„გლიტერბოლ სიტიში“ ჩადენილი მკვლელობა: დოკუმენტური ფილმი, რომელიც პასუხებს არ იძლევა

„World of Wonder Productions“ და მისი დამფუძნებლები, კინორეჟისორები რენდი ბარბატო და ფენტონ ბეილი, ალბათ, ყველაზე მეტად ცნობილნი არიან მრავალმხრივი ნიჭის მქონე რუპოლ ანდრე ჩარლზთან, იგივე ფენომენალურ „რუპოლის დრეგ-რბოლასთან“ (RuPaul's Drag Race) თანამშრომლობით. მაგრამ ემიზე ჯილდოების მფლობელმა კომპანიამ და მისმა შემოქმედებითმა დუეტმა წარმატებას მიაღწიეს მუსიკის პროდუქციაში, პოდკასტებში, სატელევიზიო გადაცემებსა და დოკუმენტურ ფილმებში, ძირითადად LGBTQ+ თემატიკის აქცენტით. ეს ცნობილია 2000 წლის „თემი ფეის თვალების“ (The Eyes of Tammy Faye) დოკუმენტური ფილმით, რომელიც ეძღვნება დისკრედიტირებულ ტელევანგელისტს, შემდეგ კი გეი-ხატად ქცეულ თემი ფეი ბაკერს. ეს ფილმი საფუძვლად დაედო 2021 წლის მხატვრულ ფილმს, რომელმაც ჯესიკა ჩესტეინს ოსკარი მოუტანა საუკეთესო მსახიობი ქალის როლისთვის. მათი უახლესი პროექტი, ორნაწილიანი დოკუმენტური ფილმი „მკვლელობა „ბრჭყვიალა ქალაქში““ (Murder in Glitterball City), რომლის პრემიერა 19 თებერვალს HBO-ზე შედგება, არის ამაღელვებელი ნამუშევარი, რომელიც იკვლევს 2010 წელს ლუისვილში, კენტუკის შტატში, დრეგ-შემსრულებელ ჯეიმს კეროლის სამარცხვინო მკვლელობას, რომელიც გეი წყვილის, ჯეფრი მანდტისა და ჯოზეფ ბანისის ხელით მოხდა – ანუ, მანდტის ან/და ბანისის ხელით, რადგან დოკუმენტური ფილმი დეტალურად იკვლევს, თუ როგორ შეიძლებოდა მკვლელობა ორივეს მიერ ჩადენილიყო. ამ გაურკვევლობის ოსტატური შესწავლა გამოარჩევს „მკვლელობას „ბრჭყვიალა ქალაქში““, რაც გვიჩვენებს, თუ როგორ უნდა მოვყვეთ ნამდვილი კრიმინალური ამბავი. დოკუმენტური ფილმი „მკვლელობა „ბრჭყვიალა ქალაქში““, რომელიც ეფუძნება დევიდ დომინის არამხატვრულ წიგნს „ბნელი ოთახი „ბრჭყვიალა ბურთის ქალაქში““ (A Dark Room in Glitter Ball City) (დომინი თავადაც ჩნდება დოკუმენტურ ფილმში), იწყება ჯოი ბანისის შემზარავი ვიდეოჩანაწერით, სადაც ის დანაშაულს საკუთარ თავზე იღებს და იარაღმომარჯვებული თვითმკვლელობით სიკვდილს იმუქრება, სანამ მისი პარტნიორი, ჯეფრი მანდტი, კადრს მიღმა, მოტელის საწოლზე მშვიდად სძინავს. ერთი შეხედვით, ყველაფერი ნათელია: ბანისმა თქვა, რომ ეს მან ჩაიდინა, ამიტომ როგორ შეიძლება დოკუმენტური ფილმი ორ საათზე მეტხანს გაგრძელდეს, როდესაც მთავარი ამბავი დასაწყისშივე გამჟღავნდება? ეს არის პირველი იმ მოლოდინების სერიიდან, რომლებიც თავიდანვე ყალიბდება და შემდეგ იმსხვრევა. დოკუმენტური ფილმი დომინის სცენით იწყება, რომელიც მცირე ისტორიულ კონტექსტს გვაწვდის, მათ შორის, მეტსახელის „ბრჭყვიალა ქალაქი“ (Glitterball City) წარმოშობას, რომელიც ლუისვილს მიანიჭეს, როგორც ბრჭყვიალა ბურთის — ანუ, უფრო ცნობილად, დისკო ბურთის — სამშობლოს. ის გვიჩვენებს სახლს 1435 S. Fourth St.-ზე, ერთ-ერთ დიდ, დიდებულ ვიქტორიანულ სახლს ამერიკის ერთ-ერთ ყველაზე „მოჩვენებებიან“ უბანში, სადაც 2009 წლის აპრილ/მაისში 37 წლის კეროლი მოკლეს, შემდეგ კი სარდაფში დაასაფლავეს „რაბერმეიდის“ კონტეინერში, კირით სავსე, მისი კიდურები კი ისე იყო დამტვრეული, რომ გვამი ჩატეულიყო. ეს ყველაფერი მანდტის შემზარავი 9-1-1 ზარის შემდეგ ვლინდება, რომელიც (შესაძლოა) მეორე სართულის საძინებელშია ჩაკეტილი და პოლიციას ჩქარობას სთხოვს, მის ხმაში შიშს კი ემატება ჩაკეტილ კარზე ხის განმეორებითი დარტყმის შემაშფოთებელი ხმა. ორივე მამაკაცი დაკითხვაზე მიჰყავთ და სწორედ აქ იხსნება დოკუმენტური ფილმის მთავარი არსი. მიუხედავად იმისა, რომ ორივე აღიარებს, რომ სახლში მოკლეს მამაკაცი და მისი ცხედარი სარდაფში დაასაფლავეს, თითოეული მეორეს ადანაშაულებს, ქმნიან ისტორიებს, სადაც ისინი მსხვერპლი არიან და არა დამნაშავეები. ეს გრძელდება მათ ინდივიდუალურ სასამართლო პროცესებზე, სადაც ერთ-ერთი ყველაზე შოკისმომგვრელი გამოვლინება ხდება მთელი დოკუმენტური ფილმისთვის. სამყარო, რომელშიც მკვლელობა მოხდა, და მისი აქტორები ცოცხლდება საზოგადოების წევრებთან, ნაცნობებთან, ყოფილ საყვარლებთან, ადვოკატებთან და სხვებთან ინტერვიუების საშუალებით. ადგილობრივები ხატავენ იდეალური უბნის სურათს, ადგილის, სადაც ყველა ერთმანეთს იცნობს და სადაც გეებს შეუძლიათ „ზედაპირზე“ ცხოვრება, სადაც დრეგში გამოწყობილი მამაკაცები დაუსჯელად დადიან ქუჩაში. თუმცა, ეს არის ადგილი მოჩვენებებიანი აწმყოთი, სადაც მოჩვენებები, როგორც ჩანს, ყველგან არიან, და ბნელი წარსულით, სადაც მანდტისა და ბანისის სახლი ოდესღაც სანატორიუმი იყო, სადაც ექიმი სარდაფში პაციენტებზე სადისტურ ექსპერიმენტებს ატარებდა, და მკვლელობები — დაწყებული იმ პირისგან, ვინც სახლი იყიდა ამის შემდეგ — „დაახლოებით ყოველ ორ წელიწადში ერთხელ“ ხდება. თუმცა, რასაც „მკვლელობა „ბრჭყვიალა ქალაქში““ საუკეთესოდ აკეთებს, არის ამ ინტერვიუების გამოყენება მანდტისა და ბანისის პიროვნებების გასაშლელად, მათგან არც ერთის სასარგებლოდ გადაწყვეტის გარეშე. ის ქმნის საქმეს, სადაც მანდტი უდანაშაულოა, იძულებულია ბანისის მიერ ამოთხაროს ორმო კეროლის გვამისთვის და ბანისის ძალადობის გამო საკუთარ საძინებელშია შეშინებული, სანამ მანდტის მანიპულაციური და ორპირი წარსული არ გამომჟღავნდება. ანალოგიურად, დოკუმენტური ფილმი ფოკუსირებულია ბანისის კრიმინალურ ისტორიაზე, ხატავს მას, როგორც სავარაუდო მკვლელს, სანამ არ აჩვენებს ტკბილ სასიყვარულო წერილებს, რომლებიც მან ყოფილ მეგობარ ბიჭს გაუგზავნა. კეროლიც კი არ არის დაზღვეული, ის ერთ მომენტში წმინდანად არის მიჩნეული, მეორეში კი ნარკოტიკებით მოვაჭრე ცოდვილად. ფილმში ფრენსის მაკდორმანდი თამაშობს. „მკვლელობა „ბრჭყვიალა ქალაქში““ მაყურებელს პასუხს არ აძლევს. ზუსტად მაშინ, როდესაც გგონია, რომ იცი, ვინ ჩაიდინა ეს, არ იცი. დოკუმენტური ფილმის ყველაზე დინამიკურ სცენაში, მათ მიერ სასამართლო პროცესებზე მიცემული ჩვენებები გვერდიგვერდ არის ნაჩვენები, ერთი შეჩერებულია, მეორე კი ნაწყვეტებად მიედინება, დეტალურად აღწერს თითქმის იდენტურ ისტორიებს იმის შესახებ, თუ როგორ განვითარდა მოვლენები იმ ღამეს, თითოეული მეორეზე მიუთითებს. რატომ მოხდა ეს, გაურკვეველია. იყო ეს ეჭვიანობა, არასწორად წასული ჯგუფური სექსუალური აქტი, თუ, შესაძლოა, რაღაც სხვა.