დანიელ დ'ადარიო, მთავარი სატელევიზიო კრიტიკოსი რეჟისორმა გრანტ გიმ ყურადღება როკერებიდან ჯაზმენზე გადაიტანა და ბერლინმა ეს შეამჩნია. გი ცნობილია როგორც მუსიკალური შემსრულებლების დოკუმენტალისტი; მისი 1998 წლის დოკუმენტური ფილმი „Meeting People Is Easy“, რომელშიც ის Radiohead-ს მსოფლიო ტურნეში გაჰყვა, ეტაპობრივი ნამუშევარია, რასაც 2007 წელს Joy Division-ის შესახებ გადაღებული დეფინიციური ფილმი მოჰყვა. ახლა, ფილმით „ყველას უყვარს ბილ ევანსი“ (Everybody Digs Bill Evans), გი იკვლევს ლეგენდარული ჯაზ-პიანისტის (რომელსაც ანდერს დანიელსენ ლი ასრულებს) ისტორიას, რომელსაც პირადი ტრაგედიისა და დამოკიდებულების ფონზე უწევს ბრძოლა, რათა ხელახლა დაუკავშირდეს თავის ხელოვნებას. გი Variety-ს ლონდონში, საკუთარი სახლიდან ესაუბრა ფილმზე, რომელიც ფესტივალის საკონკურსო პროგრამაში მონაწილეობს. დოკუმენტური და მხატვრული მიდგომების განსხვავება მუსიკალური ფიგურის მიმართ – არსებითად, არანაირი განსხვავება არ არის. მუსიკოსები მომხიბვლელები არიან, რადგან ყველა ხელოვანს შორის მათ ხშირად ყველაზე ქაოტური ცხოვრება აქვთ. ისინი, როგორც წესი, შესანიშნავი სუბიექტები არიან. რა იყო განსხვავებული დრამის გადაღებისას? შეიძლება სისულელედ ჟღერდეს, მაგრამ ძალიან კარგია, რომ ირგვლივ სხვა ადამიანებიც არიან. დოკუმენტური ფილმები თითქმის ერთი ადამიანის გარშემო ტრიალებს. 70 ადამიანის ყოფნა, რომლებიც ტვირთს ინაწილებდნენ, ნამდვილად სასიხარულო იყო. ბილ ევანსთან დაკავშირებით ყველაფერი მისი უსათაურო ფოტოდან დაიწყო. ის უბრალოდ მოჩვენებითი ჩანდა. მინდოდა მცოდნოდა, რა ხდებოდა ამ პერსონაჟთან, ვინ იყო ის – როგორი მუსიკა გამოდიოდა ამ პერსონაჟიდან. ამან მიბიძგა, რომ მისი მელოდიებისთვის მომესმინა და რამდენიმე წლის შემდეგ, მის მიმართ უფრო და უფრო დავინტერესდი. ერთ დღეს დავინახე, რომ ვიღაცას დაწერილი ჰქონდა ლამაზი, პატარა რომანი ბილის დაუკრავზე. და ვიფიქრე, რომ ეს ფანტასტიკურია – რადგან მუსიკალური ბიოგრაფიული ფილმების შემთხვევაში, ყველაზე ცუდი ის არის, როდესაც მსახიობებს მუსიკალური გენიოსის როლის შესრულება უწევთ. უფრო რთული იყო იმის გამოსახვა, რასაც ახლა დამოკიდებულებას ვუწოდებთ, ისე, რომ ეს უფრო შეესაბამებოდეს იმას, თუ როგორ აღიქმებოდა ის სამოციანი წლების დასაწყისში, სანამ ჩვენი ამჟამინდელი გაგება ჩამოყალიბდებოდა, თუ რა არის დამოკიდებულება. ადამიანები თვალს ხუჭავდნენ, რადგან თითქოს ეს ქვესკნელის ნაწილი იყო. ოჯახები ამაზე არ საუბრობენ. არავითარ პარალელს არ ვავლებდი Radiohead-ის თომ იორკის ერთი წლის განმავლობაში გაყოლასთან. მაგრამ იყო ძალიან პრაქტიკული სარგებელი მუსიკოსებთან მუშაობისას, როგორც ამას წარსულში ვაკეთებდი. გვინდოდა, რომ ფილმი შესანიშნავი შესრულებით დაწყებულიყო, ამიტომ ჩემთვის სასიხარულო იყო სუფთა პერფორმანსის გადაღებაზე დაბრუნება. როგორც ბილი ამბობს ფილმში, ეს ჯანდაბა ისეთი რთულია – თოკზე სიარულს ჰგავს. ყოველთვის როკ-მუსიკოსებთან ვმუშაობდი და ვფიქრობ, ჯაზ-მუსიკოსებზე განსაკუთრებული დატვირთვაა. მომენტიდან მომენტამდე იმპროვიზაციისთვის საჭირო შემოქმედებითი ენერგია არაჩვეულებრივია. ეს მშვენიერია. ამ ფილმის გადაღების მთელი პროცესში ისეთი დიდი სიამოვნება მივიღე, რომ დავიწყე ფიქრი: „ეს საკმარისია. მაშინაც კი, თუ ეს ფილმი წინ აღარ წავა, ეს საკმარისია.“ ასე რომ, ბერლინში კონკურსში მოხვედრა უბრალოდ დიდი სიხარულია.