„გამოჩეკვის“ რეჟისორ ჰანა ბერგჰოლმის მეორე სრულმეტრაჟიანი ფილმი კარგად იყენებს „ჰარი პოტერის“ ვარსკვლავს, თუმცა სწორედ „კუპე №6-ის“ ვარსკვლავი ჰაარლაა, რომელიც აქ უფრო მძიმე და შემზარავ როლში გვევლინება. ქეთრინ ბრეის მიერ დედობა შეიძლება… ძალიან რთული იყოს, როგორც ეს მერი ბრონშტეინის „ფეხები რომ მქონოდა, დაგარტყამდი“ და ლინ რემზის „მოკვდი, ჩემო სიყვარულო“ გასულ წელს შეგვახსენეს. ახლა კი საშინელებათა ჟანრში კონტრშეტევა მოდის: ჰანა ბერგჰოლმის ბერლინალეს საკონკურსო ნამუშევარი „ღამისშობილი“, რომელსაც ფინური სენსიტიურობა შეაქვს დაძაბულ და ხელმისაწვდომ თრილერში, სადაც ბავშვები ნამდვილად შეიძლება იყვნენ პატარა მონსტრები. სეიდი ჰაარლა და რუპერტ გრინტი საგასა და ჯონის როლებს ასრულებენ – წყვილს, რომელიც ფინეთის ტყეში, გასარემონტებელ, დიდ სახლში გადადის, რათა თავიანთი ოცნების დიდი ოჯახი შექმნან. ამ ნაბიჯის უკან, საეჭვო მოტივაციის მიუხედავად, ეკონომიკური საფუძველი დგას: როგორც ჯონი ამბობს, „ლონდონს ჯანდაბა“, და მართლაც, იზოლირებული სოფლის სარემონტო პროექტი ნათესავს რომ არ ეკუთვნოდეს, მისი შეძენა, ალბათ, დიდ ბრიტანეთის ძვირადღირებული დედაქალაქის გარეუბანში მდებარე ერთოთახიანი ბინის ფასზე ნაკლებად იქნებოდა შესაძლებელი. როდესაც წყვილს ბავშვი ეყოლება, მალევე ცხადი ხდება, რომ პატარასთან რაღაც რიგზე ვერ არის – ყოველ შემთხვევაში, დედის თვალით. ბერგჰოლმი თავს იკავებს ჩვილის სახის მაყურებლისთვის ჩვენებისგან ფილმის ბოლო მომენტებამდე. ეს გადაწყვეტილება „როზმარის ბავშვის“ ფანების გასაღიზიანებლად არის მიზანმიმართული და ძალიან ჭკვიანურად წყდება. სხვადასხვა ასაკის ათზე მეტი ბავშვის მიერ შესრულებული, პატარა კუულა უჩვეულო ბავშვია, თავისი ასაკისთვის ბეწვიანი და დიდი, ადრეული ასაკიდანვე აქვს ხორცისადმი მადა და უცნაურად მკაცრი ხარისხი მის ტირილს. ბერგჰოლმი აქ ძალიან ეფექტურ ხმის დიზაინს იყენებს, რაც ბავშვის მძაფრ ტირილს ცხოველური ღრენის მინიშნებას მატებს. მთელი თავისი მოკრძალებული ქრონომეტრაჟის განმავლობაში, „ღამისშობილი“ სიამოვნებით დახტის მეტაფორასა და ლიტერალიზმს შორის არსებულ საზღვარზე, შემდეგ კი უკან ბრუნდება. ერთ-ერთი სცენა გვიჩვენებს საგას, რომელიც ძუძუთი კვებას ცდილობს, მხოლოდ იმისთვის, რომ ტერფის მომჭრელი ტკივილის სპაზმში ბავშვი მკერდიდან მოიშოროს. ოჰ, არა: სისხლი. რეალურად, ტკივილი და სისხლი საკმაოდ გავრცელებული გამოცდილებაა ახალბედა დედებისთვის. მაგრამ ამას ვერ გაიგებდი ძუძუთი კვების ფართოდ გავრცელებული პროპაგანდიდან, რომელიც ცდილობს მაქსიმალურად გაზარდოს სარგებელი და მინიმუმამდე დაიყვანოს სირთულეები – და ის აქ ნამდვილად კარგად მუშაობს, როგორც პირდაპირ გროტესკული საშინელებათა ფილმის მომენტი, ამავე დროს კი უბრალოდ ასახავს რეალური სამყაროს ნაწილს, რომელიც იშვიათად ჩანს ეკრანზე. გრინტი შესანიშნავი არჩევანია ჯონის როლისთვის, რადგან მისი ეკრანული პერსონა კარგად ერგება პერსონაჟის მოუხერხებელ, კეთილგანწყობილ პასიურობას: განა „ჰარი პოტერის“ ვარსკვლავი ზუსტად არ შეეფერება ისეთ მამაკაცს, რომელიც (შესაძლოა) ტყის უძველესი და ბოროტი სულის მსხვერპლი გახდეს? სცენა, სადაც გრინტი ტრადიციულ „თვითმფრინავის მოდის“ ბავშვის კვებას აკეთებს, ფილმის ერთ-ერთი გამორჩეული მომენტია, რაც მსახიობის უნარს უსაზღვროდ ბრმა ოპტიმიზმის განსახიერებაში ხაზს უსვამს. თუმცა, არც უნდა გადავაჭარბოთ მის შეფასებაში: ეს, გარკვეულწილად, ჰაარლას შოუა. ის, რომ მის პერსონაჟს საგა ჰქვია, საკმაოდ შესაფერისი სახელობითი დეტერმინიზმია: საგა სახელით, საგა ბუნებით. ბავშვთან დაკავშირებული განსაცდელები მას მტკივნეული რეგულარობით ეხვევა თავს, ხოლო სხვა პერსონაჟების პასუხების არაადეკვატურობა გაზლაითინგის შეგრძნებას ქმნის, რაც თითქმის ახერხებს მაყურებლის დაინფიცირებას. მიუხედავად იმისა, რომ ხედავთ, ეს ყველაფერი მის თავში არ არის, დამაბნეველია იმის დანახვა, თუ როგორ ჯიუტად ამბობს უარს ყველა სხვა იმაზე ფიქრზე, რომ რაღაც შეიძლება ნამდვილად არასწორი იყოს. მაგრამ მოწყვეტილი თითიც კი ვერ ააქტიურებს საგას ნათესავებს იმ აღქმიდან, რომ პრობლემა ის არის და არა პატარა კუულა. ამ არარეალურობის შეგრძნებას ხელს უწყობს კარი კანკაანპაას საპროდუსერო დიზაინი, რომელშიც ყველაფერი ოდნავ ამაღლებული და სტილიზებულია. მაშინ როდესაც „როზმარის ბავშვის“ როზმარი ხაფანგში იყო მოქცეული მისი ბურჟუაზიული ზემო ვესტ-საიდის გარემოს ნორმალურობით, რაც შეუძლებელს ხდიდა ეშმაკის არსებობის დაჯერებას, აქ საგას მთელი სამყარო ოდნავ ფანტასტიკურად გამოიყურება. მაშ, როგორ განასხვავოთ ფანტაზია რეალობისგან? ბოლოს როდის ნახეთ თითქმის დაცარიელებული საავადმყოფო, სადაც არავინ ჩქარობდა და ახალბედა დედას მთელი პალატა დაუთმეს? და ბოლოს როდის ნახეთ ვინმე, ვინც ნამდვილად ტრადიციულ „Silver Cross Balmoral“-ის სტილის ეტლს აწვებოდა, ფილმის გარეთ? ჭეშმარიტად სისხლისმსმელ გორჰაუნდებს (საშინელებათა ფილმების მოყვარულებს) შესაძლოა აღმოაჩინონ, რომ საშინელებათა და დრამის თანაფარდობა ოდნავ მეტისმეტად ამ უკანასკნელისკენ არის გადახრილი: დევიდ კრონენბერგის „ჯიშის“ სამანტა ეგარის გაბრაზებული ჩვილებისგან განსხვავებით, ეს პატარა ბიჭი არ აგროვებს ბევრ გვამს და უფრო საყვარელია, ვიდრე საშიში. ამასობაში, მაყურებელს, რომელთაც მოეწონათ „მოკვდი, ჩემო სიყვარულო“-ს შემზარავი, მაგრამ არტჰაუსული სამყარო, შესაძლოა აქ ზებუნებრივი ელემენტები ზედმეტად გადაჭარბებულად მოეჩვენოს. მიუხედავად ამისა, ეს ტოვებს მნიშვნელოვან აუდიტორიას, რომელიც ბევრ რამეს იპოვის სიამოვნებისთვის ამ შემზარავ, თუმცა მგრძნობიარე მიდგომაში ძველი მაქსიმის მიმართ – რომ ყველა ბავშვი განსხვავებულია.