ბერლინის კინოფესტივალზე პრემიერა ჰქონდა ტეოდორა ანა მიჰაის სტიქიურ უბედურებაზე გადაღებულ ფილმს, რომელიც რეალურ კადრებს დოკუმენტურ-სტილის დრამასთან აერთიანებს. ინტენსიური და დაკვირვებული „ჰეიზელი 85“ ბრიუსელში, უმნიშვნელოვანესი საფეხბურთო მატჩის წინ ძალადობის აფეთქებას მოგვითხრობს. მისი მოქმედება 1985 წლის ჰეიზელის სტადიონის რეალურ კატასტროფას ეფუძნება, თუმცა დრამას გამოგონილი რეპორტიორებისა და ადგილობრივი ლიდერების მეშვეობით წარმოგვიდგენს, რითაც მიმზიდველ პოლიტიკურ მიკროსამყაროს ქმნის. დადგმული კადრებისა და საარქივო ჩანაწერების კომბინაციით, მიჰაი ოსტატური ესთეტიკური კონტროლით აცოცხლებს ეპოქას, ამავდროულად ქმნის კომენტარის ნამუშევარს, რომელიც აშკარად დღევანდელობას ეხმიანება. მიუხედავად იმისა, რომ იგი თითქმის არიდებს თავს პირდაპირ მიმართვას, მაინც რჩება შფოთის გამომწვევ „სინემა ვერიტეს“ ნამუშევრად. ფილმი იწყება იმ დღის საინფორმაციო კადრების მონტაჟით – 1985 წლის მაისის ცნობილი ევროპის თასის ფინალით იტალიურ „იუვენტუსსა“ და ინგლისურ „ლივერპულს“ შორის – და გახსნის ტექსტი მაყურებელს ატყობინებს, ან უფრო სწორად აფრთხილებს, რომ შესაძლოა შემაშფოთებელი ისტორიული გამოსახულებები მოჰყვეს. ოფიციალური ჩანაწერი შეუფერხებლად გადადის მიჰაის დოკუმენტურ სტილის 16მმ-იან კადრებში, როდესაც ბელგიაში მოღვაწე იტალიელი რეპორტიორი, ლუკა (მატეო სიმონი), რადიოსთვის ინტერვიუს იღებს „იუვენტუსის“ ენთუზიაზმით სავსე ახალგაზრდა გულშემატკივრისგან, ბიჭისგან, რომელიც ლუკას უმცროსი ძმა აღმოჩნდება. გულშემატკივრების ქაოტური ხმები, რომლებიც ჰეიზელის სტადიონზე მიედინებიან, რეალურ და არარეალურ კადრებს შორის ირეცხება, რაც შემომფარგლავ ატმოსფეროს ქმნის. ხელოვნურობა მხოლოდ დრამატიზებული ელემენტების ფართო ასპექტის თანაფარდობით ვლინდება (ტელევიზიით ნაჩვენებ 4:3 ჩანაწერებთან შედარებით). თანაბარი ოსტატობით, კადრის შეუწყვეტლად, თხრობის ფოკუსი ესტაფეტის ჯოხივით გადაეცემა ჩამოსულ მერს დიუმონს (ჟოს დე პაუ) და მის ქალიშვილსა და პრესატაშეს, მარის (ვიოლეტ ბრეკმანს). მათი ყოფნა იზიდავს როგორც საინფორმაციო კამერებს, ასევე ფილმის კადრს სტადიონის ოფისებსა და VIP ლაუნჯებში, სადაც გულშემატკივრების თამაშის დღის რეალური კადრები იცვლება ტრიბუნების ქვეშ არსებული უხილავი უკანა ოთახების დრამატიზებული ტურით, მაშინ როცა გარედან და ზემოდან ბრბოს ღრიალი მატულობს. როგორც პრესკონფერენციების, ისე კერძო დისკუსიების მეშვეობით, არაერთი თემა განიხილება, მათ შორის საზოგადოებრივი უსაფრთხოება, მაგრამ დიუმონი მათ უგულებელყოფს. ის ფოკუსირებულია თამაშის ვიზუალურ მხარეზე და ჩამოსული იტალიელი მაღალჩინოსნების გართობაზე. თუმცა, სანამ პერსონაჟები ამას გააცნობიერებენ, ისინი უკვე სტიქიის ფილმში არიან, რადგან ვრცელდება ინფორმაცია და ხმები გულშემატკივრებს შორის სისხლიანი დაპირისპირების შესახებ. კეთილსინდისიერი მარი და ლუკა იწყებენ ინფორმაციის შეგროვებას, პარალელურად ეხმარებიან ადამიანებს ინგლისური, იტალიური, ჰოლანდიური და ფრანგული ენებიდან თარგმნაში. ცეცხლოვანი ჯოჯოხეთივით, არეულობა სწრაფად და მოულოდნელად ვრცელდება. მაგრამ მიუხედავად შეშფოთებული რეაქციებისა, პოლიტიკოსებიც და პოლიციელებიც თითქოს შეგნებულად (და პრევენციულად) ერთმანეთს აბრალებენ. მალევე, ჩვენი კეთილი გმირებისთვის – ატაშესა და რეპორტიორისთვის – ცხადი ხდება, რომ ამის თავიდან აცილება შესაძლებელი იქნებოდა, ეგო რომ არ ჩარეულიყო. ფილმი სულ უფრო მეტად იყენებს იმ დღის მოვლენების რეალურ კადრებს, ოსტატურად აერთიანებს მათ სტადიონის დერეფნებში მოძრავ კადრებთან, რომლებიც სულ უფრო ივსება სისხლიანი ფიგურებით – ზოგი დაჭრილია, ზოგი გარდაცვლილი – მაშინ როცა მარი ცდილობს შეაფასოს სიტუაცია და დაეხმაროს ადამიანებს, ლუკა კი დაკარგული ოჯახის პოვნას ცდილობს, რითაც რისკები კიდევ უფრო პერსონალიზდება. მიჰაის ფილმები, მათ შორის კანის „განსაკუთრებული ხედვის“ ჯილდოს მფლობელი „ლა სითი“ და გასული წლის რუმინეთის ოსკარზე წარდგენილი „ტრაფიკი“, დიდი ხანია ასახავს ქალებს, რომლებიც უმკლავდებიან რეპრესიულ სისტემებს. მარის – ქალის, რომლის იდეებიც ხშირად უარყოფილია ამ სივრცეში – როგორც გადმოსახედი პერსონაჟის გამოყენება მსგავს მიდგომაზე მეტყველებს. ეს ასევე ასახავს მიჰაის საკუთარ მოტივაციას შექმნას ფილმი ფეხბურთის ისტორიაში მნიშვნელოვანი მოვლენის შესახებ, თემა, რომლისთვისაც ის საკუთარ თავს „უჩვეულო ეჭვმიტანილს“ უწოდებს. თუმცა, ფილმის ხანმოკლე, 91-წუთიანი ხანგრძლივობა ზოგჯერ ზედმეტად ხაზს უსვამს ამ თემატურ ფოკუსს, ყურადღებას ამახვილებს რა მიზოგინიით გაჯერებულ კონკრეტულ ურთიერთობებსა და რეაქციებზე. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ყოველმხრივ ეთიკურად საქებარია – სპორტის, პოლიტიკისა და სპორტული პოლიტიკის სამყარო, როგორც ცნობილია, ქალების მიმართ მტრულია – ეს ასევე ესთეტიკურად მოუხერხებელია იმით, რომ ფოკუსს და ენერგიას ართმევს აფეთქებული სისასტიკის მასშტაბს და ანსამბლის ზოგად აურზაურს. რამდენადაც მარი არის მთავარი გმირი, რომელიც ცდილობს მამის გავლენისგან თავის დაღწევას, ყველაზე მნიშვნელოვანი პერსონაჟი უდავოდ თავად მოვლენაა, ის, თუ როგორ გარდაიქმნება და მუტაციას განიცდის, და საბოლოოდ, გვამებს აფრქვევს. მიუხედავად ამისა, „ჰეიზელი 85“ ყოველ მომენტში მომხიბვლელია. ეს განპირობებულია არა მხოლოდ იმით, თუ როგორ აკონტროლებენ მიჰაი და ოპერატორი მარიუს პანდურუ კადრის ქაოტურ მოძრაობას, არამედ იმ რეალიზმით, რომლითაც მთელი პროდუქციაა გადმოცემული, კოსტიუმებისა და სივრცეების დიზაინიდან დაწყებული, ნატურალისტურსა და სიმბოლურს შორის უძალოდ მოქცეული შესრულებებით დამთავრებული. ასეთი ფილმის ფიფა-ს მსოფლიო ჩემპიონატის წელს გამოშვება მკვეთრი შეხსენებაა ფეხბურთსა და კორუფციას შორის არსებული გადაჯაჭვულობის შესახებ, ხოლო დე პაუ...