პირქუში შავი კომედია ხშირად ემუქრება, რომ დაგამძიმებთ, მაგრამ ყვავის ჩვენი ტექნო-დისტოპიის სიბნელით. იყო დრო, როდესაც გორ ვერბინსკის წარმატება „კარიბის ზღვის მეკობრეების“ პირველ სამ ფილმთან ერთად ისეთი შეგრძნებას ტოვებდა, თითქოს ფსიქიატრიულ კლინიკაში პაციენტმა აიღო კონტროლი. დისნეის, ალბათ ყველაზე უსაფრთხო და კონსერვატიული სტუდიის ფარგლებში, მან შექმნა თემატური პარკის ატრაქციონის გიჟური ადაპტაცია, იდეებითა და ვიზუალით, რომელიც მაყურებლისთვის როგორც სახალისო, ასევე დამაბნეველი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ შვიდი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც ვერბინსკი ბოლოს ეკრანებზე გამოჩნდა თავისი შემზარავი და შემაშფოთებელი „განკურნება კეთილდღეობისთვის“ (A Cure for Wellness), მან არ დაკარგა თავისი სიმკვეთრე და ახლა კბილებს ასობს ფილმში „წარმატებები, გაერთეთ, არ მოკვდეთ“. მეთიუ რობინსონის სცენარზე დაყრდნობით, ეს ბნელი კომედია, ვერბინსკის სხვა ნამუშევრების მსგავსად, ისეთი შეგრძნებას ტოვებს, თითქოს ნაკერებზე ხეთქავს და თავისი დიდი იდეების სიმძიმის ქვეშ დანგრევას ემუქრება. და მაინც, კოლაფსის საფრთხე, სემ როკველის შესანიშნავ შესრულებასთან ერთად, ფილმს არაორდინალურ ენერგიას ანიჭებს, რომელიც ბოლომდე გითრევთ, სანამ არ გამოგფიტავთ. „მომავლის ადამიანი“ (როკველი) ჩერდება სასადილოში და იქ შეკრებილ კლიენტებს ეუბნება, რომ მას შვიდკაციანი გუნდი სჭირდება სამყაროს გადასარჩენად. თუ ვინმე შეეცდება მის შეჩერებას, ის ააფეთქებს სხეულზე მიმაგრებულ ბომბს. და თუმცა ის შეიძლება გიჟი იყოს, მან შესაძლოა სიმართლეც თქვას, იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენი რამ იცის სასადილოს სტუმრების შესახებ. ის აგროვებს გუნდს, რომელშიც შედიან რამდენიმე სკოლის მასწავლებელი (მაიკლ პენია და ზეზი ბითსი), მგლოვიარე დედა (ჯუნო ტემპლი) და დეპრესიაში მყოფი ქალი პრინცესას კოსტუმში (ჰეილი ლუ რიჩარდსონი), ასევე რამდენიმე სხვა, რათა ღამეს გადაურჩნენ და ხელი შეუშალონ 9 წლის ბიჭს, შექმნას სამყაროს გამანადგურებელი ხელოვნური ინტელექტი თავის საძინებელში. არ შემიძლია არ აღვნიშნო, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია როკველი ფილმის წარმატებისთვის. საჭიროა არა მხოლოდ მსახიობი მისი ქარიზმით, არამედ ის გიჟური ინტენსივობა, რომელიც მან იცის, როგორ შემოიტანოს შესრულებაში. მის უსახელო მომავლის კაცს უნდა ჰქონდეს შეშლილის, მაგრამ ამავე დროს მომხიბვლელის იმიჯი, და ეს არის კომბინაცია, რომელიც როკველმა არაერთხელ განახორციელა თავის როლებში „საშიში გონების აღიარებებში“ (Confessions of a Dangerous Mind), „შვიდ ფსიქოპათში“ (Seven Psychopaths) და „ჰიჩჰაიკერის გზამკვლევი გალაქტიკაში“ (Hitchhiker’s Guide to the Galaxy), რომ მხოლოდ რამდენიმე დასახელდეს. არავინ აკეთებს მომხიბვლელ გატეხილობას ისე, როგორც ის, და როკველის ყურება, როგორ ბალანსირებს სხვების შეურაცხყოფასა და მათზე დახმარებისთვის დაყრდნობას შორის, არის მაღალმავალი აქტი, რომელსაც ცოტა მსახიობი თუ შეასრულებდა, არათუ იცეკვებდა ისე, როგორც ის აკეთებს აქ. ენერგიის ეს აფეთქება თავიდანვე ეხმარება მთელი ფილმის ტონის დადგენას, რადგან ეს ბევრი ინფორმაციაა – არცერთი არ გამოიყურება სანდოდ და მაყურებელს წონასწორობას აკარგვინებს. ასე გრძელდება „წარმატებები“, სანამ მის ქვესტრუქტურას არ მიაღწევს, რომელიც მისი ძირითადი მეორეხარისხოვანი პერსონაჟების ისტორიების მოყოლას გულისხმობს, და სწორედ აქ შეიძლება იგრძნოთ, რომ ფილმი ზედმეტად გადატვირთული ხდება. მიუხედავად იმისა, რომ თითოეული ამბავი მიზნად ისახავს ხელოვნური ინტელექტის აღზევების უფრო დეტალურად წარმოჩენას, რომელიც სამყაროს ანგრევს, ცნებები ინდივიდუალურად იმდენად მდიდარია – განსაკუთრებით ტემპლის ისტორიაში – რომ თითქოს ზედმეტად დიდია საიმისოდ, რომ მხოლოდ ახსნით ფლეშბექებში მოთავსდეს. ფილმს სურს გაუმკლავდეს ჩვენი დღევანდელი მრავალ პრობლემას, დაწყებული ტელეფონებზე დამოკიდებულებიდან და დამთავრებული სასკოლო სროლების მიმართ ჩვენი გულგრილობით, მაგრამ არასდროს არ ჩანს, რომ ის სრულყოფილად უმკლავდება ერთ იდეას მთელი თავისი მასშტაბით, არამედ უფრო მეტად ცდილობს ასახოს ჩვენი ამჟამინდელი მომენტის შფოთვა და გადაღლა. ზოგიერთი ეს დაკვირვება დაძველებულად და ბანალურად ჟღერს, მაგალითად, მოზარდები, რომლებიც შეშინებულები არიან ბოროტი თინეიჯერებისგან, რომლებიც სულ თავიანთ ტელეფონებში არიან. მაგრამ სხვები ემოციურები არიან, მაგალითად, საყვარელი ადამიანის დაკარგვის ისტორია ონლაინ სამყაროში, სადაც ისინი თავს უფრო შინაურულად და კომფორტულად გრძნობენ, ვიდრე ოდესმე რეალობაში. და ტემპლის პერსონაჟის სიუჟეტი ისეთი შეგრძნებას ტოვებს, თითქოს ეს ცალკე ფილმი, ან სულ მცირე, „შავი სარკის“ ცალკე ეპიზოდი შეიძლებოდა ყოფილიყო. მაგრამ ისინი არსებობენ, როგორც ასეთი ვინიეტები, რომლებიც გვწყვეტენ მთავარ მოქმედებას, სანამ ისევ არ დავუბრუნდებით მომავლის ადამიანს, რომელიც ამ ჯგუფს ბნელ ქუჩებსა და სულ უფრო უჩვეულო და ძალადობრივ დაბრკოლებებში მიუძღვის. ეს ნიშნავს, რომ ფილმი ემოციურ მომენტებსა და იმდენად ბნელ კომედიის მომენტებს შორის მერყეობს, რომ გესმით, რატომ შეიძლება დიდი სტუდიები მოერიდნენ მას ვერბინსკის რეპუტაციის მიუხედავად. და მაინც, მათთვის, ვინც ჩემსავით სიამოვნებით უყურებს, როგორ აგრძელებს რეჟისორი დიდ გარისკვას, რომელიც ყოველთვის არ შეიძლება წარმატებული იყოს, „წარმატებები, გაერთეთ, არ მოკვდეთ“ არის მისასალმებელი დაბრუნება მის აგრესიულად მასშტაბურ კინემატოგრაფიაში, სადაც ის აგრძელებს დიდი, დასამახსოვრებელი ვიზუალის შექმნას, მიუხედავად იმისა, რომ ბევრად მცირე ბიუჯეტებით მუშაობს, ვიდრე „მეკობრეების“ დროს ჰქონდა. ფილმში ყველაფერი არ მუშაობს, მაგრამ ეს მოუწესრიგებელი დამოკიდებულება მხოლოდ მატებს ფილმის მიმზიდველობას. ნაკლებად გამოცდილი ხელებით, ეს იქნებოდა მხოლოდ კიდევ ერთი გოდება ტექნოლოგიების შესახებ, რომლებიც ჩვენს საერთო ჰუმანურობას წოვენ. მაგრამ ვერბინსკისა და როკველის წყალობით, „წარმატებები, გაერთეთ, არ მოკვდეთ“ ხშირად აფეთქებასავით სასიამოვნოა, რაც თავბრუსხვევას და ოდნავ თავის ტკივილს დაგიტოვებთ.