლავი ბოროტების ძალების წინააღმდეგ“), რათა შეექმნათ და განევითარებინათ „გვინევერას რაინდები“, რომელიც ახლა ნამდვილ ვირუსულ ჰიტად იქცა YouTube-ზე. ეს ექსპერიმენტი სრულფასოვან კამპანიად გადაიქცა. Glitch-მა ოფიციალურად დაამტკიცა „გვინევერას რაინდების“ სრულმასშტაბიანი წარმოება. გამოსვლის თარიღი, ეპიზოდების რაოდენობა და სხვა დეტალები ჯერჯერობით გასაიდუმლოებულია, თუმცა Glitch-მა მომავალი ეპიზოდების თრეილერი გამოაქვეყნა. ეს გადაწყვეტილება Youtube-ის დამოუკიდებელ პილოტს გარდაქმნის მდგრად სერიალად და წარმოაჩენს შოუს, როგორც ერთ-ერთ ყველაზე ყურადღების ცენტრში მყოფ მაგალითს იმისა, თუ როგორ შეიძლება ფუნქციონირებდეს დამოუკიდებელი 2D წარმოება ფართო მასშტაბით. რა თქმა უნდა, ვარსკვლავის ჩართულობა ხელს უწყობს წარმატებას და Glitch-ს უფრო მეტი ფინანსური რესურსი აქვს, ვიდრე ბევრ სხვა ინდი სტუდიას. მიუხედავად ამისა, „გვინევერას რაინდები“ გამოირჩევა, როგორც ნამდვილი ავანგარდი დღევანდელი ცვლილებებისა ფანდომზე ორიენტირებული ინდი ანიმაციისკენ, მაშინ როცა სტუდიები ძირითადად უფრო ფართო, IP-ზე დაფუძნებულ პროექტებს ანიჭებენ უპირატესობას. ტერასისთვის, ეს პროექტი გაფართოებაზე მეტს ნიშნავს. ის ადასტურებს წარმოების მოდელს, რომელიც მან მიზანმიმართულად შექმნა ნულიდან. მისი ადრეული ეტაპებიდანვე, „გვინევერას რაინდები“ ისევე ეხებოდა ინფრასტრუქტურას, როგორც სიუჟეტის მოყოლას. ტერასი არ იყო დაინტერესებული უბრალოდ კიდევ ერთი შოუს შექმნით. მას სურდა საწარმოო „პაიპლაინის“ შექმნა. „მართლაც, ერთ-ერთი რამ, რამაც ეს შესაძლებლობა მიმაღებინა,“ უთხრა ტერასმა Cartoon Brew-ს, „იყო შანსი, შემექმნა ჩემი საკუთარი „პაიპლაინი“ სტუდიაში, რომელსაც არ ჰქონდა 2D შოუს გამოცდილება.“ ეს განსხვავება გადამწყვეტია. Glitch-ში არ არსებობდა მემკვიდრეობით მიღებული 2D სტრუქტურა, არ იყო დადგენილი დეპარტამენტების ნაკადი, სტანდარტული ბიუჯეტირების მოდელი და არც გრძელვადიანი აღმასრულებელი იერარქია, რომელიც ეუბნებოდა მას, თუ როგორ კეთდებოდა ეს ყოველთვის. შემქმნელისთვის, რომელმაც წლები გაატარა მსხვილ ამერიკულ სტუდიაში ამ სტრუქტურების მართვაში, ეს თავისუფლების მომტანი იყო. „ბევრი რამ ვისწავლე სტუდიური სისტემის განვითარების პროცესში“, – თქვა მან. „ვისწავლე ადამიანებისგან, რომლებსაც აღფრთოვანებული ვარ, და ვისწავლე ტოქსიკური ხელმძღვანელობისგან – ისეთი რაღაცები, რისი მიბაძვაც არ მსურდა. მინდოდა, გამომეყენებინა ყველაფერი, რაც ვისწავლე, და მენახა, შემეძლო თუ არა გამართული „პაიპლაინის“ შექმნა და რესურსებით, რაც გვქონდა, რაღაც საოცარი და ლამაზის გაკეთება.“ პილოტმა აჩვენა, რომ ამბიცია არ იყო უადგილო. შედარებით მცირე გუნდით, მსხვილ ამერიკულ სტუდიურ შოუებთან შედარებით, „გვინევერას რაინდებმა“ წარმოადგინა დახვეწილობისა და სამყაროს მშენებლობის ისეთი დონე, რომელიც კონკურენციას უწევდა დასავლური სატელევიზიო ანიმაციის საუკეთესო ნიმუშებს. ის არ ჰგავდა შემცირებულ ინდი კონცეფციის დამტკიცებას; ის არ იყო იმის ანიმატიკა, რაც შეიძლებოდა ყოფილიყო; ეს იყო 26 წუთიანი განსაცვიფრებელი ნამუშევარი, რომელიც ოთხ თვეში 16 მილიონზე მეტჯერ ნახეს. Glitch-ის სრულმა შეკვეთამ დაადასტურა, რომ პილოტი არ იყო უბრალოდ ექსპერიმენტი. ეს იყო უფრო დიდი ნარატივის საწყისი თავი, რომელიც ტერასმა თავიდანვე დაგეგმა. „გვინევერას რაინდების“ ერთ-ერთი ყველაზე შთამბეჭდავი ელემენტი მისი წარმოების დიზაინია. შოუ ერთმანეთთან აკავშირებს ხელუხლებელ ფანტასტიკურ იკონოგრაფიას ინდუსტრიულ დაცემასთან, მითიურ გამოსახულებებს ინფრასტრუქტურასა და შრომასთან აერთიანებს. ტერასი ამ სპეციფიკას თანამშრომლობას მიაწერს, განსაკუთრებით კი არტ-დირექტორ ამბერ ბლეიდ ჯონსთან. თავიდანვე, ორივე მათგანი გადაწყვეტილი იყო, რომ ყველაზე ფანტასტიკური გარემოც კი ხელშესახები უნდა ყოფილიყო. „ყველაფერი ისე უნდა ყოფილიყო, თითქოს ადამიანის ხელით იყო შექმნილი“, – თქვა ტერასმა. „პარკიც კი. შორიდან ის სრულყოფილი და ხელუხლებელი ჩანს. მაგრამ როდესაც ახლოს მიხვალთ, ხედავთ ხრახნებს, საღებავის ლაქებს, მოვლის დეტალებს.“ ჯონსის გამოცდილება თემატურ გასართობ ინდუსტრიაში მოულოდნელად გამოსადეგი აღმოჩნდა. კვლევის დროს, მათ შეისწავლეს, თუ როგორ მალავენ რეალური ატრაქციონები თავიანთ მექანიზმებს. „პარკში მშენებლებს არ უნდა შეხვდეთ“, – თქვა ტერასმა. „ისინი უხილავი უნდა იყვნენ, რათა სტუმრების გამოცდილება არ გაფუჭდეს. ამ ელემენტის ჩვენს ფონებში დამატება აუცილებელია.“ ეს დიზაინის ფილოსოფია ასახავს შოუს თემატურ საზრუნავს. ნაცნობი გარეგნობის პარკის ბრწყინვალე სანახაობისა და შოუს გააზრებულად შემუშავებული პერსონაჟების მიღმა შრომა დგას. ილუზიის მიღმა მექანიზმებია. ეს არის განცდა, რომელიც მიზანმიმართულად თანამედროვეა და ეფუძნება შემქმნელს, რომელმაც უშუალოდ იხილა, როგორ მუშაობს დიდი სისტემები, როგორც უკეთესობისკენ, ასევე უარესობისკენ. ვიზუალურად, სერიალი ინარჩუნებს ტერასის ინსტინქტს მიმზიდველი პერსონაჟების დიზაინის მიმართ, მაშინაც კი, როდესაც სიუჟეტი ბნელდება. „მე პირადად ძალიან მომწონს მიმზიდველი, საყვარელი პროპორციები პერსონაჟებში“, – თქვა მან. ეს ინსტინქტი მიზანმიმართულ კონტრასტს ქმნის, რადგან ნაცნობი სილუეტები ტრაგიკულ სიუჟეტურ ხაზებს