გორ ვერბინსკის ჯერჯერობით არ გადაუღია ცუდი ფილმი. მას 11 სრულმეტრაჟიანი ნამუშევარი აქვს შექმნილი და მათ შორის ყველაზე სუსტიც კი მხოლოდ „ნორმალურია“. ეს სულაც არ არის მცირე მიღწევა, იმის გათვალისწინებით, რომ სტივენ სპილბერგსა და ჯონ კარპენტერსაც კი აქვთ „ყოველთვის“ და „დაწყევლილთა სოფელი“-ს მსგავსი ჩავარდნები თავიანთ რეზიუმეებში. მიუხედავად ამისა, მიუხედავად იმისა, რომ ვერბინსკის თითქმის ნახევარი ათეული კლასიკად ქცეული ფილმი აქვს გადაღებული, მისი დანარჩენი ნამუშევრები ძალიან კარგიდან საკმაოდ უღიმღამომდე მერყეობს. თუმცა, მუდმივი რჩება მისი თვალი ლამაზი დეტალებისადმი, მისი სურვილი ვიზუალური მღელვარებისადმი და მისი მიდრეკილება აბსურდისკენ, რომელიც შეიძლება იყოს როგორც მცირე შხეფის, ისე ცუნამის მსგავსი. ის ქმნის ფილმებს, რომლებიც უნიკალურად მისია და ეს აღნიშვნის ღირსია. ახლა განაგრძეთ კითხვა, რომ ნახოთ გორ ვერბინსკის ფილმები, რეიტინგული უმცირესიდან აბსოლუტურად დიდებულამდე. ჯონ რიდი (არმი ჰამერი) XIX საუკუნის მიწურულის ადვოკატია, რომელიც სასტიკი დამნაშავის, ბატჩის (უილიამ ფიჩტნერი) ძებნაში აღმოჩნდება ჩართული. საქმე გვერდზე იწევა და ჯონი ტექნიკურად გარდაცვლილად ითვლება, მაგრამ მცირე ზებუნებრივი ხრიკები მას აღდგომაში, ნიღბის მოხდენაში და სამართლიანობისთვის ბრძოლის გაგრძელებაში ეხმარება. მას უერთდება მხიარულად უცნაური კომანჩი სახელად ტონტო (ჯონი დეპი) და ისინი ერთად ამაყად სეირნობენ ამერიკის ველურ დასავლეთში. თქვენი ტოლერანტობის მიხედვით, რაც შეეხება მთავარ მსახიობებს, რომლებსაც, ჰმ, რეალური პრობლემები აქვთ, „მარტოხელა რეინჯერი“ შესაძლოა ზოგიერთისთვის საერთოდ არ იყოს საინტერესო. თუმცა, ამას თუ გადალახავთ, მაინც მოგიწევთ შეგუება მასიური ხარჯების გადაჭარბებით გამოწვეულ გადატვირთულობასთან, „წითელი სახის“ გამოყენებასთან 2013 წელს და ფილმთან, რომელიც პერსონაჟებით აბნევს მაყურებელს, თუმცა ნამდვილ მღელვარებას პოულობს სამოქმედო სცენებში. ეს არის გორ ვერბინსკის კარიერის ყველაზე დიდი არაერთგვაროვანი ნაზავი და სწორედ ამის გამო მისი ყველაზე სუსტი ფილმი. როდესაც მუშაობს, ის ანათებს, რასაც მოწმობს მცირე სამოქმედო გართობა და მართლაც გასართობი ხრიკები მატარებლებთან დაკავშირებით. მისი მცდელობა, მოახდინოს ამერიკული ველური დასავლეთის მითების დეკონსტრუქცია, ასევე იმსახურებს ქებასა და განხილვას, მაგრამ ყოველ წინ გადადგმულ ნაბიჯს უკან მიჰყვება კიდევ ერთი, რაც გამოიხატება ჰამერის წარმოუდგენლად უღიმღამო შესრულებაში მთავარი პერსონაჟის როლში, რომელსაც ისედაც მცირე ყურადღება ექცევა, უაზრო და არასაჭირო ჩარჩო-მოწყობილობაში და ტონალურ შეცდომაში რასის მიმართებაში. დეივ სპრიცი (ნიკოლას ქეიჯი) ერთგვარი წარმატებული პიროვნებაა. ის ჩიკაგოს ადგილობრივი ამინდის წამყვანია, კარგად ანაზღაურებადი მისი მოკლე ყოველდღიური სატელევიზიო გამოჩენებისთვის და მაყურებლების მიერ ქუჩაში ცნობილი. თუმცა, ეს მაყურებლები მას „მოსიარულე კლიშედ“ აღიქვამენ, მოძრავი მანქანებიდან სასმელს ესვრიან და საბოლოოდ სულაც არ ადარდებთ. მას არც უკეთესად აქვს საქმე ყოფილ ცოლთან და ქალიშვილთან, ამიტომ, როდესაც ის ხედავს შანსს, ყველაფერი შეცვალოს, მასზე ეცემა. გორ ვერბინსკის ფილმოგრაფია სავსეა სიკვდილზე, კორუფციაზე და ყოველდღიურ სისასტიკეზე მოყოლილი ფილმებით, მაგრამ „ამინდის კაცი“ ალბათ მისი ყველაზე პირქუში, ყველაზე სასტიკი ნამუშევარია. ზოგიერთ მაყურებელს ეს შეიძლება პლუსად მოეჩვენოს, მაგრამ ის საბოლოოდ ზედმეტად დამთრგუნველი და უაზრო ხდება ტიტრების გამოჩენისას. დეივი ისეთი პერსონაჟია, რომელსაც ბენ სტილერი ითამაშებდა 1990-იან წლებში, ადამიანური „ხუმრობის საგანი“, რომელსაც მუდმივად დასცინიან დიდი სიცილისთვის, სანამ საბოლოოდ ყველას მოხიბლავს – გარდა იმისა, რომ დეივი არასოდეს იცვლება და ის ნამდვილად არ იმსახურებს დიდ სიცილს. ეს არ ნიშნავს, რომ აქ არ არის რამდენიმე შავად კომიკური მომენტი, რომელთა შორისაც მთავარია მაიკლ კეინის საუბარი „აქლემის თითებზე“. ფილმი რჩება საკმაოდ დეპრესიულ შეხედულებად იმ სასტიკ, ზარმაც გზებზე, რომლითაც ჩვენ ვექცევით როგორც სხვებს, ისე საკუთარ თავს, და ის მთავრდება მცირე ან საერთოდ არარსებული წინსვლის გარეშე. ეს დამთრგუნველია, მაგრამ ქეიჯი მაინც ბრწყინავს, როგორც ადამიანი, რომელსაც არ შეუძლია სამყაროსთან და მის გარშემო მყოფ ადამიანებთან რაიმე აზრიანი კავშირის დამყარება, და ეს საკმარისია იმისთვის, რომ ეს მისი ერთ-ერთი საუკეთესო შესრულება და ფილმი გახდეს. ლოკჰარტი (დეინ დეჰაანი) ფინანსური დირექტორია, რომლის კარიერაც აღმავლობაშია, მაგრამ მისი გზა შეფერხებას აწყდება, როდესაც მას დაევალება კომპანიის აღმასრულებელი დირექტორის პოვნა და დაბრუნება შვეიცარიის ალპებში მდებარე შორეული თავშესაფრიდან. ე.წ. „ველნეს სპა“ ერთი შეხედვით საკმაოდ მარტივი ჩანს, მაგრამ რაც უფრო დიდხანს რჩება ლოკჰარტი, მით უფრო ეჭვობს, რომ რაღაც ბოროტება ტრიალებს ჰაერში – და სავარაუდოდ სუფთა, სიცოცხლის განმკურნებელ წყლებშიც. „განკურნების საშუალება სიცოცხლისთვის“ გორ ვერბინსკის ფილმოგრაფიაში ყველაზე არაერთგვაროვანი ფილმია „მარტოხელა რეინჯერის“ შემდეგ. პლუსი ის არის, რომ ამ ფილმით ვერბინსკი საშინელებათა ჟანრს დაუბრუნდა „ზარის“ შემდეგ თითქმის 15 წლის შემდეგ. ის უდავოდ ლამაზია თავისი როგორც რეალური, ისე წარმოსახვითი პეიზაჟებით, რადგან ის ერწყმის ბუნებრივს მთლიანად არაბუნებრივს შემზარავი ელვარების ქვეშ. საიდუმლო, რომელსაც ის პირველ ნახევარში აყალიბებს, დამაჯერებელია, რადგან ის უკავშირდება კაპიტალიზმის მოთხოვნილებას, გამოწუროს თავისი მონაწილეები, ანუ მისი მსხვერპლები, ძირფესვიანად. ფინანსებისა და ველნესის სამყაროები არც ისე შორსაა ერთმანეთისგან საჭიროების შეგრძნებით, დაპირებული მოგებით და თქვენგან მხოლოდ ნარჩენის დატოვებით. ფილმის პრობლემები ვერბინსკის გადატვირთულობის სიყვარულში მდგომარეობს. უფრო მოკლე ხანგრძლივობას შესაძლოა ფილმის ბანალური გამოცხადებები უფრო ეფექტური გაეხადა, მაგრამ როგორც არის, სანამ სხვადასხვა ძაფი დასასრულს მიაღწევს – ან უბრალოდ გაქრება – სიურპრიზისა და კმაყოფილების ელემენტები უკვე გაქრა. ის რატომღაც ზედმეტიცაა და არასაკმარისიც.