MonsterVerse-ის ეპოქამდე, ატომური სუნთქვის გამოსყიდვის ისტორიებამდე და ბევრად ადრე, სანამ კრიტიკოსები კვლავ მიიღებდნენ კაიჯუ კინოს, არსებობდა 1998 წლის „გოძილა“ – ბლოკბასტერი, რომელმაც უამრავი ფული გამოიმუშავა, თუმცა რატომღაც მაინც ყველას გაუფუჭა ხასიათი. როლანდ ემერიხის რეჟისორობით შექმნილმა ამერიკულმა რიმეიქმა მსოფლიო მასშტაბით 379 მილიონი დოლარი გამოიმუშავა გამოსვლისთანავე. ქაღალდზე ეს ფრენჩაიზის დასაწყებად იდეალური რიცხვები იყო, რეალურად კი მან მონსტრების ფილმების ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე მწვავე დებატები გამოიწვია. ახლა ეს სადავო სამეცნიერო-ფანტასტიკური სპექტაკლი მომავალ თვეში სტრიმინგ პლატფორმებს ტოვებს – ასე რომ, თუკი ოდესმე გინდოდათ კაიჯუ ქაოსის ამ ეპოქის ხელახლა ნახვა (ან განხილვა), თქვენი დრო იწურება. ფილმში მთავარ როლებს მეთიუ ბროდერიკი (როგორც ბირთვული რეგულირების მეცნიერი ნიკ ტატოპულოსი), ჟან რენო, მარია პიტილო, ჰენკ აზარია და კევინ დანი ასრულებენ. პერსონაჟები ცდილობენ, იპოვონ და შეაჩერონ მუტაცირებული არსება, მას შემდეგ რაც ის ატლანტის ოკეანიდან გამოვა და ნიუ-იორკს გაანადგურებს. მაგრამ შედეგი არ იყო კარგი. საზოგადოების უკმაყოფილება იმდენად დიდი იყო, რომ Toho-მ, „გოძილას“ ორიგინალურმა იაპონურმა სტუდიამ, მოგვიანებით ამ ვერსიის არსებას „ზილა“ (Zilla) გადაარქვა შემდგომ გამოჩენებში. შეგიძლიათ თავად მიხვდეთ, რატომ. ლეგენდარულმა კრიტიკოსმა როჯერ ებერტმა ფილმი იმ დროს მიმოიხილა და განაცხადა, რომ 1998 წლის „გოძილა“ იყო ხმაურიანი, ცარიელი სპექტაკლი – ცივი, მექანიკური ბლოკბასტერი, რომელმაც მასშტაბი სულში აურია. რეცენზია მკაცრად აკრიტიკებდა ფილმის დამოკიდებულებას სიბნელესა და წვიმაზე არსების ეფექტების დასაფარად, რაც მას „იურული პარკისგან“ განასხვავებდა, რომელიც თამამად აჩვენებდა თავის დინოზავრებს დღის შუქზე. გაოცების ნაცვლად, ფილმი ბუნდოვან კადრებსა და არათანმიმდევრულ მასშტაბს გვთავაზობდა – გოძილა ხან ცათამბჯენებზე მაღლა იდგა, ხან კი წარმოუდგენლად შედიოდა მეტროს გვირაბებში. ლოგიკა არასოდეს იყო დაცული, ხოლო სანახაობას ფანტაზია აკლდა. „არაფერია ცუდი გოძილას ფილმის გადაღებაში და არც სპეცეფექტებში. მაგრამ განა რეჟისორებს არ აქვთ ვალდებულება, შემოგვთავაზონ პოპ-გასართობი, რომელიც სულ მცირე, განწყობას მაინც აგიმაღლებთ? ნამდვილი გრძნობებია კინგ კონგში, რომელიც თვითმფრინავებს ებრძვის, ან პათოსი „ფრანკენშტეინის პატარძლის“ მონსტრში, რომელიც ასე არასწორად იყო გაგებული. „იურულ პარკში“ საოცრების ნამდვილი შეგრძნებაა. გოძილა, კონტრასტულად, სულის გარეშე ტექნიკას გვთავაზობს: დიდი ხვლიკი შექმნილია სპეცეფექტებით, ანადგურებს ყველაფერს და ნადგურდება. რა ცივსისხლიანი, მექანისტური ხედვაა, ასე მოკლებული ემოციას ან იუმორს. გოძილას ძირითადი აუდიტორია ბავშვები და მოზარდები არიან, რეჟისორებმა კი მათ სტერილური სავარჯიშო შესთავაზეს, მაშინ როცა მათ ოცნებები სწყურიათ,“ – წერდა ებერტი. „გოძილა“ Netflix-ს თვის ბოლოს დატოვებს.