გრანტ ჯის ფილმი სრულყოფილად გადმოსცემს ამერიკელი პიანისტის მიერ განცდილ შემოქმედებით და პირად ტანჯვას, ბილ პულმანის შესანიშნავი მეორეხარისხოვანი როლით. ეს მიუწვდომელი, ჩაფიქრებული და ძალიან შთამნთქმელი ფილმი თავის თანმიმდევრულ სცენებს წარმოადგენს, როგორც გადაუჭრელი აკორდების მიმდევრობას, რომელიც მაყურებელს უმიზნო მოგზაურობაში მიჰყავს. ის, სხვათა შორის, ერთ-ერთი იმ იშვიათ ფილმთაგანია, რომელშიც მშვენიერი მეორეხარისხოვანი როლი არ აკნინებს და არ ჩრდილავს დანარჩენს. ეს არის ფილმი მუსიკაზე. კონკრეტულად კი, იმაზე, თუ რა რჩება, როდესაც მუსიკოსს აღარ შეუძლია დაკვრა და უწევს იმ საშინელი მსხვერპლის გაანალიზება, რომელიც გაუცნობიერებლად გაიღო ამ ყოვლისმომცველი მოწოდებისთვის, რასაც ოჯახური ტკივილი და ეჭვიანობა თითქმის ტოქსიკური გვერდითი პროდუქტის სახით მოაქვს. ეს არის დრამა, რომელიც გლენ გულდსა და ჰილარი დიუ პრეს, ჟაკლინის დას გაგახსენებთ. სცენარისტმა მარკ ო’ჰალორანმა ადაპტირება გაუკეთა ოუენ მარტელის 2013 წლის რომანს „შესვენება“, რომელიც ცნობილ ჯაზ-პიანისტ ბილ ევანსზეა. ფილმი ევანსის ემოციური განადგურების პერიოდზე ამახვილებს ყურადღებას, როდესაც მუსიკის შექმნა შეუძლებელი იყო – შესაძლოა, ეს იყო აღდგენითი შესვენება, ან დამღუპველი ახალი სიმშრალის დასაწყისი – მას შემდეგ, რაც მისი ახლო მეგობარი და ბასისტი სკოტ ლაფარო 20 წლის ასაკში ავტოკატასტროფაში დაიღუპა. ფილმის რეჟისორია გრანტ ჯი, რომელმაც ორჰან ფამუქის შესახებ შესანიშნავი დოკუმენტური ფილმი „მოგონებების უმანკოება“ გადაიღო. ოპერატორმა პირს მაკგრეილმა ფილმი კვამლიან, მაღალკონტრასტულ მონოქრომულ ფერებში გადაიღო, ხოლო 1973, 1979 და 1980 წლების სამი მომავლის კადრი მკვეთრ ფერებშია წარმოდგენილი; ეს სეგმენტები სამ სხვა სიკვდილს ასახავს, მათ შორის ევანსის სიკვდილსაც, რომელთაგან თითოეულისთვის ლაფარო ერთგვარი წინამორბედი იყო და თითოეული მათგანი მის მუსიკალურ ცხოვრებას უკავშირდება. ანდერს დანიელსენ ლი ევანსს გამხდარ და განადგურებულ პიროვნებად განასახიერებს, რომლის მდუმარება მწუხარებით არის გაძლიერებული; ისეთი პერსონაჟი, რომლის სათვალე თითქმის ძალიან წვრილ სახეზე ზის და რომელიც, როგორც ჩანს, ყოველთვის მზადაა სიგარეტის კვამლის ფარდაში გაქრეს. ის ჰეროინზე დამოკიდებული ნარკომანია, თანადამოკიდებული თავის შეყვარებულ ელეინ შულცთან (ვალერი კეინი); ეს ჩვევა ახლა კიდევ უფრო ზრდის მისი ცხოვრების განადგურების შანსს. მისი ღრმად შეშფოთებული ძმა, ჰარი (ბარი უორდი), ბილის ქაოტურ ნიუ-იორკულ ბინაში მოდის და სთხოვს, რომ მასთან, მის მეუღლესთან და მცირეწლოვან ქალიშვილთან ერთად დარჩეს. მაგრამ ჰარი მალევე მიხვდება, რომ ბილის უბრალო თანდასწრება საშიშია მისი მყიფე ფსიქიკური ჯანმრთელობისთვის და ის მოხუც მშობლებთან აგზავნის დასასვენებლად, რომლებიც ახლა მზიან ფლორიდაში ცხოვრობენ, სადაც მზის შუქი ქმნის სითეთრეს, რომელიც ეკრანიდან მცხუნვარედ იღვრება. მისი დედა, მერი, ლორი მეტკალფის მიერ არის განსახიერებული, ხოლო ბილ პულმანი ბრწყინვალედ ასრულებს ევანსის კეთილი, თუმცა წუწუნა მამის როლს; მოლაპარაკე მოხუცი, რომელიც შვილს თავის ელეგანტურ ახალ სამეზობლოში დაატარებს (ისინი პლეინფილდიდან, ნიუ-ჯერსიდან არიან), კმაყოფილია შვილის აღიარებითა და საკუთარი წარმატებული დასვენებით. საჭესთან ის მიდრეკილია ოდნავ რაბიტ ენგსტრომისეული მონოლოგებისკენ ქვეყნის მიმდინარეობის შესახებ: „შეხედე კენედის. ირლანდიელები იღებენ სადავეებს. მაგრამ არასდროს უელსელები. ეს იმიტომ, რომ ჩვენ არასდროს გვიტანჯია. ეს ჩვენი სასჯელია.“ მაგრამ საშინელი სიმართლე ისაა, რომ ბილის ძმა, ჰარი უმცროსი, და შესაძლოა, მისი მამაც კი შურს მას – განსაკუთრებით ჰარი უმცროსს, რომელიც მუსიკის მასწავლებელი და მომავალი მუსიკოსია, მტკივნეულად აცნობიერებს საკუთარ არასრულფასოვნებას და ნებისმიერ შემთხვევაში, დეპრესიისა და ფსიქიკური დაავადების მსხვერპლია. ჰარი უმცროსი გოლფში ბილზე უკეთესია (მისი მამაც დიდი გოლფისტია), მაგრამ ეს ნუგეში არ არის. ჰარი უფროსი თითქმის ეუბნება მას, თუ როგორ იყო სამუშაო ცხოვრება, რომელიც ახლა ფლორიდაში ამ მშვიდი ახალი არსებობის საფასურს იხდის, პირქუში პატიმრობა. შესაძლოა, მასაც უნდოდა ყოფილიყო ხელოვანი, ან უბრალოდ სხვა რამ, ვიდრე იყო; რაღაც, რის წარმოსახვასაც ხელოვანის ნიჭი დასჭირდებოდა. მაგრამ როდესაც ბილი ნიუ-იორკში ბრუნდება, ძველი პრობლემები ელოდება, განსაკუთრებით კი მისი უუნარობა, შექმნას აზრიანი ურთიერთობა, და კეინი გადმოსცემს ელეინის საშინელ ტკივილს. ჯი სრულყოფილად ცხოვრობს ევანსის სამყაროში. „ყველას უყვარს ბილ ევანსი“ ბერლინის კინოფესტივალზე აჩვენეს.