მსახიობის უნარზე ბევრს მეტყველებს ის, თუ როგორ შეუძლია მას თავისი პერსონაჟის შენიშვნა ღვინის სახეობასთან პარკოსანი მცენარის შეხამების შესახებ ისეთი შემზარავი გახადოს, როგორც მთელი „ხერხის“ საშინელებათა ფრენჩაიზი. ენტონი ჰოპკინსმა ეს 1991 წლის ფილმში „კრავთა დუმილში“ მოახერხა. მსახიობმა, რომელმაც „ოსკარი“ მიიღო საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის ნომინაციაში, თითქმის მაცდური კანიბალი ჰანიბალ ლექტერის როლის შესრულებისთვის, წარუშლელი კვალი დატოვა ამერიკულ კინემატოგრაფიაში, მწერალ თომას ჰარისის ადამიანის მჭამელი ბოროტმოქმედის საკუთარი ინტერპრეტაციით. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ჰანიბალის ქება გასული ათწლეულების განმავლობაში, ძველი კიანტის მსგავსად, დაიხვეწა, მან კინოს ისტორიის ერთი ნაწილი თითქმის დავიწყებას მისცა: რომ ბრიტანელი მსახიობი არ იყო პირველი, ვინც ჰანიბალი ეკრანზე განასახიერა. მართალია: ჯონათან დემის „კრავთა დუმილში“, სანამ ჯოდი ფოსტერის FBI-ის აგენტი კლარის სტარლინგი სამყაროს „გამარჯობა, კლარის!“ სიტყვებით გაეცნობოდა, სულ რაღაც ხუთი წლით ადრე, ბრაიან კოქსმა (დიახ, „მემკვიდრეობის“ დედი როიმ) უკვე გააცნო ჰანიბალი მაყურებელს ჰარისის კიდევ ერთი ბესტსელერის ეკრანიზაციით. და მიუხედავად იმისა, რომ ჰოპკინსის ჰანიბალი შეიძლება იყოს ის, რაც დღეს კინომოყვარულებს ახსოვთ, ეს არ ნიშნავს, რომ კოქსის შესრულება დაჩრდილვას იმსახურებს. მართლაც, ზოგიერთს შეუძლია იმტკიცოს, რომ სწორედ კოქსის ჰანიბალი იმსახურებს თავის დამკვიდრებას კინოისტორიაში – შესაძლოა, უფრო მეტადაც კი, ვიდრე ნებისმიერი სხვა, ვისაც ეს როლი შეუსრულებია მას შემდეგ. მაიკლ მანის მიერ გადაღებულ 1986 წლის „მონადირეს“ (ჰარისის „კრავთა დუმილის“ პრიქველის „წითელი დრაკონის“ გადაკეთებული ადაპტაცია, რომელიც არ უნდა აგვერიოს 2002 წლის ამავე სახელწოდების ფილმში) გარკვეული საერთო დნმ აქვს მის სატელევიზიო შთამომავალ „ჰანიბალთან“. ორივე ფილმი ერთსა და იმავე პროტაგონისტს მიჰყვება (პატივი მიუგო ჰიუ დენსისა და მადს მიკელსენს). ფოსტერის კლარის სტარლინგის ნაცვლად, ჩვენ გვყავს FBI-ის ყოფილი პროფილერი უილ გრემი (რომელსაც უილიამ პეტერსენი თამაშობს), რომელიც უბრუნდება სამსახურს, რათა დაიჭიროს მიუწვდომელი სერიული მკვლელი, მეტსახელად „კბილის ფერია“. ამ მკვლელის საპოვნელად უილი კონსულტაციას უწევს ჰანიბალ ლექტერს (ამ ვერსიაში, სტილიზებული როგორც „ჰანიბალ ლექტორი“), იმ პატიმარს, რომელმაც ერთ დროს ფედერალური აგენტი თითქმის მოკლა და ნაადრევ პენსიაზე გაუშვა. მოქმედებას თან ახლავს დევნის სცენები, სისხლიანი ეპიზოდები და „ორმაგობის თემაზე ვარიაციები, რომელიც ადამიანს ურჩხულისგან განასხვავებს“. მიუხედავად იმისა, რომ როგორც „მონადირეში“, ასევე თანაბრად შემაშფოთებელ „კრავთა დუმილში“ გარკვეული მსგავსი ნარატიული მოტივებია (ჰანიბალს კავშირები აქვს თითოეული ფილმის ანტაგონისტთან, სიურპრიზი!), კოქსის მიდგომა ჰანიბალის როლისადმი საგრძნობლად განსხვავდება ჰოპკინსისგან, განსაკუთრებით თუ გავითვალისწინებთ, რომ პირველი სრულიად, მთლიანად ორიგინალური იყო. ჰოპკინსისგან განსხვავებით, რომლის ჰანიბალიც მაცდურია ავტორისეული დისკომფორტის დონემდე, კოქსი თავის ჰანიბალს თავშეკავებული ლიბერტინის პარადოქსული აურით ავსებს. მიუხედავად იმისა, რომ თავისთავად მომხიბვლელია, კოქსისეული ჰანიბალი უფრო გალიაში მყოფი ლუშია, მოწყენილი საკუთარი თანდაყოლილი გენიალურობით, მოკლებული თავის სათამაშოებს (მის შემთხვევაში, ადამიანებს). მისი ფოკუსირება უილ გრემზე როგორღაც ჩვეულებრივი და ობცესურია, ეს ერთგვარი პერფორმანსის ხელოვნებაა. როგორც MovieWeb-ის ჯერომ როიტერმა ადრე აღნიშნა, კოქსის მიერ ჰანიბალსა და უილს შორის შექმნილი დინამიკა „ორი მოწინააღმდეგის ჭადრაკის პარტიას ჰგავს, რომლებიც ერთმანეთის სტრატეგიებს კარგად იცნობენ“. კოქსის შედარებით თავშეკავებული შესრულება (განსაკუთრებით ჰოპკინსთან შედარებით) მხოლოდ ამძაფრებს იმის განცდას, თუ რა დევს სასწორზე, როცა ამბავი ვითარდება. მაშ, რატომ აღმოჩნდა ბრაიან კოქსის ჰანიბალი უიღბლო? ყველაზე აშკარა მიზეზი, სავარაუდოდ, სალაროებში წარუმატებლობა და კრიტიკული შეფასებების სიმცირეა. მარტივად რომ ვთქვათ, „მონადირე“ ძირითადად ჩაითვალა წარუმატებლად, როდესაც საქმე ჰანიბალ ლექტერის კინემატოგრაფიულ ისტორიას ეხება. მანის ფილმი სტილისტურად მკვეთრად განსხვავდება დემის ფილმისგან, ეს უკანასკნელი კი საშინელებისა და ადამიანური გარყვნილების უფრო ექსტრავაგანტულ გამოვლინებებს ეყრდნობა. „მონადირე“, შედარებით, ისეთივე მკაცრია, როგორც ჰანიბალის სტერილური თეთრი საკანი, ან კონტრასტი მთვარისფერი საძინებელსა და სისხლით გაჟღენთილ საბანს შორის, რომელსაც უილი თავისი პირველი დანაშაულის ადგილზე ვიზიტისას აკვირდება ფილმში. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმმა გამოშვების შემდეგ საკუთარი თაყვანისმცემლები და უფრო მაღალი კრიტიკული რეპუტაცია მოიპოვა, რეჟისორული ესთეტიკური არჩევანი, რომელიც თავის დროზე დაუფასებელი იყო, მაინც უმეტესად წარუმატებელი აღმოჩნდა. ყოველივე ამის შემდეგ, რომელ კანიბალს აღიქვამთ უფრო სერიოზულად: იმას, რომელიც მოთხოვნისთანავე სატელეფონო წვდომის მქონე სტერილურ თეთრ საკანში ზის, თუ იმას, რომელიც კინემატოგრაფიულ ისტორიაში სახის ნიღბით შემოჰყავთ, არა საკუთარი თავის დასაცავად, არამედ იმისათვის, რომ სხვები არ შეჭამოს? მიუხედავად იმისა, თუ რომელ ჰანიბალ ლექტერს ანიჭებთ უპირატესობას, ბრაიან კოქსმა განაცხადა, რომ მას არ აქვს მფლობელობის გრძნობა იმ პერსონაჟის მიმართ, რომელიც მან თავდაპირველად ეკრანზე გააცოცხლა. როგორც კოქსმა ერთ-ერთ ინტერვიუში აღნიშნა, ის ჰანიბალს რეპერტუარული თეატრის ტრადიციის პერსონაჟად მიიჩნევს, შექსპირის ჰამლეტის მსგავსად. მსახიობმა თქვა: „ნამდვილად არ ვღელავდი, რადგან, მოგეხსენებათ, როლები... ყველა თამაშობს ჰამლეტს [...] ჰანიბალ ლექტერს, მოგეხსენებათ, მე ვითამაშე პირველად, მე ვიყავი იქ პირველი, ამიტომ მას შემდეგ სხვებმაც ითამაშეს, და ის ერთ-ერთ საკულტო როლად იქცა. [...] მე არასდროს ვარ მესაკუთრე. ჩემი დამოკიდებულება ყოველთვის ასეთია: 'გაუშვი', მოგეხსენებათ, უბრალოდ 'გაუშვი'“.