„ბეჭდების მბრძანებელი“ სავსეა ცნობილი ხმლებით, არაგორნის გადაჭედილი ნარსილიდან დაწყებული, გლამდრინგით დამთავრებული, რომელსაც როგორც თურგონი, ასევე განდალფი ფლობდნენ. შუახმელეთის ხმლების უმეტესობა, თუმცა, საურონის წინააღმდეგ საკმაოდ უსარგებლო იქნებოდა. ნარსილმა საურონს თითები მოაჭრა (და თავად კი დაიმსხვრა), მაგრამ იმ შემთხვევაში ნამდვილი ზიანი გამოიწვია არა თავად ხმალმა, არამედ ერთი ბეჭდის დაკარგვამ. ნებისმიერ შემთხვევაში, საურონმა ნარსილის ინციდენტის შემდეგ თანდათან აღიდგინა თავისი ძალა. ცხადია, საურონის სამუდამოდ მოკვლა არ არის ისეთი მარტივი, როგორც ხმლის მუცელში გაყრა, და სწორედ ამიტომ მუშაობს ფროდო ასე თავდაუზოგავად, რომ ერთი ბეჭედი ბედისწერის მთაში ჩააგდოს. საკუთარი სიამაყის სიბეცეში საურონმა შექმნა არტეფაქტი, რომელიც მის სიცოცხლის ძალასთან იყო დაკავშირებული, რითაც სისუსტე შექმნა, რომელიც შეიძლება გამოყენებული ყოფილიყო. ერთი ბეჭედი რომ არ შექმნილიყო, შუახმელეთში ვერცერთი არსება ვერ შეძლებდა საურონის დასრულებას. თუ, რა თქმა უნდა, მათ ერთი კონკრეტული იარაღი არ ექნებოდათ. გურთანგის ისტორია შუახმელეთის პირველ ეპოქაში იწყება ელფთან, სახელად ეოლთან. თავისი ხალხისგან გამორჩეული, ეოლი იყო ბნელი ელფი, რომელიც გამოირჩეოდა მჭედლობით და აძლიერებდა თავის უნარებს გნომებთან კავშირის მეშვეობით — ეს იყო სარგებელი მიღებული ელფების მიერ მიღებული კულტურის მიღმა არსებობით. ეოლმა გამოჭედა სპეციალური შავი მეტალი, საიდანაც მან ხმალი ანგლახელი შექმნა. ის არა მხოლოდ ოსტატურად იყო შექმნილი, არამედ შეგვიძლია ვივარაუდოთ, რომ ანგლახელს მოჯადოებული თვისებებიც გააჩნდა. ეოლი ელფურ მაგიაშიც დახელოვნებული იყო, მაგრამ ტოლკინმა ანგლახელი აღწერა, როგორც გონიერი არსება, სისხლის დაუოკებელი წყურვილით, დიდწილად ეოლის საკუთარი შინაგანი სიბნელის წყალობით. მოგვიანებით წლებში, ხმალი პატრონსაც კი უჩურჩულებდა. ანგლახელი ელფთა მეფე თინგოლს ერთჯერადი ქირის გადახდის მსგავსად გადაეცა, შემდეგ თინგოლმა ის ბელეგს, თავის ერთ-ერთ უდიდეს მეომარს გადასცა, ხოლო ბელეგის სიკვდილის შემდეგ, ხმალი მის მეგობარს, ადამიანთა მოდგმის ტურინ ტურამბარს ხვდა წილად. სწორედ ტურინთან ერთად აღორძინდა იარაღი, როგორც გურთანგი. გურთანგის ყველაზე გამორჩეული მიღწევა იყო მორგოთის მიერ შექმნილი პირველი დრაკონის, გლაურუნგის მოკვლა, რომელიც სმაუგს ლეკვად მოაჩვენებდა. ვაი, რომ ხმლის ბოროტი წყევლა გაგრძელდა და საბოლოოდ ტურინმა ის საკუთარი სიცოცხლის მოსაკლავად გამოიყენა. მჭედლის პერსპექტივიდანაც კი, გურთანგი უკვე სამაგალითო ხმალია „ბეჭდების მბრძანებლის“ ლეგენდარიუმში. ბოროტ აურასთან ერთად, მას გააჩნდა თვისებები, რომლებიც სხვა არცერთ ხმალს არ გააჩნდა. გურთანგი იმდენად ძლიერი იყო, რომ ტოლკინმა ის წინასწარმეტყველებაშიც კი შეიყვანა, რომელიც შუახმელეთის ბედს ამჟღავნებდა. „სილმარილიონის“ თავდაპირველ ვერსიაში, დაგორ დაგორათი აღწერდა საბოლოო ბრძოლას სამყაროს დასასრულს — ბრძოლას, რომელშიც მორგოთი დაბრუნდებოდა და ვალიარების მთელი ლაშქარი აღდგებოდა მის შესახვედრად ისეთ ომში, როგორიც მანამდე არაფერი უნახავთ „ბეჭდების მბრძანებელში“. ამ წინასწარმეტყველების თანახმად, მორგოთს საბოლოოდ დაამარცხებდა დაბრუნებული ტურინ ტურამბარი, რომელიც ბოროტმოქმედს გურთანგით გაუხვრეტდა. ვინაიდან წინასწარმეტყველებაში მითითებული იყო, რომ ტურინს თავად უნდა გაეხვიტა, მეომარი სავარაუდოდ ისეთივე მნიშვნელოვანი იყო, როგორც თავად ხმალი. თუმცა, თუ გურთანგს საკმარისი ძალა ჰქონდა მორგოთის სრულიად გასანადგურებლად, და მორგოთის ძალა ბევრად აღემატებოდა საურონისას, ლოგიკურია ვივარაუდოთ, რომ გურთანგი მესამე ეპოქის ბნელ მბრძანებელსაც იოლად გაუმკლავდებოდა. თუ ტურინის ხელში არსებულ გურთანგს მორგოთის მოკვლა შეეძლო, გონივრული ჩანს ვივარაუდოთ, რომ არაგორნის ხელში არსებულ გურთანგს საურონის მოკვლაც შეეძლო. ვინაიდან გურთანგის ნამსხვრევები ტურინთან ერთად იყო დაკრძალული, სამართლიანია კითხვა, რატომ ვერ მოხერხდა ხმლის უბრალოდ მოპოვება „ბეჭდების მბრძანებლის“ მოვლენების დროს. შეგვიძლია ვივარაუდოთ, რომ გურთანგის სამარხის ადგილმდებარეობის ჩანაწერები გაკეთდა, მაგრამ საფლავი ლინდონის სანაპიროდან მოშორებულ კუნძულზე მდებარეობს, რაც იმას ნიშნავს, რომ ვინმეს მოუწევდა იქით გაცურვა, ამოთხრა და უკან დაბრუნება, მაშინ როდესაც საურონი ძალებს აგროვებს. ასევე მნიშვნელოვანია გვესმოდეს, რომ დაგორ დაგორათის წინასწარმეტყველება არ არის აუცილებლად ცნობილი ვინმესთვის „ბეჭდების მბრძანებლის“ ქრონოლოგიაში, თვით განდალფისთვისაც კი. „ბეჭდების მბრძანებელში“ ერთადერთი პერსონაჟი, რომელსაც, სავარაუდოდ, აქვს ინფორმაცია სიკეთესა და ბოროტებას შორის ამ მომავალი საბოლოო ბრძოლის შესახებ, არის ტომ ბომბადილი. გურთანგის მნიშვნელობა აუცილებლად აშკარა არ არის, და ნარსილის ნამსხვრევების — ხმლის, რომლის საურონის მოჭრა ელრონდმა რეალურად ნახა — უკვე მათ ხელში არსებობის პირობებში, გაცილებით გონივრულია იმედი ელენდილის ძველ ხმალზე დაამყარო, ვიდრე ტურინ ტურამბარისაზე. მაგრამ ყველაზე გადამწყვეტი მიზეზი, რის გამოც გურთანგი არ შეიძლება ჩაითვალოს საურონის მოსაკლავად სერიოზულ საშუალებად „ბეჭდების მბრძანებელში“, არის მისი გამოყენების ელემენტარული პრაქტიკულობა. გურთანგის მთელი ძალის მიუხედავად, ვინმეს (სავარაუდოდ არაგორნს) დასჭირდებოდა საურონის ფიზიკურ ფორმასთან საკმარისად მიახლოება, რათა მას რეალურად დაერტყა. ბეჭდის გარეშე, საურონი ბარადარ-დურიდან არ გამოდის, ამიტომ მისი გურთანგით დაჭრა მოითხოვდა მორდორის არმიების დამხობას მხოლოდ მთავარ ციტადელში შესასვლელად. რამდენადაც ნაკლებად სავარაუდოა, ერთი ბეჭდის განადგურება რეალურად გაცილებით მარტივი ვარიანტია „ბეჭდების მბრძანებლის“ გმირებისთვის, ვიდრე ბარადარ-დურის კარების შემტვრევა და საურონის გურთანგით ჩხვლეტა.