ჰოლივუდის პარადოქსი: „ეთნიკური ხელები“, ასიმილაცია და იდენტობისთვის ბრძოლა

ჰოლივუდში — მანქანაში, რომელსაც ასე უწოდებენ — სამსახიობო მოღვაწეობით ვინახავ თავს. ეს ინდუსტრია ჩემგან საქონელს ქმნის, თუმცა ჩემთვის არ არის. ეს არის ინდუსტრია, სადაც, თუ კამერის წინ ხელებს ზედმეტად აქტიურად ვიყენებ, რეჟისორი სრული სერიოზულობით მიყვირის: „ნუ აფრიალებთ ამდენ ეთნიკურ ხელს!“ „თეთრი ხელები, კრის, თეთრი ხელები“, – ვჩურჩულებ ჩემთვის ღიმილით. სხვათა შორის, ეს ნამდვილი ამბავია. ჩემი საქმიანობის არსი იმაში მდგომარეობს, რომ საკუთარ თავს ვაყენებ ისეთ სივრცეებში, სადაც აუცილებლად უნდა ამირჩიონ, სადაც საკმარისად ღირსეულად უნდა მიმიჩნიონ ამა თუ იმ პერსონაჟის განსახიერებისთვის. სამსახიობო ნიჭის გარდა, დიდი ნაწილი დაკავშირებულია იმაზე, ვარ თუ არა ფიზიკურად და ესთეტიურად მიმზიდველი და საკმარისად სასიამოვნო კონკრეტული მზერისთვის. როდესაც საარსებო მინიმუმს საკუთარი მიმზიდველობით იღებ, შენი სხეულის ძალა ოდესმე მხოლოდ შენია? ჩემი სხეული „თეთრკანიანობის“ მიერ სურვილის ობიექტად იქცა და სანამ ჰოლივუდში მთავარი გადაწყვეტილების მიმღებები და ჩეკების ხელმომწერები თეთრკანიანი ადამიანები არიან, მანამდე მათთვის სასურველი უნდა ვიყო. ამიტომაც ყოველთვის ვამბობ, რომ კარგია დიდი ჩეკების მიღება (ქირა მაქვს გადასახდელი), მაგრამ არაფერი შეიცვლება მანამ, სანამ მათ მე და ჩემნაირი ადამიანები არ მოვაწერთ ხელს. ჩემი აზრით, ეს უღირსად მიჩნევის იგივე მონეტის მეორე მხარეა. რადგან თუ რაღაცნაირად სასურველი არ ვარ, მაშინ უღირსი ვარ. მეშინია, რომ თუ ზედმეტად რადიკალურად განსხვავებული ვიქნები იმისგან, რაც მათ უკვე მისაღებად მიიჩნიეს, მაშინ შეიძლება დავკარგო ის სტატუსი, რისთვისაც ამდენი ვიშრომე. შესაძლოა, უბრალოდ ვერ გადავრჩე. ამ თემაზე ფილმი გადავიღე The New York Times-ისთვის 2020 წელს. ფილმი ეხებოდა ჰოლივუდში „წარმატების მიღწევის“ პარადოქსს: რომ წარმატებას მიაღწიო, უნდა გამოირჩეოდე მასიდან, მაგრამ ამავდროულად უნდა მოახდინო „თეთრკანიანობასთან“ ასიმილაცია. უნდა ეცადო, იყო საკუთარი თავი, მაგრამ ამავე დროს მოერგო სისტემას. და თუ გსურს, იყო ისეთი წამყვანი მამაკაცების მსგავსი, რომლებსაც ტელევიზორში უყურებდი, მაშინ ჯობს, შესაბამისად გამოიყურებოდე. პირველი ნაბიჯი: დაამშვიდე ეს ხვეული თმა. ეს იყო 2020 წელს – ცვლილებების ჩურჩული ყველგან გვესმოდა. ჯორჯ ფლოიდის პროტესტების შემდეგ, ხალხს, როგორც ჩანს, გაუგონია მესიჯი: არსებობს პრობლემა და ძველი მეთოდები აღარ მუშაობს. კომპანიებმა და ჰოლივუდმა დაიწყეს მრავალფეროვნებაზე საუბარი და DEI (მრავალფეროვნება, თანასწორობა, ინკლუზია) სპეციალისტების დაქირავება, და იცით რა? – ამან ბევრი არაფერი შეცვალა. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი ითქვა, პროგრესი საუკეთესო შემთხვევაში მოკრძალებული იყო. 2020 წლის Pew Research-ის მოხსენების თანახმად, ლათინოამერიკელები 2010-დან 2019 წლამდე აშშ-ის მოსახლეობის ზრდის ნახევარს შეადგენდნენ და მოსახლეობის 18 პროცენტს წარმოადგენდნენ (ეს მაჩვენებელი მას შემდეგ გაიზარდა). როდის ვიხილავთ ჩვენი ერის მრავალფეროვნებას ჩვენს ეკრანებზე? ვფიქრობ, სანამ ეს არ მოხდება, იძულებულნი ვართ, მათ მოდელს მოვერგოთ. სიამოვნებით გეტყოდით, რომ 100 პროცენტით აღარ მაინტერესებს, რას ფიქრობენ ისინი, მაგრამ ეს ქავილი იმის შესახებ, ვახდენ თუ არა საკმარისად ფიზიკურ „კოდის შეცვლას“ (code-switching), ყოველთვის ჩემშია. მე ვიყავი სატელევიზიო ქსელის სერიალის რეგულარული მსახიობი. ეს რთული მიღწევაა დომინიკელი, კოლუმბიელი ყავისფერთმიანი ბიჭისთვის ქუინსიდან. მიუხედავად ამისა, იმ მომენტებში, როცა აქტიურად არ ვმუშაობ, სისტემის წინაშე მაინც ვსვამ კითხვებს ჩემი სხეულის შესახებ. ვფიქრობ, უნდა ავიღო თუ არა ყველა ის ნარკოდილერის, კრიმინალის, ეპიზოდური მსახიობის როლი, რომლებიც ჯერ კიდევ ასე დომინირებს ჩვენს ეკრანებზე. ჩვენ ვცხოვრობთ სამყაროში, სადაც კულტურის მქონე სხეულებს მუდმივად სთხოვენ, რომ უარი თქვან საკუთარი თავის ნაწილებზე წინსვლისთვის. ეს ახალი ინფორმაცია არ არის, მაგრამ ღირს მისი გამეორება. შავკანიანი და ლათინოამერიკელი მსახიობები მუდმივად იძულებულნი არიან, შეიცვალონ. ეს ჩვენი ბრძოლაა – საკუთარი თავის სიყვარულისა და ყოფნის ბრძოლა. ჩვენ ვიბრძვით, რომ გვიყვარდეს და მივიღოთ ჩვენი ხვეული თმა, კანის ტონები და ეთნიკური ნაკვთები იმ სამყაროში, რომელიც გვყიდის იდეას, რომ უბრალოდ საკუთარი თავის ყოფნა საკმარისი არ არის. ეს არის სამყარო, რომელიც გვყიდის NoseSecret-ის ხელსაწყოს, რომელსაც ხშირად რეკლამირებენ, როგორც „პლასტიკურ ქირურგიას ოპერაციის გარეშე“. ეს არის პლასტიკური მილაკი, რომელსაც ხელით ჩასვამ და აიძულებ ცხვირს, მიიღოს უფრო ვიწრო, წვრილი და წვეტიანი ფორმა. მხოლოდ 25 დოლარად, ეს ნამდვილი ნადავლია! ჩვენ თვითდაზიანების ჩამდენ პირებს საფრთხედ მივიჩნევთ საკუთარი თავისა და საზოგადოებისთვის. ამ ქმედებას კრიმინალიზაციას ვუწევთ. მაგრამ რა ვუყოთ საკუთარი თავის სიძულვილს? ვინ დაგვიცავს მთელი იმ თამაშისგან, რასაც სხვისი მზერისთვის ვაკეთებთ? როცა მამაჩემს ვუთხარი, რომ მინდოდა ცხოვრებაში თამაში, რომ მინდოდა მსახიობობა, რომ ჰოლივუდში წასვლა მინდოდა, მან მითხრა: „რთული იქნება, მაგრამ მოერგე როლს. მოჩვენება. თავი მოაჩვენე, სანამ არ გამოვა.“ მე ვითამაშე. მაგრამ რა ფასად? თმა მოკლედ შევიჭერი და ცხვირის ოპერაცია გავიკეთე, რის გაკეთებაც ჩემმა პირველმა მენეჯერმა მირჩია. და ეს მუშაობდა. ბევრად მეტი ვიმუშავე. ეს არის ყველაზე სამწუხარო ამ ყველაფერში. ყველაზე მეტად ის მაღიზიანებს, როცა დღემდე მესმის თეთრკანიანი მსახიობების ნათქვამი ფრაზები, როგორიცაა: „რა იღბლიანი ხარ. ლათინოამერიკელი ხარ, ახლა ყველა შენ გეძებს. მე უბრალოდ თეთრკანიანი ვარ. არაფერი მაქვს.“ ან იმ კაცის სიტყვები, ვისგანაც Craigslist-ზე საფორტეპიანო სკამი ვიყიდე: „კარგია, რომ უფრო მეტ უმცირესობას ეძებენ, მაგრამ ახლა მე ვეღარ ვიღებ როლს, გესმის?“ სცენარისტის კურსებზე დავდიოდი და ის, რაც ვისწავლე, ცოტა გულდასაწყვეტია. შოუს ხანგრძლივობა ეფუძნება იდეას, რომ მისი პერსონაჟები ვერასდროს შეიცვლებიან. უმეტესწილად, მთავარი გმირები უნდა დარჩნენ თვითდესტრუქციულები და ვერასდროს...