ავტორი: ქარიმ ესტეფანი 2025 წლის 6 ოქტომბერი ეს სტატია გამოქვეყნდა The Film Comment Letter-ის 2025 წლის 3 ოქტომბრის გამოცემაში, ჩვენს უფასო ყოველკვირეულ ბიულეტენში, რომელიც მოიცავს ორიგინალურ კინოკრიტიკასა და წერილებს. ბიულეტენზე ხელმოწერა შეგიძლიათ აქ. "ჰასანთან ერთად ღაზაში" (კამალ ალჯაფარი, 2025) „ჩვენი დრო არ მიედინება წარსულის, აწმყოსა და მომავლის ღერძზე“, – წერდა პალესტინელი პოლიტპატიმარი და ნოველისტი ვალიდ დაკა, რომელიც თითქმის 20 წლის მანძილზე იხდიდა სამუდამო სასჯელს. დაკა მძაფრად უპირისპირებდა ციხის „პარალელურ დროს“, რომელიც განუსაზღვრელი ვადით იწელებოდა წინსვლის გარეშე, გარე სამყაროს ქრონოლოგიურ დროს; თუმცა კარგად ესმოდა, რომ პალესტინელებისთვის ციხე საკნის კარებთან არ მთავრდება. მოგვიანებით, ქალიშვილის მიერ მისი მდგომარეობის ინტუიციურ გაგებაზე ფიქრისას, დაკა ციხეს „უკარებო ადგილად“ განსაზღვრავდა. ეს ფრაზა კარგად ასახავს პალესტინელთა არსებობას ისრაელის ოკუპაციის ქვეშ, განსაკუთრებით კი, თუმცა არა მხოლოდ, იმ ადამიანებისთვის, რომლებიც დღეს ღაზას ალყაშემორტყმულ ნანგრევებში სიცოცხლეს ეჭიდებიან. კამალ ალჯაფარის ფილმი „ჰასანთან ერთად ღაზაში“, რომელიც NYFF63-ის Currents სექციაშია ნაჩვენები, ქრონოლოგიური დროის დარღვევით, გვაბრუნებს 2001 წლის ღაზაში, რომელიც ჯერ კიდევ ხელუხლებელი და ხელმისაწვდომი იყო პალესტინელი კინორეჟისორისთვის – მეორე ინტიფადის დროს, მაგრამ ისრაელის ბლოკადამდე. ალჯაფარის წყნარი და შემზარავი ფილმი შექმნილია MiniDV კასეტებიდან, რომლებიც მან მაშინ გადაიღო – მანამ, სანამ შექმნიდა თავის პირველ მოკლემეტრაჟიან ფილმს, 2003 წლის „ვიზიტი ერაყში“ – და ცოტა ხნის წინ ხელახლა აღმოაჩინა. ის ასახავს რეჟისორის ძიებას ღაზელი მეგობრისა, რომელთანაც თინეიჯერობისას ციხის საკანში იჯდა. სრულად „ნაპოვნი“ კადრებისგან შემდგარი „ჰასანთან ერთად“ მინიმალურად არის გაფორმებული აწმყოში, სუბტიტრებით, რომლებიც ციხის მოგონებებს გადმოსცემს, და საუნდტრეკით, რომელიც ენაცვლება მწირი, იდუმალი სინთეზატორის მუსიკას ბრწყინვალედ შერჩეულ პალესტინურ და არაბულ სიმღერებს, რომელთა ტექსტები ღაზას განადგურების ფონზე ახალ შუქს ჰფენს გამოსახულებებს. „ჰასანთან ერთად“-ის პათოსის დიდი ნაწილი მდგომარეობს ღაზას ოდესღაც ხალისიან ქუჩებთან და ბაზრებთან ჩვენს ანაქრონიულ შეხვედრაში, სადაც მომღიმარი ბავშვები თამაშობენ და უხვად არის ახალი ბოსტნეული. მაგრამ აქაც არის ისრაელის ოკუპაციით გამოწვეული ნანგრევები, დამორჩილება და სიღარიბე; „ჰასანთან ერთად“ ვერ გაექცევა დაკას ციხეს, რომელიც არის როგორც მისი თემა, ასევე ის პრიზმა, რომლითაც ჩვენ ღაზას ვხედავთ. ალჯაფარის პირველი კადრები ისრაელის სამხედრო ინფრასტრუქტურას ასახავს, რომლითაც ის ღაზაში შედის; უყურადღებოდ მიტოვებულ საგუშაგოზე მიახლოებით, ის თითქოს დამკვირვებლის როლს იღებს, რათა თვალთვალის მზერა განდევნოს. ამის შემდეგ, ალჯაფარი გვაწვდის ღაზაში ორი დღისა და ორი ღამის ინტიმურ ჩანაწერს, სადაც მისი მეგობარი და გიდი ჰასან ელბუბუ და თავად რეჟისორი ჩვენი თანამგზავრები არიან. კინოში იშვიათად ხვდება ღაზას ასეთი ახლო, ნაზი დაკვირვების ზრუნვა, რომელიც ცდილობს ადგილის გაცნობას მეზობლისა და მეგობრის პერსპექტივიდან, და არა ჟურნალისტის ან სასწრაფო დახმარების მუშაკის თვალით. (მნიშვნელოვანი გამონაკლისებია აბდელ სალამ შეჰადას 2008 წლის ნოსტალგიური დოკუმენტური ფილმი „მამაჩემს“ და მიშელ ხლეიფის 1995 წლის საოცარი დრამა „სამი ძვირფასი ქვის ამბავი“, პირველი სრულმეტრაჟიანი ნარატიული ფილმი, რომელიც მთლიანად ღაზაშია გადაღებული.) „ჰასანთან ერთად“ იმიტომ არის მძაფრი, რომ ის ასახავს ღაზას განადგურებამდე, მაგრამ ასევე იმიტომ, რომ ალჯაფარი იკვლევს მის ცხოვრებას მოსიყვარულე ცნობისმოყვარეობით, რომელსაც არაფერი აქვს საერთო მის გადარჩენასთან ან მის მაგივრად საუბართან. მისი კამერა ტაქტილური და აქტიურია; ვგრძნობთ, რომ ვივლით ვიწრო ჩიხების კედლებზე, ვისვენებთ კაფეში, ვუყურებთ მამაკაცებს, რომლებიც კარტს თამაშობენ, ან ვსხედვართ მანქანის სამგზავრო სავარძელში და ფანჯრიდან ვიყურებით. ყველა, ვისაც ალჯაფარი ხვდება, ავალებს მას კამერა აქეთ-იქით მიმართოს, იქნება ეს ბავშვები, რომლებიც ყვირიან „გადამიღე!“, თუ მოზარდები, რომლებიც ეხვეწებიან, რომ ისრაელის ძალადობა დააფიქსიროს. მხოლოდ ამ ასპექტში, „ჰასანთან ერთად“ ჰგავს მეორე ინტიფადის დროს გადაღებულ ბევრ დოკუმენტურ ფილმს, მათი გარდაუვალი გამოსახულებებით საგუშაგოების, ნანგრევებისა და მოყვირალი გამვლელების შესახებ – მაგრამ ალჯაფარი წყნარად აძლევს თავის მზერას ხეტიალის საშუალებას. ჰასანსაც უჭირავს კამერა ზოგჯერ, სადაც ნაჩვენებია ალჯაფარი სხვადასხვა ადამიანებთან საუბარში: მამა, რომელმაც რვა წელი გაატარა ისრაელის ციხეებში და ამბობს, რომ სანაპიროზეა, რათა დაკარგული დრო შვილებთან ერთად აანაზღაუროს; ფერმერი, რომელიც დგას ისრაელის არმიის მიერ განადგურებული სახლების ნანგრევებზე და ნერვიულობს გადაღებაზე, რადგან მას „ელექტრონული მუშის ბარათი“ აქვს. მისი მეზობელი ამშვიდებს მას, რომ ფილმს არავინ ნახავს და უნებლიედ მას ღაზას წინასწარმეტყველურ სინეკდოქედ აქცევს: „ჩვენ ვამზადებთ დოკუმენტურ ფილმს, რომელიც მრავალი წლის შემდეგ გამოვა. მასში ვერ იცნობდი საკუთარ თავს.“ ღაზას ხალხის მოჩვენებითი კვალები ასევე ხდება სეპიდე ფარსის NYFF63 Spotlight სექციის „დაიდე სული ხელზე და იარე“ მოულოდნელი თემა, დოკუმენტური ფილმი პალესტინელ ფოტოჟურნალისტსა და პოეტ ფატმა ჰასუნაზე, რომელიც წელს 25 წლის ასაკში მოკლეს. ღაზაში შესვლის აკრძალვის გამო, გადასახლებულმა ირანელმა კინორეჟისორმა ჰასუნასთან მეგობრობა დაამყარა მას შემდეგ, რაც მის შესახებ კაიროში გადაადგილებული პალესტინელისგან შეიტყო და მასში მონათესავე სული აღმოაჩინა.