„კარიბის ზღვის მეკობრეების“ რეჟისორ გორ ვერბინსკის ტექნოლოგიების შიშზე დაფუძნებულ, დამაკმაყოფილებელ თავგადასავალში გართობა ნამდვილად შეიძლება – თუმცა გარკვეული თავშეკავება ზედმეტი არ იქნებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ მან გადაიღო ფენომენალურად წარმატებული ფრენჩაიზის პირველი ნაწილი („კარიბის ზღვის მეკობრეები“), მისი ორი გაგრძელება („მკვდრის სკივრი“ და „სამყაროს დასასრულთან“), ბლოკბასტერი საშინელებათა რიმეიქი („ზარი“), ოსკაროსანი ანიმაცია („რანგო“) და ფილმები ბრედ პიტისა და ჯულია რობერტსის („მექსიკელი“) და ნიკოლას ქეიჯისა და მაიკლ კეინის („ამინდის კაცი“) მონაწილეობით, გორ ვერბინსკი ვერასდროს მოიპოვა ისეთი ცნობადობა, რომ საშუალო კინომოყვარულს მისი სახელი მყისვე გაეხსენებინა. მის შემოქმედებაში რამდენიმე გამჭოლი ხაზი შეიმჩნევა – ბნელი იუმორი, მეგავარსკვლავების ლიმიტებს მიღმა გაყვანის უნარი – მაგრამ ის უმეტესად ყოველთვის სხვის ან სხვა რამის სამსახურში იყო, იქნება ეს ინტელექტუალური საკუთრება თუ A-კლასის ვარსკვლავი. მას შემდეგ, რაც 2013 წლის საყოველთაოდ საძულველმა ფლოპმა „მარტოხელა რეინჯერმა“ ორივე შთანთქა, ვერბინსკი გაქრა და სამი წლის შემდეგ ექსტრავაგანტული „ჩემთვის“ პროექტით, ამბიციური რეტრო საშინელებათა ფილმით „კეთილდღეობის წამალი“ დაბრუნდა. საბოლოოდ, უფრო აღვფრთოვანდი იმით, რის გაკეთებასაც ცდილობდა (გოთური, დახვეწილად შექმნილი ორიგინალური თრილერი სოლიდური ბიუჯეტით), ვიდრე იმით, რასაც რეალურად მიაღწია, და კიდევ ერთი წარუმატებლობით კინოგაქირავებაში, ის კვლავ გაქრა. თითქმის ათწლიანი უფრო ხანგრძლივი ლოდინი მოჰყვა, ახლა კი ის დაბრუნდა კიდევ უფრო მასშტაბური მცდელობით, სამეცნიერო-ფანტასტიკური კომედიური თავგადასავლით „კარგი იღბალი, გაერთეთ, არ მოკვდეთ“ (Good Luck, Have Fun, Don’t Die). ეს მცდელობა, ფაქტობრივად, იმდენად მასშტაბური იყო, რომ ფილმი დამოუკიდებლად შეიქმნა და შემდეგ შეიძინა Briarcliff-მა, კომპანიამ, რომელიც ძირითადად ცნობილია იმ ფილმების შეძენით, რომლებსაც სხვები ერიდებიან, მიზეზი იქნება ეს შინაარსი (ტრამპის დრამა „შეფარდებული“), კადრს მიღმა სკანდალი (ჯონათან მეიჯორსის „ჟურნალის სიზმრები“) თუ ხარისხი (ბენედიქტ კამბერბეჩის წარუმატებელი „ფრთებიანი რამ“). არ არის ისე, რომ ფილმს არ გააჩნია კომერციული ელემენტები – მასშტაბური სამოქმედო სცენები, ცნობადი მსახიობები, რაც ჩანს, ღირსეული ბიუჯეტი – უბრალოდ, ის ისეა შეფუთული, რომ 2026 წლისთვის უფრო გამორჩეული ხდება, როგორც დადებითი, ასევე უარყოფითი თვალსაზრისით. „კეთილდღეობის წამლის“ მსგავსად, ის განსაკუთრებული ინდივიდუალობისა და შთამბეჭდავი ოსტატობის ნიმუშია, მაგრამ იმ ფილმის მსგავსად, ისიც დამძიმებულია მოუხერხებელი ხანგრძლივობით (134 წუთი „წამლის“ 147 წუთის წინააღმდეგ) და თავშეკავების გამაღიზიანებელი ნაკლებობით. თუმცა, ეს აშკარა წინგადადგმული ნაბიჯია, უფრო სრული იდეა იმგვარი ფილმისა, როგორსაც ვერბინსკი გადაიღებდა, თუ ინდუსტრია ნამდვილად მისცემდა ამის საშუალებას (ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში ის ცდილობდა და ჯერჯერობით ვერ შეძლო არაერთი პროექტის, მათ შორის ანიმაციური თავგადასავლის „კატივამპუსი“ და ჯორჯ რ.რ. მარტინის ადაპტაციის, განხორციელება). ფილმი იწყება არაორიგინალური, თუმცა მყისიერად ჩამთრევი ყურადღების მიმპყრობით: კაფეში შედის მამაკაცი, რომელიც ამბობს, რომ ის მომავლიდანაა. მას მანიაკალური სემ როკველი ასახიერებს და აფრთხილებს მომავალზე, სადაც სმარტფონებზე დამოკიდებულებამ საზოგადოების კოლაფსი გამოიწვია და ხელოვნურმა ინტელექტმა სრული კონტროლი მოიპოვა. მას მოხალისეები სჭირდება, რათა დაეხმარონ წყაროს მიგნებაში და მისი უკეთესი მიმართულებით წარმართვაში – ქვესტი, რომელიც მანამდე არაერთხელ სცადა უშედეგოდ, მაგრამ, კაცობრიობის მომავალი მის მხრებზეა, ამიტომ კვლავ და კვლავ უნდა ეცადოს. ეს არის ძველი „ტერმინატორი 2“-ის სტრუქტურა, განახლებული „შავი სარკის“, „მიჩელები მანქანების წინააღმდეგ“, „მატრიცის“, „WALL-E“-სა და, ღმერთო, Y2K-ის ელემენტებით, „ყველაფერი ყველგან და ერთდროულად“-ის გადაჭარბებული მაქსიმალიზმის ელფერით (ფილმისთვის, რომელიც თავს ველურ ახალ ხედვად წარმოაჩენს, ყველაფერი საკმაოდ ნაცნობია). ბევრი რამ არის და ასეც უნდა იყოს – ფლეშბექები, ფლეშფორვარდები, უბრალოდ ზოგადი „გამოხტომები“ – მაგრამ გასაკვირია, რამდენად ბევრი რამ რჩება მეხსიერებაში, იმის გათვალისწინებით, თუ რაოდენ გულისამრევი იქნებოდა ამ კოქტეილის ყველაზე ცუდი ვერსია. ეს ნაწილობრივ განპირობებულია ფილმის დროული სიძულვილით ყველაფრის მიმართ, რაც AI-ს ეხება (ვერბინსკის პრეს-ტურიც სასიამოვნოდ კრიტიკული იყო მის მიმართ) და იმით, თუ როგორ იყენებს ის ტელეფონის ეკრანზე ცხოვრების დამანგრეველ შედეგებს, როგორც აპოკალიფსური კოშმარის წინაპირობას, რაც ამ განსაკუთრებით რთულ მომენტში საშინლად რეზონანსულია. მას შემდეგ, რაც როკველის პერსონაჟი თავის გუნდს შეარჩევს (მათ შორის ჯუნო ტემპლი, ზაზი ბითსი, ჰეილი ლუ რიჩარდსონი და მაიკლ პენია), სცენარისტი მეთიუ რობინსონი თითოეულ გამორჩეულ პერსონაჟს თავის მინი-ისტორიას უძღვნის, რათა აჩვენოს, თუ როგორ იმოქმედა ტექნოლოგიამ მათზე უარყოფითად, დაწყებული მასწავლებლიდან, რომელიც TikTok-ზე დამოკიდებულ კლასთან იბრძვის, დამთავრებული დედით, რომელიც გარდაცვლილი შვილის ცნობიერებას კლონში გადააქვს. ისინი ყველა ბევრად უფრო საინტერესო ადგილებში მიგვიყვანენ, ვიდრე სტანდარტული ქვესტი, რომელსაც მუდმივად ვუბრუნდებით. აქეთ-იქით ხტომამ შეიძლება ცოტა თავბრუ დაგვახვიოს, მით უმეტეს, როდესაც ამას ემატება მტრის გიჟური, ყოველგვარ წესებს მოკლებული მეთოდები, რაც გულისხმობს ღორის ნიღბიან ავაზაკებს, გაცოცხლებულ სათამაშოებს და, ყველაზე წარუმატებლად, ადამიანების მჭამელ გიგანტურ კატა-არსებას. მაქსიმალურ ზღვრამდე აყვანილი ექსცესები, როდესაც ამხელა ხანგრძლივობით გვაწოდებენ (ზოგიერთის აზრით, შეზღუდული სერიალი უკეთ იმუშავებდა), ამცირებს წონას უფრო მცირე, ჭკვიანურ დაკვირვებებსა და ადამიანურ მომენტებს, რომლებიც უკეთ მუშაობს, იმ სევდას, რაც ტექნოლოგიამ უკვე წაიღო, და შიშს იმის მიმართ, რაც კიდევ მოვა. როკველი, რომლის შესრულებებსაც ზოგჯერ შეზღუდვა სჭირდება, რაც ყოველთვის არ ჩანს აქ, ახერხებს...