მოძრავი გამოსახულების მხატვარი და მკვლევარი ალექსანდრა იუჰასი, მას შემდეგ, რაც 1987 წელს ACT UP-ის მედია ჯგუფს შეუერთდა, ვიდეო, ფირზე და ბეჭდურ მასალებში შიდსის წარსულსა და აწმყოს უმკლავდება. იმ წელს მან ნიუ-იორკში, არაკომერციულ ორგანიზაცია Gay Men’s Health Crisis-ში მოხალისეობა დაიწყო და გადაიღო თავისი პირველი ვიდეო, „ცხოვრება შიდსთან ერთად: ქალები და შიდსი“, ჟან კარლომუსტოსთან ერთად. 80-იან და 90-იან წლებში, ACT UP-ის აღმავლობის პერიოდში, იუჰასი იყო თვალსაჩინო და ნაყოფიერი კონტრიბუტორი ქვიარ ვიდეო აქტივიზმის განვითარებად ჟანრში. ეს ვიდეოები, რომლებიც საჯარო ტელევიზიისა და VHS-ის საშუალებით ვრცელდებოდა, ეროვნული ქვიარ საზოგადოებისთვის პოტენციურად სიცოცხლის გადამრჩენი ინფორმაციის ალტერნატიულ წყაროს წარმოადგენდა. 1989 წელს იუჰასმა დააარსა ქალთა შიდსის ვიდეო საწარმო (WAVE), ბრონქსიდან და ბრუკლინიდან მუშა ქალების ჯგუფი, რომლებიც რეგულარულად იკრიბებოდნენ შიდსის კრიზისის გავლენის განსახილველად, დოკუმენტირებისთვის და გასაანალიზებლად. მათ შორის იყო ვიდეო აქტივისტი ხუანიტა მოჰამედ შჩეპანსკი, რომელიც იუჰასის თანამშრომელი და მეგობარი იყო ათწლეულების განმავლობაში, სანამ ის 2022 წელს რამდენიმე ქრონიკული დაავადების, მათ შორის COVID-19-ის, გართულებებს დაემორჩილებოდა. ბოლო დროს იუჰასის ვიდეო ნამუშევარი და აკადემიური საქმიანობა ფოკუსირებულია შიდსის კრიზისის მოგონებების შენარჩუნებაზე და იმ ნივთების, ადამიანებისა და იდეების მოვლაზე, რომლებიც მის კვალდაკვალ დარჩა. მისი თითქმის 200 VHS ფირის კოლექცია, რომელიც შიდსსა და ქვიარ აქტივიზმს ეხება, და ყველა მათგანი სხვადასხვა ხელოვანისა და აქტივისტის მიერაა შექმნილი მეინსტრიმული კინოინდუსტრიის მიღმა 1980-დან 2010 წლამდე, ამჟამად ბრუკლინის კოლეჯის ბიბლიოთეკაში ინახება. მის მძაფრად პირადულ ახალ ექსპერიმენტულ დოკუმენტურ ფილმში „გთხოვთ, დაელოდეთ“, იუჰასი — როგორც ოპერატორი, ასევე დიეგეტური მთხრობელი — მუდმივად უბრუნდება ერთსა და იმავე მარშრუტს: მანჰეტენის დელენსი სტრიტის/ესექს სტრიტის მეტროს პლატფორმიდან Parkside Lounge-მდე, აღმოსავლეთ ჰიუსტონ სტრიტზე მდებარე ლეგენდარულ ქვიარ ბარამდე. ამ მოგზაურობისას იუჰასს უბრუნდება 1980-იანი წლების ბოლოს ჰიუსტონსა და Attorney Street-ზე (Parkside Lounge-ის გვერდით) ცხოვრების მოგონებები, კერძოდ, მისი დრო თავის მეზობელთან და საუკეთესო მეგობართან, ჯეიმს რობერტ ლემბთან ერთად, რომელიც შიდსთან დაკავშირებული დაავადებით გარდაიცვალა 1993 წელს. ის მაყურებელს ამ მოგონებებში რეალურ დროში ატარებს, იხსენებს „მეგობრების, უცნობებისა და საყვარელი ადამიანების მოხეტიალე წვეულებას“, რომლებიც მასთან და ლემბთან ერთად ცხოვრობდნენ, მათ შესვლას შიდსის აქტივისტების საზოგადოებაში და წვეულებებს, რომლებსაც Parkside-ში ესწრებოდნენ. ეს მოგონებები დისკუსიებს იწვევს, რომლებიც იუჰასის განმეორებითი გასეირნების კადრებს ერწყმის, მათ შორის ვიდეო საუბრებსა და მოგონებებს იუჰასსა და შიდსის სხვა მუშაკებს შორის, როგორიცაა ტედ კერი, ჯი-ფე ჩენგი, მარტი ფინკი და პატო ჰებერტი. „გთხოვთ, დაელოდეთ“ სახელწოდება, სავარაუდოდ, დელენსი-ესექსის მეტროს ლაბირინთულ სადგურში ეკრანზე მოციმციმე შეტყობინებიდან მოდის. თუმცა, სათაური ასევე მოიცავს იმ სიმძიმესა და სიხარულს, რასაც იუჰასი „მეხსიერების მუშაობას“ უწოდებს, რაც აქ ნაჩვენებია ლემბისა და შჩეპანსკის სასიკვდილო ვიდეოებით, რომლებიც იუჰასმა მათი თხოვნით გადაიღო, თითოეული თავისი ეპოქის გაბატონებული ვიდეო ტექნოლოგიის გამოყენებით. თითქმის 40 წლის მულტიმედიური ფორმატების ერთმანეთთან შეჯერებით, ესე-ფილმი ანათებს შიდსის ვიდეო აქტივიზმის შორსმჭვრეტელობას და მის გაკვეთილებს ჩვენი ხანგრძლივი COVID-19-ის ეპოქისა და ტრამპის ადმინისტრაციის მიერ შიდსის კვლევისა და პრევენციული მოვლის კატასტროფული დაფინანსების შეწყვეტის ფონზე. „გთხოვთ, დაელოდეთ“ არის როგორც შიდსის აქტივისტური ისტორიის ფეხით მოსიარულე ტური, ასევე ზიარება ქვიარ მოყვარულებთან, მეგობრებთან და მომვლელებთან – ცოცხლებთან და მოჩვენებებთან – რომლებიც იქ ცხოვრობენ. დოკუმენტური ფილმის პრემიერის შემდეგ 2 მარტს Parkside Lounge-ში, რომელიც წარადგინა Visual AIDS-მა და ისტორიულმა ქვიარ ექსპერიმენტული კინოფესტივალმა MIX NYC-მ, იუჰასმა „გთხოვთ, დაელოდეთ“ უფასოდ ხელმისაწვდომი გახადა ონლაინ სანახავად, იმ გაფრთხილებით, რომ ვიდეო განკუთვნილია სხვა ადამიანებთან ერთად სანახავად და განსახილველად, საზოგადოებრივი მეხსიერების თემების შესაბამისად. ვიდეო ასევე ნაჩვენები იქნება Anthology Film Archives-ში 7 აგვისტოს, მათი განმეორებადი „გენდერული ტრანსგრესიის კინოს“ სერიის ფარგლებში, რომელიც ჯოი კარდუჩისა და ანჯელო მადსენის მიერაა დაპროგრამებული. ამ მოვლენის მოლოდინში, ვიდეო ზარის საშუალებით ინტერვიუ ჩავწერე იუჰასთან მისი ნამუშევრების შესახებ. „როგორც არქივარიუსი და მედიამწარმოებელი, თქვენი ნამუშევარი ძალიან ფოკუსირებული იყო შიდსის ეპიდემიიდან დარჩენილი ნივთების – პირადი ქონებისა და ვიდეო ფირების – მოვლაზე. ეს პროექტი ნაკლებად ნივთებს ეხება, ვიდრე იმას, რასაც თქვენ „საუბრის ადამიანურ ტექნოლოგიას“ უწოდებთ. მთელი ზრდასრული ცხოვრება – 23 წლიდან, 1987 წელს ნიუ-იორკში ACT UP-ის მეორე შეხვედრაზე დასწრების შემდეგ – შიდსის მუშაკი ვარ და ყველაფერ ამას ერთიან შემოქმედებად ვთვლი. მე ვარ ერთი ხელოვანი და ერთი მოაზროვნე საზოგადოებაში. მუდმივად ვცდილობ, ჩემი საზრუნავი შიდსის ისტორიისა და აწმყოს შესახებ გავშიფრო.